Եվրախորհրդի նախագահ Հերման վան Ռոմպեյի երևանյան այցի ընթացքում կարծես թե որևէ անակնկալ հայտարարություն չեղավ: Այդ այցը տեղավորվում էր վերջին շրջանի հայ-եվրոպական հարաբերության ստանդարտի մեջ: Այլ հարց է, որ վերջին շրջանում այդ հարաբերությունն է փոքր-ինչ դուրս ստանդարտից, և ակնհայտորեն նկատվում է, որ Հայաստանի իշխանությունը փորձում է խորացնել հարաբերությունը Եվրամիության հետ: Բայց այդ հարաբերությունը կարծես թե ոչ թե խորանում է իրական մակարդակում, այլ ընդամենը հայտարարությունների հարթության վրա:
Բանն այն է, որ իրական մակարդակում Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունը որևէ կերպ չի անդրադառնում Հայաստանի կյանքի վրա, Հայաստանի մթնոլորտի վրա: Հայաստանի պետական պաշտոնյաները, պետական համակարգը կարծես թե չեն դառնում ավելի եվրոպական: Իսկ հարցադրումներին հնչող պատասխանը նույնն է՝ այդ ամենի համար պետք է ժամանակ: Իրականում, սակայն, ժամանակի ընթացքում եվրոպականացում չի լինում: Ժամանակի ընթացքում կայանում են ինստիտուտները, իսկ եվրոպականացումը պետք է գա միանգամից, տեսանելի ու շոշափելի քայլերով, որպեսզի այդ քայլերը ժամանակի ընթացքում ամրանան, դառնան ինստիտուտներ, բյուրեղանան և այդպիսով` նաև լինեն անշրջելի:
Իսկ Հայաստանում դա չի նկատվում: Հայաստանում իշխանությունն ընդամենը սեթևեթում է Եվրոպայի հետ ու խոսում ընդամենը տնտեսական օգուտների մասին, աջակցություն ակնկալում բարեփոխումների համար, փող ակնկալում աղքատության դեմ պայքարի համար: Այսինքն` ակնհայտ է, որ Հայաստանը Եվրոպայի հետ հարաբերություններում, ընդհանրապես` Արևմուտքի հետ հարաբերություններում չի դնում քաղաքակրթական խնդիր: Պաշտոնական Երևանը խնդիրները դիտարկում է ընդամենը տնտեսական և քաղաքական պահի, ոչ թե քաղաքակրթական միջավայրի կոնտեքստում: Եվ սա է Եվրամիություն-Հայաստան փոխհարաբերության առանցքային հարցը:
Եթե այստեղ Հայաստանը չի հետապնդում քաղաքակրթական պլատֆորմի հարցը, ապա մնացյալ հարցերը դառնում են արդեն խիստ կոնյունկտուրային ու նաև` անցողիկ: Հայաստանի իշխանությունը նաև հասարակության հետ շփումներում Եվրոպայի հետ հարաբերությունը ներկայացնում է ոչ թե քաղաքակրթական պլատֆորմի, այլ ընդամենը տնտեսական, սոցիալական շահեկանության տեսանկյունից: Մինչդեռ սոցիալականը ընդամենը քաղաքակրթականի արդյունք է: Ավելին, սոցիալականը խիստ անցողիկ է, եթե չկա քաղաքակրթական պլատֆորմը: Եվ հակառակը` երբ կա քաղաքակրթական պլատֆորմը, սոցիալական և այլ բնույթի խնդիրներն են դառնում անցողիկ, քանի որ, մեծ հաշվով, ճգնաժամային պայմաններում լուծումների արդյունավետությունը պայմանավորված է լինում նախ և առաջ նրանով, թե քաղաքակրթական ինչ պլատֆորմի վրա է կառուցված դրանք որոնող կամ մշակող պետական, քաղաքական և հասարակական համակարգը:
