Միջազգային ճգնաժամային խմբի վերջին քաղաքական վերլուծությունը մատնանշում է, որ Լեռնային Ղարաբաղում իրավիճակը վատթարացել է անցյալ տարվա ընթացքում: Քանի որ այժմ երկու կողմերի ավելի հզոր ռազմական հնարավորություններ ունեն, հանարավոր ռազմական բախումը կլինի շատ ավելի ճակատագրական, քան 1992-1994թ.-ի պատերազմն էր, որ ավարտվեց անկայուն զինադադարով: Ոչ մի կողմը չի կարող հաղթել հեշտությամբ: Նույնիսկ եթե ո՛չ Հայաստանը, ո՛չ էլ Ադրբեջանը չեն պլանավորում ռազմական գործողությունների դիմել, փոխհրաձգությունները կարող են դուրս գալ վերահսկողությունից:
Սահմանի վրա գործողությունների անորոշությունն ու ոչ թափանցիկ լինելը, զենքի կիրառումը և այլ ռազմական գործողությունները, նույնիսկ բանակցային գործընթացը նպաստում են անկայուն իրավիճակին։ Մոտինգորինգի մեխանիզմները պետք է խստացվեն և փոխվստահություն ձևավորելու քայլեր պետք է ձեռնարկվեն չկանխատեսված պատերազմի հավանականությունը պակասեցնելու համար:
Վերջին 12 ամիսներին ավելի շատ են եղել զինադադարի խախտումները, որտեղ օգտագործել են ավելի ժամանակակից զենքեր: 25 մարդ է զոհվել 2010թ.-ին, և 3 զինվոր է սպանվել 2011թ.-ին: Գնալով կողմերը ավելի շատ են սպառազինվում, ինչը ավելացնում է չնախատեսված պատերազմի հավանականությունը: Քանի որ նավթի արդյունաբերությունը, ինչի շնորհիվ ռազմական բյուջեն հարստացվել է, ունի պակասելու հեռանկար, հնարավոր է` Ադրբեջանը զենք կիրառի, եթե դիվանագիտությունը արդյունք չտա:
Այժմ ավելի մեծ ջանքեր են պահանջվում ստատուս քվոն փոխելու համար։ Ադրբեջանն ասում է, որ հզորացնում է իր ռազմական ուժերը, որպեսզի ճնշում գործադրի Հայաստանի վրա` դիվանագիտական փոխզիջման գնալու համար։ Բայց այն նաև պիտի ընդունի, որ իր շահերից է բխում միջոցներ ձեռնարկել` իրավիճակը սահմանի վրա ավելի թափանցիկ, պակաս վտանգավոր, ու ղեկավարելի դարձնելու համար։
Վտանգից խուսափելու համար կողմերը պետք է ստորագրեն հակամարտության խաղաղ կարգավորման սկզբունքերը և հանձն առնեն վստահություն ձևավորող քայլեր և կասեցնեն պատերազմի վերսկսումը։ Ռուսաստանը, որպես հակամարտության կարևոր միջնորդ, պիտի դադարի զինամթերք մատակարարել կողմերին և կողմերը պետք է հետևեն ԵԱՀԿ-ի և ՄԱԿ-ի առաջարկած զենքի եմբարգոյին։ ԵԱՀԿ պիտի հասնի այն բանին, որ կողմերը ավելի ընդլայնեն Մինսկի խմբի մանդատը։ Առաջընթացի բացակայությունը բանակցային գործընթացում մեծացնում է չնախատեսված պատերազմի հավանականությունը ամեն պահ, Ռուսաստանը, ԱՄՆ-ն, Թուրքիան և ԵՄ-ն պիտի խոչընդոտեն այս սենարիոն։
