Հայկական մամուլում տեղեկություն է հրապարակվել այն մասին, որ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը Հայաստանում չէ, նա այցելել է Մոսկվա, որտեղ սակայն բարձրաստիճան որևէ պաշտոնյայի, առավել ևս ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ հանդիպման մասին տեղեկություն չկա: Իհարկե, չի հաստատվել նաև ընդհանրապես նրա Մոսկվայում լինելու տեղեկությունը, այսինքն` դա պաշտոնական չէ, բայց ուշագրավ է, որ օրինակ հաստատված տեղեկության համաձայն՝ Հայաստանում չէ նաև ԲՀԿ առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանը: Չի բացառվում, որ Ծառուկյանն ու Քոչարյանը միասին են բացակայում Հայաստանից, այսինքն` ինչ-որ տեղ, և ամենայն հավանականությամբ Ռուսաստանում միասին են և այնտեղ, անշուշտ, կքննարկեն նաև ԲՀԿ-ական, նախկին արտգործնախարար Վարդան Օսկանյանի հետ կապված զարգացումների խնդիրը՝ փորձելով Ռուսաստանի միջոցով ազդել Հայաստանի իշխանության գործողությունների վրա:
Մի բան կարծես թե ակնհայտ է, որ ներիշխանական պայքարը սրանով սրվում է և եթե այստեղ չկա թատրոն, ապա հարց է առաջանում, թե ում է ձեռնտու այս սրումը և ինչ խնդիրներ են լուծվելու դրանով: Իսկ միգուցե այս ամենն իրավիճակը ոչ թե սրելու, այլ ընդամենը Սերժ Սարգսյանի ու ԲՀԿ-ի, կամ Սերժ Սարգսյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի ստվերային պայմանավորվածությունները կանխելու համար է: Համենայնդեպս ակնհայտ է, որ Օսկանյանի հետ կատարվածը ամպրոպ էր Հայաստանի քաղաքական ոչ այնքան պարզ երկնքում: Այս տեսանկյունից, չի էլ բացառվում իհարկե, որ այս ամպրոպի նպատակը երկինքը մաքրելը, դատարկելն էր: Չէ՞ որ լինում է այնպես, որ երկար ամպամածությունը պարզապես հեղձուկ է առաջացնում մթնոլորտում, և այդ ամենը լիցքաթափում և օդը բացում է անձրևը և ամպրոպը:
Թե ինչպես է Օսկանյանի շուրջ ներկայումս ծավալվող իրադարձությունը մաքրելու մթնոլորտը, դժվար է ասել: Սակայն միևնույն ժամանակ պատկերացնելի է, որ ի վերջո կուլիսային խորհրդավոր գաղտնիքներով պատված հայաստանյան քաղաքական դաշտում պետք են որոշակի բաց խաղաքարտեր, և այստեղ Օսկանյանի դեպքը կարող է ստիպել որոշ իմաստով բացել խաղաքարտերն ու ավելի բաց խաղալ վերջապես: Մյուս կողմից, սակայն, նման իրողությունները շատերին ստիպում են փակվել, և օրինակ այն, որ ԲՀԿ առաջնորդն ու երկրորդ նախագահը՝ Օսկանյանի մերձավոր զինակիցները, Հայաստանից բացակայում են այս պահին, վկայում է նրանց փակ խաղի մտադրության մասին:
Բայց, ըստ ամենայնի, փակ ու բաց խաղերի պարագան պայմանավորված չէ կոնկրետ սուբյեկտների վարքով: Խնդիրը ընդհանրապես գործընթացն է, որում ինչքան նոր զարգացումներ են տեղի ունենում՝ թեկուզ դրանց հանդեպ հիմնականում ստվերային արձագանքներով, այդքան ավելի պարզ է դառնում այն, ինչ կատարվում է Հայաստանում, այն շահերը, որոնք բախվում են և խաչվում: Ցավալին այն է, որ ինչքան բացվում է խաղի պատկերը, այնքան պարզ է լինում, թե իր ներկայիս վիճակով որքան ոչ ադեկվատ ու անպատրաստ է Հայաստանն այդ մասշտաբի և խորության խաղի, և որքան ծանր բեռ է այդ խաղը Հայաստանի համար:
