Այսօր լրագրողների հետ հանդիպմանը քաղաքագետ Սերգեյ Շաքարյանցը խոսեց Շուշիի ազատագրման քաղաքական ասպեկտներից՝ նշելով, որ մինչև հիմա՝ 20 տարի անց, շատերի մոտ դեռևս չի տպավորվել այդ հաղթանակի իրական արժեքը. «Շատ կարևոր է, որ գիտակցենք այդ արժեքը: Այդ առթիվ Ստեփանակերտի հրապարակներում անցկացնում է զորահանդես, այսօր էլ կայացավ այդ զորահանդեսը՝ ՀՀ բարձրաստիճան իշխանությունների մասնակցոթյամբ: Փառք այն գործիչներին, ովքեր կարողացել են նման բարդ իրավիճակներում գործել և հաջողության հասնել»:
Քաղաքագետի խոսքերով՝ այս հաղթանակը կարևոր էր նաև՝ ապացուցելու սփյուռքահայ ժողովրդին, որ այստեղ ապրող հայը ժողովուրդը նույնպես ի վիճակի է հաղթանակի:
Ապա Սերգեյ Շաքարյանցը խոսեց Իրանի հետ բանակցությունների մասին, որից անմիջապես հետո մեր առաջին նախագահը գնացել էր Թեհրան. «Շատ արագ բանակցություններ սկսվեցին Իրանի հետ, որոնք իրենց արդյունքն ունեցան: Եվ որից հետո Լևոն Տեր-Պետրոսյանը գնաց Թեհրան ու ստորագրեց բառացիորեն պարտության փաստաթուղթ: Ստորագրման պահից հետո եկան լուրեր, որ թուղթը չի աշխատում, քանի որ Ադրբեջանը համաձայն չէ այն բանին, որ Շուշին ազատագրվել է մեր կողմից»:
Իսկ թե ինչ կլիներ, եթե ուշանար Շուշիի ազատագրումը՝ քաղաքագետը նշեց, որ ուշացումը սպառնում էր նրանով, ինչով մշտապես էր սպառնում. «Նախ դա միանշանակորեն սպառնում էր տեղի բնակչության գոյությանը: Արցախը մինչ այդ շրջափակված էր թուրքերով, անընդհատ գնդակոծվում էր, մարդիկ գտնվում էին նկուղներում: Գրեթե նույն վիճակն էր, ինչ որ 2008 թվականին Ցխինվալում: Չկար ոչ մի մատակարարում, միակ քիչ թե շատ հուսալի տրանսպորտի միջոցը ուղղաթիռն էր: Բայց Շուշին փրկեց հայությանը Կոսովոյի նախադեպից Կովկասում»:
Հաջորդ սպառնալիքը, ըստ քաղաքագետի, այն էր, որ Ղարաբաղում թուրքեր էին բնակվում, նրանք հեշտությամբ կարող էին ասել, որ մենք չենք կարող ազատագրվել, քանի որ ազգային փոքրամասնություններ կան:
Վերջում էլ Սերգեյ Շաքարյանցը նշեց, որ ադրբեջանցիները կռվում մենակ չէին. «Ադրբեջանի հետ մասնակցել են կռվին նաև վարձկաններ, որոնք նախ սլավոնական ծագում ունեին, ապա նաև օգտագործվել են չեչեններ, պակիստանցիներ: Դա վառ ապացույցն է այն բանի, որ բոլորն են մասնակցել մեր դեմ պայքարին: Թուրքիան նույնպես ի սկզբան մասնակցել է պատերազմին, քանի որ շրջափակումը սկսվեց ոչ թե Լաչինի միջանցքի բացումից, ինչպես իրենք են պնդում, այլ հենց Շուշիից՝ մայիսի 9-ից հետո: Իսկ ՄԱԿ-ի նորմերի համաձայն՝ շրջափակումը ևս պատերազմի մի տեսակ է»:
