Հայաստանում հազվադեպ կարելի է հանդիպել սոցիալական գովազդների, իսկ եթե երբեմն հանդիպում ենք, ապա պատրաստված են լինում միջազգային կազմակերպությունների աջակցությամբ: Սակայն նման հատուկենտ գովազդները համակարգված չեն և չունեն առաջ քաշվող գաղափարների ներդրման ռազմավարություն: Արդյունքում՝ դրանք կորչում են լրատվական հոսքերի հորձանուտում և չեն տալիս սպասվող արդյունքը:
Իհարկե, այս դեպքում մենք անմիջապես սկսում ենք մեղադրել մեր հեռուստաընկերություններին,- և այդպես էլ պետք է,- բայց նախ եկեք հասկանանք, որ եթե նրանց մեղադրում ենք, ապա միայն նրա համար, որ իրենց երկրի հասարակության հանդեպ բարի կամք չեն դրսևորում, իսկ ինչ վերաբերում է օրենքին, նրանք օրենքը չեն խախտում, հակառակը` ԶԼՄ ներկայացուցիչները լավ էլ տնտղել են գովազդի մասին ՀՀ օրենքն ու շարժվում են բացառապես դրանով: Եվ ինչպես ասում է Հայաստանի գովազդային խորհրդի նախագահ Արմեն Մարտիրոսյանը ` «Օրենքն ունի շատ մեծ ու խայտառակ բացթողումներ»:
Այո, համաձայն գովազդի մասին ՀՀ օրենքի 13-րդ հոդվածի` «Գովազդակիրը պարտավոր է բնակչության առողջության և առողջապահության, բնության պահպանության, սոցիալական պաշտպանության հարցերով ազգային շահեր ներկայացնող և առևտրային բնույթ չկրող սոցիալական գովազդների համար առաջնահերթ տրամադրի գովազդին հատկացվող տարեկան եթերային ժամանակի (տպագրական մակերեսի) ոչ պակաս, քան 5 տոկոսը», սակայն ի՞նչ է գրված օրենքի 2-րդ և 3-րդ կետերում. «Սոցիալական գովազդի տեղաբաշխման պատվերները ներկայացվում են ՀՀ նախարարությունների, գերատեսչությունների, տարածքային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների, ինչպես նաև ոչ պետական կազմակերպությունների կողմից»¸«Սոցիալական գովազդի արտադրության և տեղաբաշխման ծախսերը կատարվում են գովազդատուի միջոցների հաշվին»:
Այսինքն՝ մի կողմից ասվում է, որ ԶԼՄ-ն պարտավոր է սոց. գովազդ ցուցադրել, մյուս կողմից ասվում է, որ գովազդատուն է կատարելու տեղաբաշխման ծախսերը:
Իսկ կա՞ արդյոք օրենքում որևէ տող, որը վերաբերում է հեռարձակման ժամ-պատարագին: Ու այստեղ դեռ պետք է խոսել ամենամեծ խնդրի մասին. օրենքի 13.1 հոդվածը որևէ բառ սահմանո՞ւմ է սոց. գովազդի անվճար լինելու մասին: Այո, պարտավոր է տեղադրել, բայց պարտավոր չէ դա անել անվճար:
Եվ ի՞նչ է կատարվում արդյունքում: Շատ ու շատ ստեղծագործողներ, բավական մեծ միջոցներ ծախսելով սոց. գովազդի պատրաստման վրա, ներկայացնում են հեռուստաընկերություններին ու մերժվում, արդյունքում էլ հասկանում, որ կարիք չկա արտադրել սոց. գովազդներ, որոնք մնալու են պահարանում: Այս պարագայում, ցավոք, նույն այդ ստեղծագործող մարդիկ չեն գնում ՀՌԱՀ ու տեղեկանում, թե արդյո՞ք հայաստանյան հեռուստաընկերությունները օրենքով սահմանված 5 տոկոսն արդեն ապահովե՞լ են: ՀՌԱՀ՝ քանի որ օրենքով գովազդի վերահսկողությունը հենց Հեռուստատեսության և ռադիոյի ազգային հանձնաժողովին է վերապահված: Չնայած, պետք է նկատել, որ մինչ այժմ դիմողներն էլ մեծ բան չեն շահել:
