Ինչո՞ւ Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը հայտնվեցին իրար դեմ, եթե, իհարկե, հայտնվել են և իրականում ոչ թե խաղում են հակադրություն՝ այդպիսով վերարտադրվելու գործողությունն առավել երաշխավորված դարձնելու համար, այլ իրապես մրցակցում են միմյանց միջև խորհրդարանի մեծամասնությունը ստանալու համար: Հայաստանի հասարակական-քաղաքական միջավայրի գիտակցության մեջ տարիներ շարունակ որևէ կերպ չէր տեղավորվում միտքը, որ Սերժ Սարգսյանն ու Ռոբերտ Քոչարյանը կարող էին միմյանց դեմ հայտնվել, հայտնվել մրցակիցների դերում և ի դեմս ՀՀԿ-ԲՀԿ մրցակցության լուրջ առճակատման՝ գնալ միմյանց դեմ: Ուրեմն ի՞նչ պատահեց նրանց միջև: Բանը Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանատենչությո՞ւնն է, հայրենասիրությո՞ւնը, երբ նա տեսնում է, որ Սերժ Սարգսյանը լրջորեն ծանրացրել է երկրի վիճակը իր նախագահության չորս տարիների ընթացքում, թե՞ Ռոբերտ Քոչարյանը վախենում է, որ Սարգսյանը չի կարող պահել համակարգը, ու կարող է լինել իշխանափոխություն, ինչից զգալիորեն կտուժի նաև Ռոբերտ Քոչարյանը: Իսկ միգուցե Ռոբերտ Քոչարյանը վախենո՞ւմ է, որ Սերժ Սարգսյանը կարող է իրեն զոհել աշխարհաքաղաքական զարգացումներում, միջազգային հանրության հետ պայմանավորվածությունների շրջանակում:
Այս բոլոր հավանական տարբերակները վերջին տարիների ընթացքում հայկական հասարակական-քաղաքական միջավայրում շատ են քննարկվել: Պարզ է, որ հստակ պատասխանը թերևս միայն Սարգսյանն ու Քոչարյանը գիտեն՝ խաղում են միմյանց հետ և հասարակության գլխին, թե՝ իսկապես ունեն լուրջ խնդիրներ, և նրանց միջով պարզապես սև կատու է անցել: Խնդիրը, սակայն, այն է, որ հերթական անգամ Հայաստանի քաղաքական դաշտի գլխավոր ինտրիգը մնում է, այսպես ասած, նախկին ու ներկա նախագահների տիրույթում: Եվ այն, որ նրանց անունները կարող են փոխվել, նրանց միջև ինտրիգային մենամարտերը կամ եռանկյունիները կարող են փոխվել, ըստ էության չի փոխում իրերի դրությունը: Իսկ իրերի այդ դրությունն արդեն ակնհայտորեն սպառել է իրեն, որովհետև հասարակական շահն այդ իրերի միջև հայտնվել է ամենահատակում, և ինչքան էլ այդ ամենը խառնվում է, միևնույն է՝ հասարակական շահը հատակից չի բարձրանում: Ներկայիս Քոչարյան-Սարգսյան ինտրիգը դրա դասական օրինակներից մեկն է: Բայց, միևնույն ժամանակ, այստեղ կա ակնհայտ հանրային շահի դրսևորում:
Խոսքը հենց այն կարծրատիպի կոտրման մասին է, որ Հայաստանում իշխանական ճամբարի երկու անխախտ հենասյուները երբեք չեն կորցնի իրենց հենման կետն ու չեն տարամիտվի: Այսինքն՝ այս տեսանկյունից մենք ականատես ենք լինում հանրային կարծրատիպի կործանման կամ առնվազն լրջորեն երերալուն: Իսկ դա նշանակում է, որ առնվազն այդ տեսանկյունից հանրային մտածողությունն ու մտահորիզոնը բաց են: Դա կարևոր հանգամանք է առկա իրողությունների հանդեպ հանրային արձագանքի տեսանկյունից:
Խնդիրը Սարգսյանը կամ Քոչարյանը, կամ ընդհանրապես երեք նախագահները չեն, այլ հասարակական պատկերացումների ազատագրումը: Եվ այդ տեսակետից ներկայիս գործընթացը դրա ուղղությամբ նշանակալից քայլ է: Իշխանության բյուրեղացվածության միֆից ձերբազատվելն էական է հասարակության համար: Իհարկե, հանրային տարբեր շերտերում կան դեռ էլի միֆեր, որոնք զգալի ապակառուցողական դեր են կատարում Հայաստանում քաղաքացիական մոբիլիզացիայի բարձր աստիճան ապահովելու համար: Բայց, մյուս կողմից, Հայաստանում միֆերը միմյանց հետ կապված են շղթայով, և բավական է շղթայի օղակներից մեկի չեզոքացումը, ու միֆական շղթայի ամբողջական անկումը դառնում է ընդամենը ժամանակի հարց:
