Քաղաքագետների միության նախագահ Հմայակ Հովհաննիսյանի գնահատմամբ, Տիգրան Կարապետյանին իշխանությունները չեն մղել հրապարակ, սակայն այս իրավիճակը իշխանություններին չափազանց ձեռնտու է. «Իշխանությունը հայտնվել է շատ ծանր վիճակում. այս սոցիալ-տնտեսական վիճակը հաղթահարելու ելք չի գտնում: Այս իրավիճակում իշխանությունը պետք է փորձի հասնել նրան, որպեսզի տարանջատվեն քաղաքական խնդիրները սոցիալականից և դրանք մեկ փաթեթով չներկայացվեն: Դրա համար իշխանությունները կա՛մ պետք է պայմանավորվեին Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հետ, որ վերջինս չփորձի երկրում տիրող սոցիալական վիճակից քաղաքական դիվիդենտներ քաղելով մեղադրանքներ ներկայացնել և ժողովրդին ոտքի հանել, որովհետև ժողովուրդն իր տրամադրվածությամբ պատրաստ է դրան, կա՛մ էլ մի նոր ուժ պետք է ստեղծվեր, որը կաղճատեր քաղաքական խնդիրները սոցիալականից: Ես չեմ ասում, որ Տիգրան Կարապետյանին իշխանությունները դրդել են գնալու այս ճանապարհով, բայց եթե նա չլիներ, իշխանություններն ամեն կերպ պետք է մտածեին, որ նման մի երևույթ ստեղծվի»,- «Առաջին լրատվականի» հետ զրույցում ասաց Հովհաննիսյանը:
Հմայակ Հովհաննիսյանը նկատեց, որ ինքը չի կասկածում Տ. Կարապետյանի անկեղծությանը: Բայց նրա համար հարցական է, թե ինչու մինչև հիմա, չնայած բազմաթիվ խախտումների, ինչպես նաև ԱՄՆ պետդեպարտամենտի 2004թ. զեկույցում հիշատակվելուն, ոչ միայն չէին փակում Կարապետյանի հեռուստաալիքը, այլ ընդհակառակը` շքանշաններ են տվել նրան:
Հովհաննիսյանը համոզված է, որ Կարապետյանի իշխանություններին երկխոսության հրավիրելու տևական դիմումները մնալու են անպատասխան, քանզի իշխանություններին ձեռնտու է Տիգրան Կարապետյանի ներկայիս դերը. «Իշխանությունները գիտակցում են, որ հնարավոր չէ Ազատության հրապարակն անընդհատ պահել, քանզի փողոցային առևտուրն էլ է արգելվում: Իշխանություններին պետք էր մի ուժ, որը պայքարի մեջ կմտներ ՀԱԿ-ի հետ Ազատության հրապարակի համար: Այսօր արդեն Ազատության հրապարակի համար պայքարը լինելու է ոչ թե իշխանությունների և ՀԱԿ-ի միջև, այլ ՀԱԿ-ի և Տիգրան Կարապետյանի, ինչն էլ ձեռնտու է իշխանություններին»:
Քաղաքագետի կարծիքով, Կարապետյանի համար ամենավճռական կոդը Մարտի մեկի զոհերի հարազատներին եթեր տրամադրելը պետք է լիներ, ինչը նա չարեց. «Կարապետյանը բավականին կշիռ կունենար և համոզիչ կլիներ, եթե եթեր տրամադրեր Մարտի մեկի զոհերի հարազատներին, քանզի երեք տարի է անցել, և որևէ մի հեռուստաալիք այդ մարդկանց խոսք ասելու հնարավորություն չի տվել»:
