Վարդան Օսկանյանի գնահատականները վերջին 4 տարիներին ՀՀ-ում տիրող իրադրության վերաբերյալ բոլոր դեպքերում օբյեկտիվորեն են ներկայացնում ՀՀ-ում առկա տնտեսության վիճակը`կենսամակարդակի նվազում, տնտեսական վիճակի վատթարացում, տարածաշրջանային որևէ ծրագրի մասնակցության բացառում, ապագա չունեցող տնտեսական մոդելի ընտրություն և կառավարում: Նման տեսակետ «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում հայտնեց ՀԱԿ ներկայացուցիչ, տնտեսագետ Վահագն Խաչատրյանը՝ նշելով, որ կարելի էր նաև ավելի խիստ ասել:
Անդրադառնալով Օսկանյանի ԱԳ նախարարության շրջանին, երբ երկրի նախագահությունը Ռոբերտ Քոչարյանի ձեռքում էր, Վ. Խաչատրյանը փաստեց, որ այդ ժամանակ վարվող տնտեսական քաղաքականության տրամաբանության առումով որևէ բան չի փոխվել, և այսօրվա անհաջողությունների հիմքերը դրվել են դեռ Քոչարյանի իշխանության տարիներին վարած քաղաքականության արդյունքում. «Այդ նույն ժամանակ էր, որ որոշում ընդունվեց, որ արտահանմանը միտված տնտեսությունը որևէ ապագա չունի, և ամեն ինչ արվեց այս օլիգարխիկ համակարգի ստեղծման և ամրապնդման համար: Սա քննարկման առարկա լինել չի կարող: Փաստ է: Եվ հաշվետվություններում արձանագրված է:
Այսինքն` այս համակարգի ծնունդը կապված է Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանության տարիների հետ` և՛ կոռուպցիայի զգալի տեմպերի աճը, և՛ կոռուպցիան ընդհանրապես որպես խոչընդոտ հասարակության, տնտեսության զարգացմանը, ձևավորվել և արմատավորվել են այդ ժամանակաշրջանում»:
Վ. Խաչատրյանը համաձայնեց Օսկանյանի այն մտքի հետ, որ կենսամակարդակը վերջին 4 տարիներին շատ ավելի վատթարացել է, քան նախկինում: Սակայն կապված մինչճգնաժամային տնտեսական համաշխարհային զարգացումների հետ, ըստ նրա, այն ժամանակ բարենպաստ պայմաններ կային, որ Հայաստանում մեծ ներդրումներ ապահովվեին, և շատ ապագա չունեցող շինարարության փոխարեն պետք էր ներդրումներն այլ ուղղությամբ արվեին, կամ այլ քաղաքականություն վարվեր` Հայաստանի բազմապրոֆիլ տնտեսության զարգացման համար:
«Փաստ է նաև, որ կենսամակարդակի կտրուկ նվազում տեղի է ունեցել 2007-ի վերջից և 2008-ից սկսած և մինչև հիմա շարունակվում է: Արմատները պետք է ավելի խորը նայել: Այս առումով մեր տեսակետները չեն համընկնում: Իսկ մինչև 2007-2008թթ. վարվող տնտեսական քաղաքականութան վերաբերյալ Օսկանյանի գնահատական ես չեմ լսել»,- ասաց Վ. Խաչատրյանը:
ՀՀ տնտեսությունում առաջին սերնդի բարեփոխումները տեղի են ուզեցել 1993-1996թթ., և դրանք եղել են իսկապես բարեփոխումներ, որոնք միտված էին հետագայում էականորեն փոխելու և՛ ՀՀ քաղաքացու կենսամակարդակը, և՛ ընդհանրապես Հայաստանի տնտեսության վիճակը: Վ. Խաչատրյանի խոսքով՝ բիզնեսը սկսեց աշխատել, տնտեսության մեջ աշխուժություն մտավ, կային հավասար մրցակցային պայմաններ տնտեսության զարգացման համար:
Բարեփոխումների երկրորդ փուլը վերաբերում է ինստիտուտների ստեղծմանը, որը, տնտեսագետի բնորոշմամբ, կարևորագույն փուլ է բարեփոխում իրականացնող ցանկացած երկրի համար. «Ցավոք, դրա փոխարեն ստեղծվեց մի այլ ինստիտուտ`օլիգարխիկ համակարգ, որի գլխին կանգնած էր Հայաստանի Հանրապետության առաջին դեմքը` հանձինս Ռոբերտ Քոչարյանի: Եվ սա մի նոր ինստիտուտ էր, որը կապ չուներ առաջին փուլի բարեփոխումների հետ:
Դա է պատճառը, որ միջազգային կազմակերպությունները ԱՄՀ, ՀԲ, գնահատականներ տվեցին, որ Հայաստանին խիստ անհրաժեշտ է արագ, մի օր առաջ իրականացնել երկրորդ սերնդի բարեփոխումները: Բայց քանի որ կար այդ համակարգը`օլիգարխիկ, կրիմինալ իր բնույթով, կոռուպցիոն ամբողջ էությամբ, դրա փոխելը շատ ավելի դժվար էր, թեև կարելի էր:
Դրա համար պետք էր քաղաքական կամք, որը պետք է դրսևորեր առաջին դեմքը: Այդ ունակությունը չունեցավ ո՛չ Ռոբերտ Քոչարյանը, ո՛չ Սերժ Սարգսյանը, և վերջին՝ 2008թ. ընտրություններից ու առավել ևս Մարտի 1-ից հետո բացահայտ հասկանալի դարձավ, որ այս համակարգը նրանք ի վիճակի չեն փոխելու: Այնպես որ, ոչ թե դանդաղում է, այլ չկա նման բարեփոխումների ցանկություն: Իսկ դա այսօրվա Հայաստանին խիստ անհրաժեշտ է»:
