Ռուսաստանի նախագահի ընտրության արդյունքն, իհարկե, անկանխատեսելի չէր: Քչերը կզարմանան՝ լսելով, որ Պուտինն ավելի քան 63 տոկոսով դառնում է ՌԴ նոր նախագահ կամ վերադառնում է իր նախագահական պաշտոնին: Այդ իմաստով, Ռուսաստանի նախագահի ընտրությունը, նույնիսկ ընտրակեղծիքների մասին մեծածավալ հայտարարությունների և հաղորդագրությունների ֆոնին, թերևս այդքան էլ էական նշանակություն չունի այդ երկրի առաջիկա զարգացումների համար: Պուտինը վերադարձավ, և դա սպասելի ու կանխատեսելի էր:
Հարցը տվյալ պարագայում այն է, թե ինչ է լինելու այսպես ասած՝ Բոլոտնայա հրապարակի, այսինքն՝ Ռուսաստանի քաղաքացիական-ընդդիմադիր այն շարժման հետ, որը ծավալվեց նախորդ տարվա դեկտեմբերի 4-ին կայացած Պետդումայի ընտրությունից հետո: Այդ շարժումը նախագահի ընտրությանն իր թեկնածուն չուներ: Այդ շարժումը նույնիսկ փորձեց ցուցադրաբար առանձնանալ այդ ընտրության գործընթացից: Մինչդեռ հենց Բոլոտնայայի ուղղությամբ է գտնվում Ռուսաստանի համար առաջիկա տարիների զարգացումների բանալին: Անգամ Պուտինի վերադարձի բովանդակությունն ու արդյունքը զգալիորեն պայմանավորված է հենց ընդդիմադիր շարժման զարգացումներով:
Ինչպիսին կլինի այդ շարժումը, ինչ դրսևորումներ կունենա, ինչ միտումներ կլինեն, կլինեն երկպառակություններ, թե կլինի ֆիլտրացիա և բյուրեղացում, կլինեն հիասթափություններ, թե կլինի Ռուսաստանի տիրոջ զգացողությամբ քաղաքացիների համակարգի ձևավորում. ահա այս հարցադրուներն են, որ ներկայումս էական են Ռուսաստանի համար, Պուտինի համար: Այլ կերպ ասած՝ Ռուսաստան կոչվածի ծանրության կենտրոնի փոփոխությունն է խնդիրը: Եթե այդ ծանրության կենտրոնի փոփոխությունը տեղի ունենա, ապա նորընտիր նախագահ Պուտինն էլ անխուսափելիորեն ստիպված է լինելու հաշվի նստել այդ իրողության հետ:
Իհարկե, Պուտինի համար ներկայումս շատ էական է շարժման թուլացումը, քանի որ հակառակ դեպքում նա չի կարող կառավարել իր նախընտրելի դիկտատուրական ոճով, չի կարող լինել միանձնյա որոշումներ կայացնողն ու ճակատագրեր տնօրինողը: Մյուս կողմից, սակայն, ստեղծվել է մի հետաքրքիր իրավիճակ, հատկապես ինֆորմացիոն տեխնոլոգիաների հեղափոխական այս ժամանակաշրջանում, որ հանրության քաղաքացիական ակտիվության դեմ ցանկացած դիկտատուրական հակազդեցություն առաջացնում է էլ ավելի մեծ ակտիվություն: Եվ այդ իմաստով ՌԴ նորընտիր նախագահը կանգնած է երկու քարի արանքում, մի կողմից՝ նա չի կարող թույլ տալ շարժման ծավալում և ուժգնացում, մյուս կողմից՝ նա չի կարող իրեն հատուկ ուժային-հրամայական մեթոդներով կասեցնել շարժման ծավալումը: Այլ կերպ ասած՝ ներկայումս, քաղաքացիական ալիքի ճակատագիրը Ռուսաստանում հենց ՌԴ քաղաքացիների, այդ ալիքի մասնակիցների ձեռքին է, և հարցն այն է, թե արդյոք նրանք ինչպե՞ս կտնօրինեն իրենց ռեսուրսը, իրենց բնական առավելությունը, որ թելադրվում է ժամանակի հանդեպ իրենց մտածողության ադեկվատությամբ:
Փաստացիորեն, իրական ընտրություն ասվածը Ռուսաստանում շատ ավելի շարունակական պրոցես է, քան մարտի 4-ի քվեարկությունը, և այդ ընտրությունը մարտի 4-ից ավելի առաջ սկսվեց ու շարունակվելու է դեռ երկար՝ մինչև քաղաքացիական շարժման ավարտ կամ լիարժեք հաղթանակ:
