Հայ հեղափոխական դաշնակցության Բյուրոյի ներկայացուցիչ Հրանտ Մարգարյանը երեկ հայտարարել է, որ Դաշնակցությունը կամավորականներ է հավաքագրում՝ անվախ, անկաշառ, հաստատակամ, որոնք կարող են կանգնել իրենց կողքին և ապահովել ընտրությունների արդարությունը: Հրանտ Մարգարյանը հայտարարել է, որ վստահ է, թե հայ ժողովրդի մեջ կան այն մի քանի հազար մարդիկ, որոնք ուզում են ընտրությունների արդարություն:
Մարգարյանն անշուշտ չի սխալվում, կան թե մի քանի հազարը, թե մի քանի տասնյակ և հարյուր հազարը:
Սակայն Հայաստանում խնդիրը դա չէ, այլ մի պարզ բան՝ կա՞ արդյոք քաղաքական ուժերի անկեղծ ցանկություն՝ համախմբվել ընտրության արդարության գաղափարի շուրջ և կանգնել այդ գաղափարի համար մինչև վերջ` մի կողմ դնելով կուսակցական, քաղաքական և խմբակային շահերն ու հասարակության առաջ հանդես գալ համատեղ ճակատով, նպաստել մոբիլիզացիայի, ինչը երաշխավորելու է ընտրությունների արդարությունը: Սա է խնդիրը և այս հարցում է, որ ՀՅԴ-ն և մյուս քաղաքական ուժերը, որոնք խոսում են ընտրության արդարությունից, պետք է համոզիչ փաստեր և առաջարկներ ներկայացնեն հասարակությանը:
Իսկ երբ հայտարարվում է կամավորների հավաքագրման մասին, սա ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ հերթական ձախողման պատասխանատվությունը հասարակության վրա դնելու փորձ, այն իմաստով, որ հետո կհայտարարվի, թե մենք ի սրտե հավաքագրում էինք կամավորներ, սակայն եկածները քիչ էին, և նման հասարակությամբ մենք չենք կարող արդար ընտրություններ ապահովել: Եվ հետո, այս բացատրությունը հնչեցնելուց հետո էլ ՀՅԴ պարագլուխները կգնան և հանգիստ խղճով, կամավոր կերպով իշխանության հետ նոր համագործակցության թուղթ կստորագրեն, ինչը արել են բոլոր կեղծված ընտրություններից հետո, երբ հնարավորություն են ունեցել մասնակցել այդ ընտրություններին:
Մինչդեռ հասարակությունը վաղուց է կամավորագրվել արդար ընտրությունների համար պայքարին և սպասում է, թե որ քաղաքական ուժն այդ պայքարում հրամանատարություն կստանձնի և կկիրառի այնպիսի մարտավարություն, որը կհասցնի վերջնական նպատակին, որն ամրագրված է Հայաստանի Սահմանադրությամբ. այն է՝ Հայաստանում կհաստատի ժողովրդի իշխանություն և Հայաստանը կդարձնի սոցիալական, իրավական պետություն:
