Ինչպես ասում են` սուրբ տեղը դատարկ չմնաց, և Հայ ազգային կոնգրեսի հետաձգված հանրահավաքի փոխարեն, որը թերևս լինելու էր, այսպես ասած, ակտիվ քաղաքական սեզոնի համապետական բացումը, սեզոնը բացեց Վարդան Օսկանյանը` նախկին արտգործնախարար, Ռոբերտ Քոչարյանի զինակից: Նա սեզոնը բացեց անդամակցելով Բարգավաճ Հայաստան կուսակցությանը: Սրանով, Հայաստանի քաղաքական գործընթացները մի կողմից դառնում են բազմազան, մյուս կողմից` ամեն ինչ շատ ավելի է հստակ ու պարզ դառնում:
Մասնավորապես, պարզ է դառնում, թե ինչ ասել է Բարգավաճ Հայաստան և փաստորեն, ըստ էության, հանրության համար ակնհայտ է դառնում, որ ԲՀԿ-ն դա Ռոբերտ Քոչարյանի կուսակցությունն է: Հազիվ թե որևէ մեկը կասկածի, որ Վարդան Օսկանյանը քաղաքական դաշտում ինքնուրույն գործիչ է և ներկայացնելու է ինքնուրույն քաղաքական մոտեցումներ:
Ի՞նչ նոր իրողություններ է հաստատում այս հանգամանքը քաղաքական դաշտում: Ժամանակը, իհարկե, շատ ավելի հստակ ու մանրամասն ցույց կտա, թե ինչ նորություններ կլինեն, սակայն արդեն այսօր կարելի է ասել, որ իրավիճակը ստանում է բոլորովին նոր կոնֆիգուրացիա: Եվ հետաքրքրականն այն է, որ Վարդան Օսկանյանը իր անդամակցության մասին հայտարարում է կոալիցիոն հայտարարությունից հետո, որում իշխող կուսակցությունները նշում էին, որ պայմանավորվել են առաջիկա ընտրություններում առանձին ցուցակներով և ազնիվ ու քաղաքակիրթ մրցակցությամբ հանդես գալու հարցում:
Այլ կերպ ասած` Վարդան Օսկանյանի մուտքը ԲՀԿ, այդ հայտարարությունից մեկ օր անց, հուշում է, որ կոալիցիոն այս հայտարարությանը միանում է նաև Ռոբերտ Քոչարյանը, ինչը, մեծ հաշվով, նշանակում է, որ նա էլ ընդունում է խորհրդարանական ընտրություններում Սերժ Սարգսյանի նախագահությամբ գծված կանոններով խաղը: Ընդ որում` չի բացառվում, որ միգուցե հենց այդ իսկ պատճառով էլ Ռոբերտ Քոչարյանին տրվում է քաղաքական ակտիվ զարգացումներում որոշակիորեն բացված ներգրավվելու հնարավորություն:
Ինչպես ասում են` երեկոն, որ առանց այդ էլ ձանձրալի չէր, դառնում է առավել քան հետաքրքիր: Սակայն այս ամենի արդյունքում, իհարկե, գլխավոր խնդիրն այն է, թե ինչքանով է այդ հետաքրքիր երեկոն թեթևացնելու Հայաստանում հասարակության կյանքը, ավելացնելու սոցիալ-տնտեսական բարեկեցությունն ու իրավական պաշտպանվածությունը, և ինչքանով է նպաստելու պետության հզորացմանն ու մրցունակության բարձրացմանը: Առայժմ ներքաղաքական ինտրիգները, որ անցնում են հենց նշյալ թեմաներով կարգախոսների ներքո կամ այդ կարգախոսներով քողարկված, իրականում հասարակությանը բացարձակապես չեն տալիս այդ հարցերի պատասխանն ու չեն նախանշում այն հաջորդականությունը, որով իրենց պայքարի կամ մրցակցության արդյունքում փոխվելու է երկիրն ու հասարակության վիճակը:
