Ներքաղաքական թեժացող զարգացումներում, երբ կարծես թե ակնհայտ է դառնում, որ Ռոբերտ Քոչարյանն իշխանության ներսում փորձելու է ձևավորել այսպես ասած երկրորդ թևը, իսկ ընդհանրապես քաղաքական դաշտում հավակնելու է ակտիվ երրորդի դերին, կարևոր հարցերից մեկն այն է, թե Հայ ազգային կոնգրեսն ինչպես է արձագանքելու Քոչարյանի ակտիվությանը:
Այդ տեսանկյունից պատկերը կարծեք թե հակասական է: Բանն այն է, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը մի առիթով հայտարարել էր, որ եթե Ռոբերտ Քոչարյանը չդնի իր թեկնածությունը արտահերթ նախագահական ընտրություններում, ապա ինքն էլ չ դնի, եթե Սերժ Սարգսյանը հրաժարական տա: Այսինքն, մեկ-երկու տարի առաջ Կոնգրեսը հստակ ցույց էր տալիս, որ Քոչարյանն իր համար շարունակում է մնալ լուրջ վտանգ, գրեթե այնքան, որքան գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանը, իսկ գուցե նաև ավելին: Իսկ մի քանի ամիս առաջ, Տեր-Պետրոսյանը ազդարարում էր Քոչարյանի քաղաքական «մահը», իսկ նրա մասին խոսողներին հռչակում Քոչարյանի վերակենդանացման գործի սպասարկողներ:
Իսկ որոշ ժամանակ անց էլ, Լևոն Տեր-Պետրոսյանը գործակցության ուղղակի առաջարկ էր անում Քոչարյանի հենարան հանդիսացող կուսակցությանը՝ Բարգավաճ Հայաստանին: Կոնգրեսի այդ հակասական պահվածքը բնականաբար իրարամերժ հարցադրումների տեղիք է տալիս: Ի վերջո, ի՞նչ սկզբունքներ կան Կոնգրեսի և Քոչարյանի միջև հնարավոր հարաբերության ճանապարհին, որպես արգելք, և ի՞նչ ընդհանուր շահեր՝ որպես կամուրջ: Երբ Քոչարյանն ակտիվանա, Կոնգեսը Սերժ Սարգսյանին է օգնելու՝ Քոչարյանին համատեղ զսպելու հարցում, թե փորձելու է Քոչարյանին օգնել, բայց այնքան, մինչև որ զիջումներ պարտադրի Սերժ Սարգսյանին:
Ըստ ամենայնի, Հայ ազգային կոնգրեսի փետրվարի 17-ի հանրահավաքային մեկնարկին որոշակի բացատրություններ կտրվեն այդ կապակցությամբ և Տեր-Պետրոսյանը կփորձի մեսիջներ հղել: Հատկանշական է թերևս այն, որ 2008 թվականի նախագահի ընտրությունից հետո, Հայ ազգային կոնգրեսի գործողությունների առանցքում այդուհանդերձ եղել է պայքարը Քոչարյանի, ոչ թե Սերժ Սարգսյանի դեմ, ինչի վկայությունն է այն, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը Սարգսյանին բազմաթիվ անգամներ հորդորել է ձերբազատվել Քոչարյանի հետ կապից, նրա ժառանգությունից:
Վերջին ամիսներին իհարկե հայտարարվել է Սերժ Սարգսյանի անվերապահ հրաժարականի պահանջի մասին, սակայն դա այն իրավիճակում էր, երբ Քոչարյանը քաղաքական «կենդանության» նշաններ ցույց չէր տալիս: Այնպես որ այժմ, երբ նա բացահայտորեն սկսել է ակտիվանալ, Տեր-Պետրոսյանի մարտավարությունը, եթե ոչ հռչակագրային մակարդակում, ապա խորքային իմաստով, կարող է իհարկե փոխվել և պայքարի հիմնական ծանրությունը կարող է կրկին կենտրոնանալ Քոչարյանի վրա: Այստեղ իհարկե շատ բան կախված կլինի այն բանից, թե արդյոք Սերժ Սարգսյանը Քոչարյանի դեմ պայքարում կզգա Կոնգրեսի աջակցության անհրաժեշտությունը: Մյուս տարբերակն իհարկե այն է, որ Կոնգրեսը պարզապես չնկատի Քոչարյանին: Բայց, վերջին տարվա ընթացքում Կոնգրեսը այնքան բան է նկատել, որ նկատել բացարձակապես պետք չէր, որ ներկայումս Քոչարյանին չնկատելն այլևս դարձել է անհնար:
