Լևոն Տեր-Պետրոսյանը երրորդ հանրապետության խորհրդանիշն է: Վազգենը` բանակի: Գերագույն խորհրդի հանձնաժողովի նախագահ էր` ինքն էր անձնավորում զինված ուժերը: Նախագահի խորհրդական` նույնը: Սյունիքի «փոխարքա»` էլի: Պետական նախարար` դարձյալ: Պաշտպանության նախարար` բնականաբար: Վարչապետ` ինքնին:
Եվ դա` անկախ հեռուստա-ռադիո-թերթային հիշատակումներից: Ինչ ուզում է` գրեն: Ում ինչ ուզում է համարեն: Ում ուզում են` «մոռացության տան»: Մեկ է: Հիշողությունը արյամբ է հասնում ուղեղին, հետո «իր տեղը գտնում» անձի…ողնաշարում:
Ու Սպարապետ` նրան մամուլը չէ, որ կոչել է: Նրան էդպես են զգում: Ոչ թե գիտակցում են-ընդունում են…Չէ~: Զգում: Իսկ զգացողությունը հարաբերական չի լինում:
Վազգենն ու բանակը փոխադարձաբար ստեղծեցին միմյանց: Ու կայացան: Որ հետո նաև պետության կայացմանն օժանդակեն: Ու բանակի ցանկացած տոնի առթիվ Վազգենի տոնն ու Վազգենի բանակի տոնն է պետք շնորհավորել:
…Մարդիկ ինչ-որ անհայտ, չտեսնված-չլսված զգայարանով ինչ-ինչ բաներ են զգում ու փորձում փոխանցել մեզ:
Ու՞մ մտքով կանցներ, որ Վազգենը կարող է դժգոհել…իր ժամանակից: Ու անկեղծորեն խոստովանել. «Իմ բյուջեն երկու հազար թվինը կլինի, գիտես` ինչ եմ անելու: Տասը, քսան, չէ, երեսուն տարվա ծրագիր եմ գրելու, որ էս ժողովուրդը տեսնի` երկիր ունի, վարչապետ ունի, պետություն ունի, որ էս ժողովուրդը սկսի հարգել իր երկիրը, իր պետությունը, ինքն իրեն: Էս երկիրը տարածաշրջանի կենտրոնն է լինելու: Կարծում են` մեր տեղը, դիրքը վատն է, ո՞վ է հնարել, շատ լավն է, օգտագործել չենք կարողանում: Մտածել է պետք: Խոսքս հիշեք` էս երկիրը իրեն թափ է տալու, ոտքի է կանգնելու, ու ինչ ուրիշները հարյուր տարում են արել, մի քանի տասնամյակում է անելու:
Ինձ միայն ժամանակ է պետք: Էս իմ ժամանակը չի, որ ապրում եմ:
Ինձ իմ ժամանակն է պետք»:
Վազգեն Սարգսյանի ժամանակը:
Իսկ ո՞վ գիտի, թե երբ է իր ժամանակն ընդհանրապես:
Վազգեն Սարգսյանի ժամանակն սկսվում է 1958 թվականի մարտի 5-ից ու շարունակվելու է այնքան, որքան հայ մարդը ինքնապաշտպանության կարիք կունենա, որքան կշարունակվի հայ գիրը, որքան մարդն, ընդհանրապես, ոգու անհրաժեշտությունը կզգա:
…Շատերն այսօր իրենք իրենց, իրենց կամ Վազգենի մտերիմներին հարց են տալիս. «Ի՞նչ կաներ Վազգենը այսօր, եթե ողջ լիներ»:
Պատասխանեմ բոլորի փոխարեն.
Եթե Վազգենը ողջ լիներ` մենք բոլորս վաղու~ց արդեն կապրեինք բոլորովին այլ Հայաստանում:
Այդին Մորիկյան
«Ժամանակ Երևան» 30 հունվարի, 2008թ.
