Տիգրան Սարգսյանն իր ընտանիքով այցելել է Վազգեն Սարգսյանի տուն-թանգարան և հետո էլ Սարգսյանի հայրական տուն: Նախընտրական թոհուբոհից առաջ նրա այդ այցը թերևս բավական խորհրդանշական է, եթե նկատի ունենանք ոչ միայն Վազգեն Սարգսյանի անվան պարագան, դրա հանրային և իշխանական ընկալման աստիճանն ու բովանդակությունը, այլ նաև այն հանգամանքը, որ հենց Վազգեն Սարգսյանով է պայմանավորված ՀՀԿ իշխանական բարձունքի առկայությունը:
1998 թվականին Սարգսյանը ստանձնեց ՀՀԿ քաղաքական առաջնորդի դերը ու կուսակցությանը տարավ դեպի իշխանական մեծամասնություն: Այդ տեսակետից Տիգրան Սարգսյանի «անդրադարձը» իսկապես հետաքրքրական է և խորհրդանշական ու թերևս մեսիջ է՝ ուղղված հանրապետականներին: Սարգսյանն ըստ երևույթին ակնարկում է իր առաջնորդական հավակնությունների մասին, որոնք, բնականաբար, նա մատուցում է Սերժ Սարգսյանի իմացությամբ և հավանությամբ: Նշանակո՞ւմ է դա արդյոք, որ Սերժ Սարգսյանը փորձում է, ի դեմս Տիգրան Սարգսյանի, ՀՀԿ-ում պատրաստել, այսպես ասած, իր «առաջնորդական փոխանորդին», ում կհանձնի կուսակցությունը: Այսինքն՝ դա էլ իր հերթին, բնականաբար, հարց է առաջացնում, թե արդյոք Սերժ Սարգսյանը պատրաստվո՞ւմ է թողնել ՀՀԿ առաջնորդությունը: Իհարկե, պատասխանն այստեղ հնարավոր չէ ձևակերպել միանշանակ, սակայն իրադարձությունների որոշակի զարգացման դեպքում դա կարող է լինել բավական իրատեսական և հավանական զարգացում:
Բանն այն է, որ Սերժ Սարգսյանն իր նախագահության մեկնարկից ի վեր փորձում է հանրությանը ներկայանալ, այսպես ասած, ազգի առաջնորդի, վերկուսակցական ինչ-որ կերպարի տեսքով: Մի կողմ թողնենք այն, թե այդ ամենն ինչքանով է ստացվում, ինչքանով է անկեղծ: Տվյալ պահին, իհարկե, այդ ասպեկտը այնքան էլ էական չէ: Էական է այն, որ Սարգսյանն իր համար ընտրել է հենց այդ մարտավարությունը: Իսկ դա նշանակում է, որ նա վաղ թե ուշ պետք է հրաժարվի ՀՀԿ-ից, եթե ուզում է մինչև վերջ հասցնել «ազգի առաջնորդ» խաղը: Իսկ այդ խաղը Սերժ Սարգսյանը սկսել է թերևս իր նախագահական երկրորդ ժամկետի համար, այսինքն՝ այդ ժամկետին նա կարող է ներկայանալ արդեն ոչ թե ՀՀԿ-ի, այլ «ազգի» թեկնածու, այսինքն՝ իմ կուսակցությունն իմ ժողովուրդն է տարբերակով:
Ի դեպ, ուշագրավը հենց այն է, որ քոչարյանական այդ կարգախոսն էլ տանում է դեպի 1998 թվական, որտեղ ՀՀԿ վերելքի մեկնակետն էր: Այսինքն՝ Սերժ Սարգսյանը այդպիսով կատարելու է որոշակի շրջան՝ փակելով իշխանության, այսպես ասած, ՀՀԿ-ական ցիկլը, այն ՀՀԿ-ական, որը ձևավորվեց և բյուրեղացավ 1998 թվականին, հետագայում՝ Վազգեն Սարգսյանի մահվանից հետո, իշխանությունը պահպանելով Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի հետ զանազան գործարքներով:
Այդ գործարքներն այսօր Հայաստանը հասցրել են մի իրավիճակի, երբ ՀՀԿ-ից ձերբազատվելը պատմական անհրաժեշտություն է պետության և Սերժ Սարգսյանի համար, այսինքն՝ շահերն այստեղ համընկնում են: Եվ այդ իմաստով ամենևին չի բացառվում, որ Սարգսյանն այսօր արդեն դիտարկում է ՀՀԿ-ն «հանձնելու» տարբերակը, իսկ որպես «ընդունող» դիտարկում է Տիգրան Սարգսյանին, որի պարագայում ՀՀԿ-ն կլինի Սերժ Սարգսյանի համար կանխատեսելի ուժ, որովհետև ինչքան էլ ժողովուրդը հռչակվի նրա կուսակցություն, միևնույն է՝ նրա գործիքը դեռ տևական ժամանակ երևի թե շարունակելու է մնալ ՀՀԿ-ն:
