Լոռու մարզի Ծաթեր գյուղի հիմնական դպրոցի տնօրենի հավակնորդ Գոհարիկ Այվազյանը բաց նամակ է գրել, որն էլ ամբողջությամբ ներկայացնում ենք.
«Ծաթերի հիմնական դպրոցի տնօրենի ընտրությունը կայացել է ս.թ. դեկտեմբերի 23-ին:Կար երեք հավակնորդ: Դեռևս սեպտեմբերից հոլովվում էր այն միտքը, որ Դավթյան Աննան նախարարության կողմից նշանակված տնօրեն է և նախարարությունը նրա հովանավորն է:
Նա թույլ գիտելիքներով,կազմակեպչական թույլ ունակություններով անձնավորություն է, ավարտել է Երևանի Մաշտոցի անվան համալսարանը: Չեմ կարող իմանալ , թե ինչպես` այսուամենայնիվ նա հավաստագիր ստացավ:
Ես անցել եմ այդ ճանապարհով, շատ լավ գիտեմ, թե ինչ ջանքեր և ունակություններ, հմտություններ են անհրաժեշտ այն ստանալու համար:
Խորհրդի անդամները զրույցի ժամանակ պնդում էին, որ գիտելիքները և բանավոր հարցերի պատասխանները միայն ձևական կողմն են ապահովում, քանի որ նախարարությունից մարդ է գալու և նախապես մտածված սցենարով ընտրություն է կայանալու:
Եկավ նախարարության կողմից նշանակված ներկայացուցիչը` ոմն Միսակյան: Ընտրությունը կայացավ և հավակնորդների կողմից վաստակած ձայների քանակը հակադարձ համեմատական էր հավակնորդների ունակություններին:
Ծաթերի հիմնական դպրոցում աշխատում եմ 1979-ից: 1983-1984 ուս. տարում նշանակվել եմ տնօրեն և աշխատել եմ մինչև 2011թ. հոկտեմբերի 4-ը:
Հավաստագիր չունենալու պատճառով ազատվել եմ աշխատանքից: 2011թ. հոկտեմբերի 27-ին մասնակցել եմ տնօրենի հավակնորդի հավաստագրման մրցույթին և ստացել հավաստագիր:
Դպրոցը պահել եմ աչքի լույսի պես: Այն դժվարին, անլույս, մութ,ջեռուցում չունեցող տարիներին նրա անխափան աշխատանքը չի խաթարվել: Անկախության տարիները առանձնակի արգասաբեր եղան դպրոցի համար: 2005թ. դպրոցի խնայողությունների հաշվին գազաֆիկացվել է դպրոցը: Ընթացքում ձեռք ենք բերել մեծ քանակությամբ գույք: Դպրոցը ապահովված է աշակերտական սեղան- նստարաններով,աթոռներով, պահարաններով: Ունի հինգ համակարգիչ, ձևավորվել է համակարգչային կաբինետ, ունի ինտերնետային կապ:
Մեր խնայողությունների հաշվին առաջին հարկը ենթարկվել է կոսմետիկ վերանորոգման: Առաջինից չորրորդ դասարանների համար կահավորվել է դասասենյակներ իրենց անհրաժեշտ գույքով, պլակատներով, դիդակտիկ նյութերով, խաղալիքներով:
Դպրոցը համայնքում միակն է և միշտ ունեցել է հեղինակություն: Մեր շրջանավարտների գիտելիքները մրցունակ է եղել այն դպրոցների շրջանավարտների գիտելիքներին, որտեղ նրանք շարունակել են միջնակարգ կրթությունը: Դպրոցում կան դեռևս չլուծված բազում
հարցեր, հիմնախնդիրներ: Կոլեկտիվում իրականացվել է ժողովրդավարական ղեկավարում, իշխել է առողջ քննադատական մթնոլորտ…
Ես Ձեզ չէի անհանգստացնի, եթե դպրոցը լիներ հուսալի ձեռքերում: Դպրոցի տնօրենն է ընտրում այն խորհուրդը, որը չի պատկերացնում իր անելիքը: Նա հավաքվում է տարիֆիկացիայից տարիֆիկացիա, այն էլ հեռահար նպատակներով` մեկի հարսին է աշխատանք պետք, մյուսի տղային ու աղջկան:
Խորհուրդը երկու գերդաստանների հավաք է` խորհրդի նախագահ-Բագրատ Ղալայան (գյուղապետ)
Անդամներ` Սահակյան Ֆրիդա` Բ. Ղալայանի մայրը, Հակոբյան Նելլի` Բ. Ղալայանի քեռու կինը, Ղալայան Արարատ` Բ. Ղալայանի հորեղբոր տղան, Վիրաբյան Սամվել` Բ. Ղալայանի տեղակալը, Ավետյան Աննա` Ս. Վիրաբյանի եղբոր հարսը, Մարուքյան Սուսաննա` Ա. Ավետյանի մայրը, Գրիգորյան Էլմիրա
Հավակնորդներն են` Դավթյան Աննան (Բ.Ղալայանի եղբոր կինը), Պողոսյան Սուսաննան (Բ.Ղալայանի հորեղբոր հարսը):
Իմ հայտարարությունը, թե ես չեմ վստահում խորհրդին , բացարկ եմ հայտարարում, ներկայացուցիչը հիվանդագին է ընդունել:
Ինչո՞ւ ավելի մեծ դպրոցների տնօրենների ընտրության ժամանակ ներկայացուցիչն ընտրվում է մարզի ավագ դպրոցի տնօրեններից, իսկ մեր փոքրիկ դպրոցինը` նախարարությունից և հատուկ առաքելությամբ:
Չթույլատրեցին` հավակնորդները լսեն մեկը մյուսի պատասխանները և բանավոր խոսքը:
Ամենամեծ խախտումը Դավթյան Աննայի ընտրությունն է:
Ես չեմ պայքարում տնօրեն դառնալու համար, երևույթն է ցավալի և վտանգավոր:
Հովանավորչությունը չի ճանաչում սահմաններ, պետական և հասարակական շահեր:
Խնդրանքս.
Մեղք են երեխաները, որոնք վաղ հասակից զգում են անարդարությունն ու կեղծիքը:
Տեսնես հանրապետությունում քանի՞ դպրոց է պատրաստվում կործանման»:
