Երբ աշխարհում ծավալվում էր ֆինանսա-տնտեսական ճգնաժամը, վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը ելույթ էր ունենում Ազգային ժողովում և ասում, որ Հայաստանն այդ պայմաններում իր բանկային կայուն համակարգով դառնալու է ալեկոծվող աշխարհում փոթորկի մատնված ներդրումային նավերի խաղաղ նավահանգիստ:
Անցավ մոտ երեք տարի, սակայն ոչ մի համաշխարհային ներդրումային նավ ուշադրություն չի դարձրել Հայաստանի նավահանգիստների վրա, ինչը վկայում է, որ Հայաստանի իշխանությունը կա՛մ զուրկ է տարրական կանխատեսումներ ու պլանավորում անելու ունակություններից, կա՛մ էլ գիտակցաբար ստել է հասարակությանը:
Փոխարենը, Հայաստանի իշխանությունը շարունակում է ինտենսիվորեն վաճառել Հայաստանի ընդերքը:
Սյունեցիները չեն հասցնում ուշքի գալ տարածաշրջանի էկոլոգիական աղետից: Մի կողմից Կապանում Dino Gold Mining ընկերությունը շարունակում է հանքարդյունաբերությամբ զբաղվել և դեռ մի տեղի պաշարները չիրացրած, շտապում է Շահումյանի բանավան տարածքում հանքի շահագործումից առաջ նախապատրաստական աշխատանքներ իրականացնել և վերջին մնացած տասը գյուղացիներին տարհանել, մյուս կողմից` Քաջարանի կոմբինատն է շարունակում շահագործվել, վերսկսում են Լեռնաձորում ուրանի հնարավոր շահագործման մասին խոսակցությունները, և արդեն Քաջարան գյուղի տարածքում (գյուղում ապրում է 131 ընտանիք՝ 270-300 բնակիչ) հանքեր շահագործելու ծրագրեր են փորձում իրականացնել:
Հայաստանյան օլիգարխիային տարածք տուր, որ խանութ բացի և իրացնի իր իսկ ներկրած ապրանքները, կամ ոլորտ տուր, որ իրացնի իր իսկ աճեցրած բանջարաբոստանային կուլտուրաները: Ընդերքի համար երբեմն տեխնոլոգիաներ են պահանջվում: Իսկ հայաստանյան օլիգարխիայի տարերքը առուծախն է, որով Հայաստանի բնակչության ծանր սոցիալական վիճակի հաշվին գերշահույթներ են վաստակում:
Սա ցույց է տալիս Հայաստանի ոչ միայն տնտեսության, այլ նաև տնտեսության զարգացման համար պատասխանատու անձանց մտքի թշվառությունը: Տնտեսության թշվառությունն ընդամենը այդ մտքի թշվառության հետևանքն է: Դիվերսիֆիկացիայի, նորարարության, ինովացիաների, տեխնոպարկերի և այլ երևույթների մասին տերմինաբանական անգիրները, որ պարբերաբար արտասանում են Հայաստանի իշխանության ներկայացուցիչները, իրական կյանքում վերածվում են պարզ առուծախի` այն, ինչից հնարավոր է հենց այս րոպեին փող աշխատել, առնում ենք մեզ, ինչից հնարավոր է փող աշխատել ծախելով, ծախում ենք ուրիշներին:
Հայաստանի Հանրապետության ընդերքը Հայաստանի օլիգարխացած իշխանության համար վերածվել է այնպիսի ապրանքի, ինչպիսին, օրինակ, շաքարավազն է, ալյուրը, բրինձը, յուղը կամ ձեթն ու բենզինը: Պարզապես այդ ամենը ժողովրդի վրա են ծախում ու փող աշխատում, իսկ ընդերքը արտասահմանցիներին են ծախում ու փող աշխատում: Ցավալիորեն, ահա այն, ինչը Հայաստանում համարվում է մտքի արգասիք հանդիսացող տնտեսական նոր քաղաքականություն:
