«Առավոտ»-ի խմբագիրը գրում է.
«Եթե մարդը որոշել է ինչ-որ բանի մասին չլռել, խոսել, աղաղակել, ապա անհրաժեշտ է, որ նա հանդես գա որպես անձ, անհատ։ Օրինակ՝ 20-րդ դարի սկզբում Ռուսաստանում մեծ աղմուկ էր բարձրացրել «Չեմ կարող լռել» հոդվածը։ Բայց դրա հեղինակը ոչ թե ինչ-որ անհայտ մարդկանց «նախաձեռնություն» էր, այլ ռուս գրականության դասական Լև Տոլստոյը, որը խարազանում էր իր երկրի արատները։ Ճիշտ էր խարազանում, թե սխալ՝ կարևոր չէ. կար հեղինակը՝ իր կենսագրությամբ, իր հայացքներով, որը պատասխանատվություն էր կրում հոդվածի բովանդակության համար։
Հասարակական ակտիվիստ Մարիամ Սուխուդյանը՝ մազերով կամ առանց դրանց, իմ հավանած կամ չհավանած գործունեությամբ, ինձ ներկայանում է իր դեմքով, և եթե ես որպես լրագրող կամ քաղաքացի հարց ունեմ նրան տալու, նա կպատասխանի անձամբ, ոչ թե «պրես-ռելիզներով» կամ հայտարարությամբ։ Ասացեք խնդրեմ, դուք տեսե՞լ եք «Չենք լռելու» երիտասարդական նախաձեռնության որևէ անդամի դեմքը, դուք գիտե՞ք նրանցից որևէ մեկի անուն-ազգանունը, աշխատելու կամ սովորելու վայրը։ Դուք վստա՞հ եք, որ դա իսկապես երիտասարդական նախաձեռնություն է, գուցե նրանք 70 տարեկան «կագեբեշնիկ»–ներ են։
Ի վերջո՝ դա հասարակական կազմակերպությո՞ւն է, թե՞ լրատվամիջոց, եթե հնարավորություն ունի Արմեն Ջիգարխանյանից բացառիկ հարցազրույց վերցնելու։ Ես կասկածամիտ չեմ, ոչ էլ կողմնակից եմ դավադրության տեսությանը։ Ավելին՝ այդ նախաձեռնության որոշ քայլեր ինձ դուր են գալիս։ Բայց մինչև ես չտեսնեմ, թե ով և ինչի համար է դա անում, ես չեմ կարող այդ քայլերին օբյեկտիվ գնահատականներ տալ։ Շատ հնարավոր է, որ, ի պատասխան իմ այդ մտահոգության, նախաձեռնությունը հանդես գա ցասումնալից հայտարարությամբ, որտեղ, սակայն, չի լինելու ոչ մի հեռախոս, ոչ մի հասցե և ոչ մի անուն։
Դա նման է Ինտերնետում անանուն «խիզախ հրապարակախոսությունների». ներկայանալով «հայ» կամ «մտահոգ քաղաքացի» ոչինչ չասող անուններով՝ «մեկնաբանողները» քաղաքացիական արիության դասեր են տալիս կենդանի, դեմք ունեցող (կրկնեմ, կարևոր չէ՝ հաճելի, թե տհաճ) մարդկանց։ Գուցե իմ պատկերացումները հնացած են, բայց ինձ թվում է, որ այսօր, համընդհանուր ստանդարտացման ժամանակաշրջանում, ամենաթանկ փոխարժեքը մարդու անհատականությունն է։ Դրա համար էլ կարծում եմ, որ հասարակական նախաձեռնությունները պետք է հանդես գան որպես հզոր անհատների միասնություն։
Ի հակադրություն «Չենք լռելու» նախաձեռնությանը՝ ստեղծվել է (հավանաբար, իշխանության կողմից «Բանակում ծառայած երիտասարդների» նույնքան անդեմ, որևէ «կենդանի» ներկայացուցիչ չունեցող միավորումը։ Եվ ահա «երիտասարդները» հայտարարել են, որ պատռելու են «չլռողների» դիմակը։ Սիրելիներս, պետք է նախ ունենալ դեմք, որի առկայության դեպքում միայն հնարավոր է դրա վրա ինչ-որ մի դիմակ հագնել։ Առանց դեմքի դիմակը ինձ հիշեցնում է Ֆրանկենշտեյնին»։
