Մարդկային հասարակության քաղաքական գլխավոր խնդիրը իշխանության գործադրման խնդիրն է: Նույնիսկ ընտանեկան հակամարտությունները այդ խնդրի ծնունդ են: Այդ խնդիրն ամբողջ լրջությամբ կանգնած է ժամանակակից հասարակությունների առաջացման պահից:
Մեր օրերում ժողովուրդներն ու հասարակությունները մշտապես բախվում են այդ խնդրին` ռիսկի ենթարկվելով և տառապելով դրանից բխող ծանր հետևանքներից: Մինչ այժմ չի հաջողվում գտնել այդ հարցի ժողովրդավարական լուծումը:
Ներկայումս աշխարհում գոյություն ունեցող բոլոր քաղաքական համակարգերը հանդիսանում են իշխանության համար պայքարի ծնունդ. լինի խաղաղ, թե զինված պայքար դասակարգերի, կլանների, ցեղերի, կուսակցությունների կամ պարզապես առանձին անհատների միջև: Դրանում հաղթող միշտ դուրս է գալիս կառավարման գործիքը` անհատը, մարդկանց խումբը, կուսակցությունը, դասակարգը, իսկ պարտված միշտ մնում է ժողովուրդը` իրական իշխանության տերն ու կրողը:
Քաղաքական պայքարը, որի արդյունքում հաղթում է այն թեկնածուն, որը ստանում է ընտրողների ձայների 51%-ը, բերում է բռնապետական կառավարման հաստատմանը, որը պարուրված է ժողովրդավարության կեղծ զգեստով, քանի որ 49% կազմող ընտրողները հայտնվում են այն կառավարողների իշխանության ներքո, որոնց օգտին նրանք չեն քվեարկել, այլ որոնք նրանց պարտադրվել են, այսինքն, սա բռնապետություն է:
Այսպիսինն է աշխարհում այսօր գոյություն ունեցող քաղաքական վարչակարգերի իրական դեմքը: Իրական ժողովրդավարությունը հնարավոր է միայն ժողովրդի մասնակցության դեպքում, այլ ոչ թե երբ նրա անունից հանդես են գալիս նրա մի մասի կողմից ընտրված ներկայացուցիչները:
Ուղիղ, չմիջնորդավորված ժողովրդավարությունն այս խնդրի իդեալական լուծումն է: Անհրաժեշտ է ստեղծել ժողովրդական կոնգրեսներ ու կոմիտեներ, որոնք պետք է գոյություն ունենան ամենուրեք:
Իշխանությունը ժողովուրդն ու աթոռներն են: Ժողովրդին և միայն ժողովրդին պետք է պատկանեն աթոռները:
Մենք ապրում ենք իշխանությանը ձգտող զանգվածների դարաշրջանում: Յուրաքանչյուր մարդ ձգտում է իշխանության: Սակայն ժամանակը, որն Ալլահը չափել է մեկ իշխանի համար, անցել է: Ավարտվել է նաև այն ժամանակաշրջանը, երբ ժողովուրդն էր ընտրում նրան, ով իրեն կառավարում էր:
