Հազիվ թե որևէ ընդդիմություն կարողանա ավելի լավ բացահայտել Հայաստանի իշխանական համակարգը, քան այդ համակարգը ինքը բացահայտում է իրեն, ընդ որում` բոլոր կողմերից, այսպես ասած` բոլոր ռակուրսներով և դիրքերով: Մեկը հինգաստղանի հյուրանոցի նախասրահում կին է ծեծում, մյուսը միջազգային կոնֆերանսի ժամանակ պոռնո է դիտում, երրորդը Ազգային ժողովում բյուջետային քննարկումների ժամանակ շարիկ է գլորում, իսկ մյուսն էլ հայտարարում, թե իր պապը խորհուրդ է տվել չխմողներից հեռու մնալ:
Խորհրդային Միության փլուզմանը զուգահեռ, երբ նախկին երկաթյա վարագույրով պատած երկրում պատուհաններն ու դռները բացվեցին, ստեղծագործական ազատությունները բավական հանճարեղ նախագծեր ի հայտ բերեցին, որոնցից մեկն էլ թերևս Մասկի-շոուն էր՝ զվարճալի մի հաղորդաշար, որը եթեր էր հեռարձակվում ռուսական հեռուստատեսությամբ: Հայաստանի իշխանությունը սկսել է հիշեցնել այդ Մասկի-շոուն:
Միայն թե, ի տարբերություն, այսպես ասած, օրիգինալի, Հայաստանի իշխանությունն ամենևին զվարճալի չէ, նույնիսկ տխուր է, որովհետև իշխանությունը չպետք է լինի Մասկի-շոու, կամ Մասկի-շոուն չպետք է դառնա իշխանություն: Նրանցից ամեն մեկն իր տեղն ու դերն ունի: Բայց Հայաստանի պարագայում այդ ամենը խառնվել է, ինչից, սակայն, ոչ թե զվարճալի, այլ տխուր իշխանություն է ստացվել:
Տխուր, որովհետև այլ կերպ դժվար է բնորոշել երկիրը, որտեղ պաշտոնյաները կարևորագույն խնդիրները, համակարգային, հասարակական-քաղաքական, սոցիալ-հոգեբանական, արտաքին քաղաքական լրջագույն հարցերի լուծման անհապաղ որոնումները թողած, զբաղված են խաղերով և խմելու գովազդով:
Ավելին, այդ ամենը նույնիսկ ողբերգական է, որովհետև հայաստանյան այդ իշխանական Մասկի-շոուի հովանավորը դարձել է ամբողջ երկիրը, պետությունը, հասարակությունը, որ վճարում է իր նյութական և բարոյական ռեսուրսներով, իր զավակների ապագայով, իր անվտանգությամբ և արժանապատվությամբ:
