Հովիկ Աբրահամյանը նոյեմբերի 14-ին, ինչպես հայտարարել էր ավելի վաղ, հրաժարական է տվել խորհրդարանի նախագահի պաշտոնից: Ինչպես հայտնի է՝ նա գնում է ՀՀԿ նախընտրական շտաբը ղեկավարելու: Սա, իհարկե, առնվազն զարմանալի երևույթ է, երբ երկրի օրենսդիր մարմնի նախագահը, պետության դե յուրե երկրորդ դեմքը, իր պաշտոնը փոխում է ինչ-որ նախընտրական շտաբի ղեկավարի պաշտոնի հետ:
Որևէ նորմալ երկրում սա առնվազն անլուրջ կդիտվեր, բայց Հայաստանում, իհարկե, մենք այդ ամենի ենթատեքստերն ենք որոնում, իսկ բուն իրողությունը՝ թողնում մի կողմ: Որովհետև Հայաստանում քաղաքական և պետական կյանքը ստվերում է, գորգի տակ, ուր հայտնի չէ, թե ինչ է կատարվում, իսկ գորգի երեսի «զարդանախշերը» ընդամենը գեղեցկության համար են` նախագահ, ԱԺ, կառավարություն, դատական իշխանություն, և այլն: Մինչդեռ ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանի հեռանալով՝ շատ պարզ հարց է առաջանում, թե ուր մնաց ԱԺ այն դերը, որ նա պետք է բարձրացներ: Այդ դերն Աբրահամյանն իր հետ տանում է ՀՀԿ նախընտրական շտա՞բ, թե՞ թողնում է խորհրդարանում կամ պահում այն պաշտոնի համար, որի հույսն ունի շտաբից հետո: Չէ՞ որ Հովիկ Աբրահամյանը խորհրդարանի նախագահ էր նշանակվել օրենսդիր մարմնի դերը բարձրացնելու համար:
Ինչով բարձրացավ այդ դերը մեր երկրի կյանքում: Ինչով էր խորհրդարանն այդ կյանքում ավելի մեծ դերակատարում ունենում, քան, ասենք, Տիգրան Թորոսյանի պաշտոնավարման ժամանակ: Ավելին՝ համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի առաջին ալիքի ընթացքում խորհրդարանը, Հովիկ Աբրահամյանի գլխավորությամբ, որևէ կերպ չփորձեց պատասխանատվություն ստանձնել իր ընտրողի առաջ, որը «վայելում» էր համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի դառը պտուղները Հայաստանում:
Աշխարհում ճգնաժամի հաղթահարման գործընթացին ակտիվորեն ներգրավվում էին խորհրդարանները, ընդունում օրենքներ, կատարում օրենսդրական փոփոխություններ, որոնցով տվյալ պետությունը պայքարում էր ճգնաժամի դեմ և անում հնարավորը, որ դրա ծանրությունը չգնա այնտեղ, որտեղ առավել թույլ տեղերն է: Հայաստանում հակառակն էր, ճգնաժամի դեմ պայքարի ծանրությունն ընկավ փոքր ու միջին բիզնեսի վրա, որը այդ ծանր պայմաններում ստիպված էր քամվել, որպեսզի հարկահավաքներին վճարի պետական բյուջեի «տուրքը»: Իսկ խորհրդարանը կարծես ոչ մի կապ երկրի ու ընտրողի հետ. ոչ մի օրենսդրական միջամտություն կառավարության հակաճգնաժամային քաղաքականությանը, խոցելի շերտերի պաշտպանությանն ուղղված ոչ մի ժամանակավոր օրենսդրական նախաձեռնություն:
Ավելորդ է խոսել այն մասին, թե ինչ է անում խորհրդարանն այսպես ասած՝ սովորական աշխատանքային ռեժիմում: Այն ընդամենը ծառայել է իբրև Տիգրան Սարգսյանի հետ Հովիկ Աբրահամյանի հակադրության գործիք, և խորհրդարանի դերը բարձրացել է ու այժմ թերևս կիջնի միայն հենց այդ համատեքստում:
