Հայ ազգային կոնգրեսի հոկտեմբերի 28-ի հանրահավաքը, ըստ էության, երկակի տպավորություն թողեց: Մի կողմից` հայտարարվեց թավշյա հեղափոխության մեկնարկի մասին, մյուս կողմից էլ` Կոնգրեսի առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն, ըստ էության, անցած երեք տարիների ընթացքում առաջին անգամ բավական հստակ ակնարկեց հերթական ընտրությանը պատրաստվելու մասին: Տեր-Պետրոսյանը հայտարարեց, որ թեև Կոնգրեսը ամեն ինչ կանի արտահերթ ընտրության հասնելու համար, սակայն ամեն ինչ չէ, որ կախված է Կոնգրեսից և պետք է լինել ցանկացած զարգացման պատրաստ:
Դա, թերևս, նշանակում է` լինել պատրաստ հերթական ընտրությանը, առավել ևս, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը խոսեց ԱԺ-ում խմբակցություն ունենալու և Սերժ Սարգսյանի իմփիչմենթի հարցը բարձրացնելու մասին: Այդպիսով, Կոնգրեսը, փաստորեն առաջին անգամ, խոսում է հերթական ընտրության գնալու մասին` թեև ոչ ուղղակի, բայց բավական թափանցիկ ակնարկով:
Քաղաքական առումով դա գուցե կարելի է դիտել որպես որոշակի նահանջ` այն իմաստով, որ Կոնգրեսը արդեն քիչ է հավատում արտահերթ ընտրության հասնելու հնարավորությանը: Մյուս կողմից` առկա իրավիճակում ընտրողի հետ ազնվորեն խոսելն ու ծրագրերի մասին ազնվորեն արտահայտվելն առավել նախընտրելի ու ազնիվ է, քան արտահերթ ընտրության թեմայի հավերժական մանիպուլյացիան, առավել ևս, որ ինչ-որ պահի դրա հնարավորությունները վերանալու էին: Սակայն ասել, որ եթե Կոնգրեսը սկսում է պատրաստվել հերթական ընտրության, ուրեմն արտահերթ ընտրությունը Հայաստանում բացառվում է` իհարկե այդքան էլ ճիշտ չի լինի:
Խնդիրն այն է, որ արտահերթ ընտրությունը միայն Կոնգրեսից չի կախված ոչ միայն, այսպես ասած, վատ իմաստով, այլ նաև` լավ: Այսինքն` Հայաստանում ներկայումս այնպիսի մի քաղաքական և հատկապես ներիշխանական իրավիճակ է, երբ արտահերթ ընտրության սկզբնաղբյուր կարող են դառնալ նաև ներիշխանական խմորումները: Դրա հավանականությունը քիչ է, բայց հաստատապես կա, քանի որ իշխանության ներսում այսօր տեղի են ունենում իսկապես լուրջ գործընթացներ և երբեմնի զինակիցներն աստիճանաբար դառնում են քաղաքական լրջագույն հակառակորդներ: Սակայն, իհարկե, ավելորդ պատրանքներին տուրք տալ պետք չէ, և արժե արձանագրել, որ Հայաստանի գրեթե բոլոր քաղաքական ուժերն արդեն մտան հերթական ընտրության ռեժիմի մեջ: Դրանից դուրս մնացել էր միայն Հայ ազգային կոնգրեսը, այն էլ փաստորեն հայտարարեց կամ բացահայտ ակնարկեց դրան միանալու մասին:
Կոնգրեսին առայժմ պարզապես բավական բարդ զուգորդում է սպասում` թավշյա հեղափոխության մարտավարության և հերթական ընտրության գործընթացի մեջ լինելու զուգորդում, որովհետև հանրային ընկալման տեսանկյունից մեկը կարող է հակազդել մյուսին, մինչդեռ ակնհայտ է, որ Կոնգրեսի նպատակն է մեկով լրացնել մյուսը և թավշյա հեղափոխության մարտավարությամբ երկրում հասունացնել, այսպես ասած, խորհրդարանական հեղափոխության նախադրյալներ:
