«Էսօր եթե գյուղացին աշխատի՝ լավ էլ կապրի: Միսը արժի 1300 դրամ, 1 ցլիկը՝ 1000 դոլար: Խոտը չեն գնում հնձելու: 40%-ն են հնձել, մնացածը արտում է մնացել: Գալիս, ասում էին՝ էս ալյուրը քեզ, էս լոբին՝ քեզ: Եթե փարոսը հանվի, սաղ գյուղացիք կաշխատեն»,- Լոռու մարզի Գեղամասար համայնք այցելած մի խումբ լրագրողների հետ զրույցում նման տեսակետ հայտնեց գյուղի ղեկավար Ստասիկ Հովհաննիսյանը:
Նրա խոսքով՝ վատն այն է, որ մի անգամ է բերք ստացվում: Հողի վարն այստեղ արժի 40 հազար դրամ, դրան հավելած կուլտիվացիան ու ցանքսը՝ 40 հազար դրամ, 100 հազար դրամ էլ ցորենի սերմը, արդյունքում 1 հեկտար հողի մշակությունը 200 հազար դրամ է արժենում: Գյուղապետի խոսքով՝ եթե եղանակը վատ լինի, կարկուտ գա, բերքը կորում է: Գյուղում հակակարկտային կայան չկա, իսկ տեղադրելու համար պահանջում են, որ 5 գյուղերով միավորվեն, յուրաքանչյուրը 5 մլն դրամ տա: Ս. Հովհաննիսյանը նշեց, որ այդքան գումար իրենք չունեն:
Ս. Հովհաննիսյանը նաև նշեց, որ լուրջ խնդիր է նաև գյուղտեխնիկայի բացակայությունը. «Գյուղապետարանի տրամադրության տակ ոչ մի հատ չկա: Անհատներն էլ իրենց գներն են թելադրում: Նախարարության աճուրդին բյուջե չունենք, որ մասնակցենք»:
1990-ականների սկզբին գյուղում կոոպերատիվ է գործել, բայց մարդիկ չեն կարողացել համատեղ աշխատել: Թե ինչո՞ւ հիմա չեն ձևավորվում կոոպերատիվներ, հաշվի առնելով, որ պետությունը աջակցում է դրանց, գյուղապետը նշեց, որ կոոպերատիվի գաղափարը գյուղացուն դեռ «տեղ չի հասել», եթե մի քանի տեղ կոոպերացիաները սկսեն աշխատել ու ժողովուրդը տեսնի, որ օգուտ են տալիս, ապա իրենք էլ կստեղծեն. «Վախենում են, որ վարկեր վերցնեն՝ չկարողանան տակից դուրս գալ և այլն»:
Գյուղի հիմնական խնդիրը, ըստ Ս. Հովհաննիսյանի, խմելու ջուրն է. «Սարից եկող ջուր ունենք, բայց ջրօգտագործման թույլտվություն են տվել, որի ժամկետը լրացել է: Ինձ 10 անգամ կանչում են բնապահպանության նախարարի մոտ, թե՝ արի, ժամկետը երկարացնենք: Բայց ինչի՞ եմ գնում Երևան, երբ նախարարության մասնաճյուղը Վանաձորում կա, կլոր կնիք էլ ունենք ու կարող են իրենք տալ: Մոնիտորինգի համար 87 հազար դրամ են ուզում, որ ջուրը փորձաքննության ենթարկեն: Ինչի՞ համար»:
Գյուղի բնակչուհիներից մեկը, ով հրաժարվեց ներկայանալ, չհամաձայնեց գյուղացիների «լոդրանալու» մասին գյուղապետի կարծիքին. «Պարարտանյութը 9-10 հազար դրամ է դարձել, անասուն գնելու հնարավորություն էլ չունեմ: Մի հողով ոչինչ չի լինում, եթե նպաստն էլ չլինի՝ ես կմեռնեմ: Տուն ունեմ, բայց չենք կարող քարերը կրծել-կշտանալ: Շատ վատ է գյուղի դրությունը»:
Գյուղում այժմ բնակվում է 943 հոգի: Տղամարդկանց 90%-ը մեկնում է արտագնա աշխատանքի: Համայնքի բնակիչ Ակվիբաս Կարապետյանը մեզ հետ զրույցում պատմեց, որ իր 2 տղան էլ են Ռուսաստան մեկնել՝ արտագնա աշխատանքի. «Այստեղ այլևս ի վիճակի չէին ապրել: Սարի գլխին 1 բաժին հող են հատկացրել, ոչ մի բան չի աճում: Ես ու իմ պառավս մի կերպ յոլա ենք գնում. 2 անասուն եմ պահում, չենք կարողանում այն գումարը ետ գցել, որ տրակտորիստին տանք: Աշխատատեղ չկա, առաջ աշխատում էի, ամեն գործ էլ անում էի, վերելակների գործարանը կար Սպիտակի, Նալբանդի գործարանը կար: Հըմի չկա, հեսա ձյունն էկավ, պըտի նստենք տները, անելու բան չկա»:
