Союзники. ОДК ամսագրում երեկ հրապարակվել է Սերժ Սարգսյանի հարցազրույցը, որտեղ նա անդրադարձ է կատարել բանակաշինությանը և հայտարարել, որ տնտեսական ճգնաժամը չի կարողացել խոչընդոտել Հայաստանի բանակի արդիականացման ծրագրերին:
Դժվար է ասել, թե ինչու հարցազրույցը հրապարակվեց հենց այս պահին, երբ Հայաստանում հասարակությունը կրկին փորձում է իր բողոքի ձայնը հասցնել բանակային ողբերգությունների հերթական ալիքի ցավից: Սրանով իշխանության արհամարհա՞նքն է ցուցադրվում հասարակության հանդեպ, թե՞ հարցազրույցը պլանային էր և ընդամենը, այսպես ասած, Սերժ Սարգսյանի ռեվերանսն է Ռուսաստանին, Մոսկվա մեկնելու նախօրեին: Բոլոր դեպքերում, Սերժ Սարգսյանին, թերևս, պետք է ասել, որ լավ է իհարկե, որ տնտեսական ճգնաժամը չի հարվածում Հայաստանի բանակաշինությանը, բայց ցավալին և ողբերգականն այն է, որ Հայաստանի բանակին հարվածում է բարոյական ճգնաժամը` իշխանությունների բարոյական ճգնաժամը, որը քանդում է բանակը, այն վերածում զինծառայողների մսաղացի:
Իրար հետևից տեղի ունեցող սպանություններն ու «ինքնասպանությունները» որևէ մի բարձրաստիճան իշխանավորի չեն դրդում հրաժարականի: Մի՞թե սա բարոյական ճգնաժամ չէ, որի մեջ գտնվում է Հայաստանի իշխանությունը, և որը մարդկային կյանքեր է խլում բանակից: Երեկ տեղեկություն տարածվեց, որ հրաժարական է տվել Մեծ Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարը: Եվ գիտե՞ք ինչի համար: Պաշտոնական դիրքի չարաշահման: Ինչպես ավելի վաղ հաղորդել էին բրիտանական լրատվամիջոցները, նախարարի ընկեր Ուերիթին ոչ մի պաշտոն չզբաղեցնելով` ազատ մուտք է ունեցել նախարարություն և նախարարին ուղեկցել է նրա արտասահմանյան ուղևորությունների ժամանակ: Կասկածներ կան նաև, որ այդ ընկերն ինչ-որ շահեր է ունեցել նախարարության գործունեության ոլորտներում:
Եվ հիմա համեմատեք այս իրավիճակը այն վիճակի հետ, որ տիրում է հայկական բանակում: Եվ հիմա պատկերացրեք, թե այդ բանակի գեներալները, և ընդհանրապես հայաստանյան բարձրագույն իշխանություն կոչվածը ինչպես է ծիծաղում մեծբրիտանացիների վրա, այդ հրաժարական տված նախարարի վրա: Հասկանո՞ւմ եք, Հայաստանի բանակի բարձրագույն հրամկազմի համար սա առօրյա «անմեղ» մի գործունեություն է` ընկերներով յուրացնել բանակը, կամ ընդհանրապես Հայաստանի իշխանության համար ամեն մի բան է` ընկերներով յուրացնել իշխանությունը:
Եվ այն, ինչի համար Մեծ Բրիտանիայում նախարար է հրաժարական տալիս, Հայաստանում, ըստ էության, մարդու կյանքը անգամ դրա արժեքը չունի, որովհետև մեր բանակում արդեն քանի-քանի երիտասարդ է սպանվում, մինչդեռ գեներալա-իշխանական ընկերախմբից որևէ մեկը դեռ բարոյականություն չի ունեցել հրաժարական տալու:
