Արցախի նախկին պետական նախարար Ռուբեն Վարդանյանի՝ Հայաստանի Մարդու իրավունքների պաշտպանին ուղերձի և դրան ՄԻՊ-ի պատասխանի առթիվ իրավապաշտպան Ժաննա Ալեքսանյանը «Առավոտին» ասել է. «Քանի որ պետական քաղաքականությունը ոչ մի կերպ չի աջակցում գերիների վերադարձին, հրապարակային որևէ բան մենք չենք տեսնում, օմբուդսմենն էլ, ինձ թվում է, պետական գործիչներից առաջ չի անցնում»:
Թե ինչո՞ւ է նախընտրական այս եռուն շրջանում Ռուբեն Վարդանյանը դիմել Հայաստանի ՄԻՊ-ին, ինչո՞ւ է դրանից անմիջապես հետո նրա հիմնադրած «Ապրելու երկիր» կուսակցությունը «Ուժեղ Հայաստան» դաշինքի հետ համագործակցության հուշագիր ստորագրել կամ ի՞նչ շարժառիթով է Վարդանյանը լեգիտիմացրել ալիևյան օմբուդսմենին, դրանով էլ՝ Ադրբեջանի «դատարանի» կողմից իր և ԼՂՀ ռազմաքաղաքական մյուս նախկին ղեկավարների նկատմամբ կայացրած «դատավճիռները», քաղաքական համատեքստին վերաբերող հարցեր են: Միայն նկատենք, որ Ադրբեջանի մեկուսարաններում և քրեա-կատարողական հաստատություններում ավելի քան երեք հարյուր քաղբանտարկյալ կա, բայց նրանցից ոչ մեկը Իլհամ Ալիևի հանձնակատար «օմբուդսմենին» ոչ միայն չի հանդիպում, այլև նրան չի դիմում:
Բայց դառնանք բուն խնդրին: Արդյոք Հայաստանի իշխանությունները «գերիների վերադարձի հարցով ոչինչ չե՞ն անում, մենք այդ մասին հրապարակային ոչինչ չե՞նք լսում»: Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանը անցյալ շաբաթ Ստամբուլում էր, մասնակցում էր խորհրդարանական միջազգային վեհաժողովի, որի լիագումար նիստի ամբիոնից հայտարարել է, որ Ադրբեջանում պահվող տասնինը հայերը պետք է ազատ արձակվեն և միավորվեն իրենց ընտանիքներին:
Այս միանշանակ հայտարարությունից հետո Ալեն Սիմոնյանը մի շարք երկկողմ հանդիպումներ է ունեցել, այդ թվում՝ Ադրբեջանի և Թուրքիայի խորհրդարանների ղեկավարներ Գաֆարովայի և Քուրթուլմուշի հետ: Դիվանագիտական և քաղաքական մեծ փորձառություն պետք չէ, որպեսզի հասկանալի լինի, եթե Բաքվում պահվող հայ անձանց ազատ արձակելու անհրաժեշտության մասին Ադրբեջանի Միլլի մեջլիսի խոսնակը Հայաստանի Ազգային ժողովի նախագահի հետ հանդիպմանը համաձայնություն է տվել, ուրեմն այդ զգայուն թեման քննարկելու պատրաստակամություն է ունեցել: Իսկ դա միայն մի դեպքում է հնարավոր՝ Իլհամ Ալիևի «դաբրո»-ի:
Մոտ մեկ ամիս առաջ արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանը լրագրողներին ասել է, որ Բաքվում պահվող անձանց հայրենադարձության հարցի շուրջ ամենօրյա աշխատանք է տարվում, «բայց արդյունքներ դեռևս չկան»: Ազգային ժողովի նախագահի ստամբուլյան հայտարարությունը, Միլլի մեջլիսի խոսնակի հետ նրա հանդիպումը, կարծես, վկայում են, որ ԱԳՆ, այսինքն՝ կառավարության, ամենօրյա աշխատանքում «որոշակի առաջընթաց կա»: Իսկ թե ինչո՞ւ դա «չեն տեսնում»,- արդեն ներքաղաքական թիրախավորման խնդիր է, որին կարող են զոհ դառնալ Բաքվում պահվող անձինք:
