«Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը հրաժարվում է պատասխանել հարցին, թե ում է սատարելու 2013 թվականի նախագահի ընտրությանը: Նա հայտարարել է, թե` «այդ մասին` հաջորդ դասին»:
Թվում է, թե միանգամայն նորմալ երևույթ է, որ կուսակցության ղեկավարը նախագահի ընտրությունից երկու տարի առաջ չի փորձում սատարելու մասին հայտարարություններ անել: Բայց Հայաստանի պարագայում և տվյալ կոնկրետ դեպքում այդքան էլ նորմալ չէ, որովհետև նույն Գագիկ Ծառուկյանն ընդամենը մի քանի ամիս առաջ` 2011 թվականի փետրվարի 17-ին, կոալիցիոն հուշագիր է ստորագրել ՀՀԿ և ՕԵԿ ղեկավարների հետ, որտեղ հստակ նշվում է, որ ստորագրողները պայմանավորվում են հաջորդ նախագահի ընտրությանը գործող նախագահի թեկնածությունը սատարելու մասին:
«Քաղաքական կոալիցիան նախագահական ընտրություններում հանդես կգա միասնական թեկնածուով` ի դեմս գործող նախագահի, դրանով իսկ երաշխիքներ ստեղծելով ապահովելու փոփոխությունների հետագա շարունակականությունն ու մեր երկրի կայուն առաջընթացը հաջորդող հինգ տարիների ընթացքում»,- ասված է փետրվարի 17-ի հուշագրում, որի տակ կա Գագիկ Ծառուկյանի ստորագրությունը:
Ուրեմն` ինչո՞ւ նա այժմ ոչ թե հայտարարում է Սերժ Սարգսյանին սատարելու մասին կամ ոչ թե հղում է անում կոալիցիոն այդ թղթին, այլ հայտարարում է` «այդ մասին` հաջորդ դասին»: Ի՞նչ փոխվեց անցած ամիսների ընթացքում, որ Գագիկ Ծառուկյանը հրաժարվում է միասնական թեկնածուով նախագահի ընտրությանը մասնակցելու ստորագրությունից և ըստ էության քայլ անում դեպի «երկրի կայուն առաջընթացի» խափանման: Չէ՞ որ եթե այդ կայուն առաջընթաց ապահովելու մղումով է բացատրվում հուշագրի մեջ միասնական թեկնածուի առաջադրման շուրջ պայմանավորվածությունը, ուրեմն դրանից հետ կանգնելը նշանակում է կանգնել ապակայունացման ճանապարհին:
Ի՞նչն է Գագիկ Ծառուկյանին ստիպում հրաժարվել փետրվարի 17-ի պայմանավորվածությունից: Թե՞ պայմանավորվածություններից հրաժարվել կամ դրանք խախտել է Սերժ Սարգսյանը, ինչին էլ Ծառուկյանը պարզապես պատասխանում է, այսպես ասած, հակակոալիցիոն իր հայտարարությամբ: Իսկ գուցե Ծառուկյանին «ապակողմնորոշել» է Ռոբերտ Քոչարյանի հնարավոր ակտիվության հանգամա՞նքը: Բայց չէ՞ որ դժվար է պատկերացնել, որ ասենք` միաժամանակ թեկնածություն առաջադրեն Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը: Եթե չլիներ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, ապա կարելի էր այդպիսի կոմբինացիա պատկերացնել, որ ասենք` Քոչարյանի առաջադրումով իշխող համակարգը կփորձեր, այսպես ասած, «վատ Քոչարյանի» ֆոնին «համեմատաբար լավ Սերժ Սարգսյան» խաղարկել և ապահովել, այսպես ասած, լեգիտիմ ընտրություն: Բայց երբ կա կազմակերպված ընդդիմություն, որն ունի Քոչարյանին ու Սարգսյանին վարկանիշով, մեղմ ասած, չզիջող թեկնածու, այդ տարբերակը խաղարկելն անիմաստ և անհնարին բան է, եթե նույնիսկ համարենք, որ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը հակասություն են խաղում, ոչ թե իրականում հակասություն ունեն:
Այդ դեպքում ի՞նչն է խանգարում Գագիկ Ծառուկյանին ներկայումս հայտարարել Սերժ Սարգսյանին սատարելու մասին, իսկ հետո երբ նա չդնի թեկնածությունը և դնի Քոչարյանը, հայտարարել Քոչարյանին սատարելու մասին: Ըստ երևույթին, խանգարում է հենց այն, որ իրականում Սերժ Սարգսյանի ու Քոչարյանի արածը ոչ թե խաղ է, այլ իրական հակասություն կամ առնվազն անվստահություն, որը վերածվելու է մրցակցության, թե ի վերջո ով ում է զիջելու թեկնածություն դնելու իրավունքը: Եվ «Բարգավաճ Հայաստանն», ըստ երևույթին, պատրաստվում է այդ խաղին` հրաժարվելով փետրվարի 17-ի պայմանավորվածությունից:
Չի բացառվում, որ այդ օրը Սերժ Սարգսյանը Գագիկ Ծառուկյանին հավաստիացրել է, որ Քոչարյանը չի միջամտելու քաղաքականությանը: Չի բացառվում, որ Քոչարյանն էլ նրան նույն բանն է հավաստիացրել, ու Ծառուկյանը որոշել է ռիսկի չդիմել և չվտանգել սեփական բիզնեսներն ու կուսակիցների գործունեությունը, որը կարող էր դառնալ կամ դարձել էր իշխանության թիրախ: Բայց ներկայումս իրավիճակը փոխվել է, ինչն էլ փոխել է Ծառուկյանի դիրքորոշումը: Ընդ որում` այստեղ ամենևին պետք չէ նկատել Քոչարյանի թելադրանք: Այստեղ շատ պարզ հաշվարկ է. եթե Քոչարյանի և Սարգսյանի պլանները միարժեք չեն, եթե նրանց փոխհարաբերությունը հստակ չէ, ուրեմն անմիտ կլինի նրանցից որևէ մեկի կողմը բացահայտ կանգնելը: Ծառուկյանն ընդամենը փորձում է պահել միջին դիրքը` չընկնելով թե՜ Սարգսյանի, թե՜ Քոչարյանի գիրկը, առավել ևս, որ նրան ինչ-որ բան է առաջարկում նաև Լևոն Տեր-Պետրոսյանը:
«Բարգավաճ Հայաստանն» առայժմ դուրս է գալիս կոալիցիոն հուշագրից, հաջորդ քայլն, իհարկե, լինելու է ընտրություն կատարելը: Իսկ դա իսկապես լուրջ և գուցե նույնիսկ համապետական ընտրությանը հավասարազոր քաղաքական նշանակություն ունեցող իրողություն կարող է լինել, երբ իշխանության մեջ երկրորդը հանդիսացող ուժը կանգնում է քաղաքական ճանապարհի ընտրության առաջ:
