Անցած չորեքշաբթի օրը Պաղեստինի Ազգային Ինքնավարության ղեկավար Մահմուդ Աբբասը ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղար Բան Կի Մունին է փոխանցել Անկախության ճանաչման խնդրանքը, որի քննարկումը հետաձգվել էր մինչև այսօր:
Արաբագետ Արաքս Փաշայանը «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում, անդրադառնալով այս հարցին նկատեց, որ Պաղեստինի անկախության հռչակմանը կտրուկ դեմ են արտահայտվում Իսրայելի իշխանությունները, ովքեր մտավախություն ունեն, որ պաղեստինյան տարածքներում կարող են իշխանության գալ մարտնչող իսլամիստները, ինչը կարող է լուրջ սպառնալիք ստեղծել Իսրայելի անվտանգությանը: Փաշայանի դիտարկմամբ՝ այս հարցում ոչ պակաս կարևոր է Պաղեստինի անկախությանը դեմ արտահայտվող Վաշինգտոնի մոտեցումը, որը կօգտագործի ԱԽ-ում վետոյի իր իրավունքը. «ԱՄՆ-ի դիրքորոշումն անսպասելի չէր, քանի որ այս պետությունը Մերձավոր Արևելքում հետամուտ է Իսրայելի շահերի պաշտպանությանը»:
Արաբագետի կարծիքով՝ Պաղեստինի անկախության հռչակումը չի հանգեցնի տարածաշրջանում կայունության և խաղաղության հաստատմանը, այլ ավելի կսրի առանց այդ էլ բարդ իրավիճակը հակամարտող կողմերի միջև. «Այս համատեքստում բավական խնդրահարույց են երբեմն անհաղթահարելի թվացող ներպաղեստինյան հակասությունները, որ գոյություն ունեն «Ֆաթհի» և «Համասի» միջև: Տարբերն են պաղեստինյան երկու հատվածները` Արևմտյան ափն ու Գազան: Բացի այդ, պաղեստինյան երկու հատվածները գտվում են միջազգային տարբեր ուժային կենտրոնների ազդեցության տակ: Այս իմաստով, կարծում եմ, անկախ Պաղեստին պետության ստեղծման և կայացման հարցում վճռորոշ են ոչ այնքան միջազգային իրողությունները, որքան ներպաղեստինյան համերաշխությունն ու միասնականությունը»:
Արաքս Փաշայանը նկատեց, որ պաղեստինյան կողմը չի նահանջելու երկկողմ բանակցությունների միջոցով խնդրի կարգավորմանը հասնելու տարբերակի առաջ, պատճառաբանելով, որ Իսրայելը չի կատարել Արևմտյան ափում հրեական բնակավայրերի կառուցման` տասնամյակներ ի վեր շարունակվող գործընթացը դադարեցնելու պահանջը: Այդուամենայնիվ, նրա գնահատմամբ, Պաղեստինի անկախության հռչակման հարցը լիովին հասունացած չէ, թեև հիմնավորված և արդարացի է:
Հարցին, թե Պաղեստինի անկախության ճանաչումը ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ԼՂ անկախության ճանաչման հարցի վրա, Փաշայանը նկատեց, որ այդ նախադեպը դրական ազդեցություն չի ունենա. «Այս երկու խնդիրները միջազգային ասպարեզում միանգամայն այլ կերպ են ընկալվում: Հստակ է, որ ղարաբաղյան հարցի կարգավորումը, ըստ էության, կապված է ոչ թե խնդրի իրավական կամ որևէ այլ ասպեկտի, առավել ևս` այս կամ այն պետության (ինչպես օրինակ` Կոսովոյի) անկախության ճանաչման նախադեպերի, որքան աշխարհաքաղաքական իրողությունների հետ»:
