«Զորակցում եմ Իրանի Իսլամական Հանրապետության կառավարությանը և ժողովրդին՝ այս ծանրագույն պահին մաղթելով ուժ և տոկոնություն։
Հայաստանի Հանրապետությունը և ժողովուրդը Իրանի Իսլամական Հանրապետության համար դժվարին այս ժամանակահատվածում նեցուկ են մեր լավ բարեկամ և հարևան պետությանն ու ժողովրդին», Իրանի իսլամական հանրապետության Գերագույն հոգեւոր առաջնորդին հղած ցավակցական հեռագրում հայտնել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, նշելով, որ ցնցված է բարեկամ եւ գործընկեր նախագահ Ռեյիսիի եւ նրան ուղեկցող անձանց մահվան բոթից: Իրանի նախագահական ուղղաթիռը կործանվել է նախօրեին՝ իրան-ադրբեջանական սահմանին Ռեյիսի-Ալիեւ հանդիպումից հետո Իրանի նախագահի վերադարձի ճանապարհին, եղանակային անբարենպաստ պայմաններում:
Ուղղաթիռի կործանումը եղել է դժբախտ պատահա՞ր՝ վատ եղանակի, օդաչուի հնարավոր սխալի, այլ տեխնիկական խնդրի հետեւանքով, թե՞ եղել է ծրագրված ու կազմակերպված սպանություն: Այդ հարցի պատասխանը պետք է տա Իրանը՝ ողբերգության քննության արդյունքում: Ընդ որում, այստեղ նաեւ մեծ հարց է՝ Իրանը քննության արդյունքում ի՞նչ կհայտարարի, կա՝ կնախընտրի հայտարարել: Տարօրինակ թող չհնչի, բայց, եթե տեղի ունեցածը սպանություն է, որ իրականացվել է Իրանի թշնամի որեւէ երկրի կամ նույնիսկ գուցե երկրների մասնակցությամբ, ապա դրա նպատակը թերեւս գլխավոր խնդիրն է՝ ներքաշել Իրանը ռեգիոնալ մեծ պատերազմի մեջ:
Այդ խնդիրը արդեն տեւական ժամանակ թերեւս բավականին բաց ռեժիմով հետապնդում է մասնավորապես Իսրայելը եւ հատկապես դրա վարչապետ Նաթանյահուն, որը Գազայի կոնֆլիկտի ճահճից դուրս գալու այլ ելք չի տեսնում, քան Իրանի ներքաշմամբ մեծ պատերազմի հրահրումը, որտեղ արդեն թե ԱՄՆ, թե մնացյալ արեւմտյան աշխարհը ստիպված կլինեն լիովին կանգնել իր թիկունքին: Նաթանյահուն այդպես է տեսնում իր քաղաքական, իսկ գուցե նույնիսկ անձնական փրկությունը: Ընդամենը շաբաթներ առաջ էր, որ Իսրայելըւ հարվածեց Դամաոսկոսում Իրանի դեսպանատանը, սպանելով իրանցի բարձրաստիճան զինվորականների: Իրանը առավելագույնն է անում սադրանքին չտրվելու համար, այսպեսասած՝ «պահում է հարվածները», գնահատելով իրավիճակն ու լավ պատկերացնելով, որ ռեգիոնալ մեծ եւ բաց պատերազմը իր համար ամենեւին շահեկան տարբերակ չէ:
Բայց, այլ բան է, եթե պարզվում է, որ թշնամին սպանել է երկրի նախագահին: Սա չի կարող բավարարվել այնպիսի պատասխանով, ինչպես եղավ Դամաոսկոսում Իրանի դեսպանատան հրթիռակոծման հետեւանքով: Ըստ այդմ, եթե տեղի ունեցածը սպանություն էր եւ Իրանը համոզվում է դրանում քննության արդյունքում, ապա առաջանալու է իսկապես մեծ մարտահրավեր՝ հայտարարե՞լ այդ մասին, այդ դեպքում փաստորեն ինքզինք դնել պատասխան տալու պատասխանատվության առաջ, թե՞ կայացնել առավել խորը որոշում եւ մեծ պատերազմի ծուղակում չհայտնվելու համար «սեղմել ատամները» եւ շարունակել ռեգիոնալ այն մեծ աշխատանքը, որ իրականացվում է ըստ էության «գորգի տակ»: Իրանն ըստ ամենայնի կանգնել է այդ բարդ ընտրության առաջ: Միաժամանակ պետք է նկատել թերեւս, որ իրանական հազարամյա պետականության համար սա բոլորովին արտառոց ընտրություն չէ, կրկնեմ՝ եթե խոսքը սպանության, այլ ոչ դժբախտ պատահարի մասին է: Իրանը բոլոր դեպքերում ունի բավականին խորը պետական իմունիտետ, որը դրսեւորել է գոնե մինչեւ այժմ: Հայաստանի համար կարեւոր է Իրանի այդ իմունիտետը:
