Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ելույթ է ունեցել Հանուն ժողովրդավարության առցանց երրորդ վեհաժողովում, որն այս անգամ նախագահում է Հարավային Կորեան: Ինչպես հայտնի է, նախորդ երկու վեհաժողովները նախագահել է ԱՄՆ, որի նախագահ Բայդենի նախաձեռնությամբ է անցկացվում վեհաժողովը: Կովկասից այնտեղ հրավիրվում են Վրաստանն ուՀայաստանը: Համաժողովի իր ելույթում Նիկոլ Փաշինյանը նշել է, թե ինչն է ժողովրդավար երկրների հիմնարար հարցը՝ անվտանգություն:
«Հիմնարար հարցը, որ մեր օրերում ծագում է ժողովրդավարական երկրներում, այն է՝ արդյոք ժողովրդավարությունը կարող է ապահովել անվտանգություն և կայունություն», ասում է Նիկոլ Փաշինյանը, ավելի շուտ՝ հարցադրում անում եւ հետո ինքն էլ, կամա, թե ակամա պատասխանում իր այդ հարցադրմանը: Մասնավորապես, Փաշինյանը շարունակում է՝ «Մյուս կողմից, Հայաստանը հարձակման է ենթարկվել որոշ արտաքին ոչ ժողովրդավարական ուժերի կողմից ռազմական և հիբրիդային միջոցներով, որոնք ուղղված են ոչ միայն ընդդեմ մեր երկրի տարածքային ամբողջականությանն ու անկախությանը, այլև ժողովրդավարությանը», ասում է Նիկոլ Փաշինյանը:
Իհարկե հնարավոր է անվտանգության իրավիճակն ինտերպրետացնել ամենատարբեր ձեւակերպումներով, սակայն կա փաստ, որ Հայաստանի հանդեպ հարձակում գործած ոչ ժողովրդավարական երկիրը Ադրբեջանն է, որն արդեն մի քանի տարի է օկուպացրել է ժողովրդավարական եւ ինքնիշխան Հայաստանի, Նիկոլ Փաշինյանի բնորոշմամբ՝ միլիմետրի ճշտությամբ գոյություն ունեցող սահմանները: Բայց, Նիկոլ Փաշինյանը փաստացի խուսափում է տալ այդ երկրի կոնկրետ անունն ու մատնացույց անել կոնկրետ իրողությունը:
Հարց է առաջանում, թե ինչու՞: Միակ տրամաբանական բացատրությունը կարող է լինել այն, որ Նիկոլ Փաշինյանն այդպիսով խուսափում է Ադրբեջանի հետ հակամարտության որեւէ սուր անկյուն առաջացնելուց, կամ ինչպես Տավուշում էր խոսել՝ պատերազմմի առիթ տալուց: Հենց այդտեղ էլ Նիկոլ Փաշինյանի պատասխանն է, որ ժողովրդավարությունը ի զորու չէ ապահովել անվտանգություն ինքնին: Այսինքն, ժողովրդավարությունը անվտանգության չափանիշ չէ եւ ժողովրդավարական աշխարհը, որ անմնացորդ նվիրումով փորձում է փրկել Ուկրաինան՝ ինչպես իրենք են հավաստիացնում, որեւէ համարժեք ջանք չի գործադրում Հայաստաննի հանդեպ Ադրբեջանի ամբողջատիրական, ավտորիտար հավակնությունները այնպես զսպելու ուղղությամբ, որ Հայաստանի վարչապետը չվախենա աղաղակող իրերը կոչել իրենց անունով:
Դժբապտաբար, մնացյալ ձեւակերպումները՝ այդ հանգամանքի լույսի ներքո, դառնում են պարզապես «արարողակարգ» կամ «ժողովրդավարական ծես»: Ընդ որում, հարկ է ընդգծել, որ սա ամենեւին այն մասին չէ, որ Հայաստանը չպետք է որդեգրի զարգացման ժողովրդավարական ուղի եւ տրամաբանություն: Հայաստանը պարզապես չպետք է ունենա պատրանք միջազգային հարաբերություններում այդ հանգամանքի անվտանգային նշանակության հարցում:
