Friday, 30 09 2022
ԱՄՀ-ն շարունակելու է նպաստել Հայաստանի տնտեսական զարգացմանը
«Առաջին» լրատվական-վերլուծական թողարկում
Փաշինյանը չի հերքում Հնդկաստանից զենք գնելու մասին հնդկական մամուլի հրապարակումները
Փաշինյանն ասում է՝ փաստացի տարածքները ճանաչենք, սկսենք բանակցել
Շահագրգռված ենք Իրանի հետ մեր հարաբերությունների զարգացմամբ. Նիկոլ Փաշինյան
Փաշինյանի խոսքում նորություն չկար, կար էմոցիոնալ դաշտ, որ ՀՀ-ն ճնշման տակ է
Փաշինյանը կմասնակցի ԵՄ գագաթնաժողովին, չի բացառվում Էրդողանի հետ հանդիպումը
Փաշինյանը կոչ արեց Փելոսիի՝ Հայաստան այցին հակառուսական կոնտեքստ չտալ
Խաղաղության պայմանագրի հիմքում պետք է լինի Հայաստանի և Ադրբեջանի կողմից փոխադարձաբար տարածքային ամբողջականության ճանաչումը. Փաշինյան
Սահմանին մաքսային, սահմանապահ ծառայությունները կարելի է արտապատվիրակել. Փաշինյանը՝ երթուղիների ապաշրջափակման մասին
Ոչ Մոսկվան, ոչ Բրյուսելը, ոչ Վաշինգտոնը պատրաստ չեն ճանաչել Ղարաբաղի անկախությունը և պատրաստ չեն Ղարաբաղը ճանաչել որպես ՀՀ-ի մաս. վարչապետ
ՀՀ-ն պատրաստել էր տարածաշրջանի կոմունիկացիաների բացման հետ կապված նախագիծ, որը հրաժարվել է ստորագրել Ադրբեջանը. վարչապետ
Հայ-ադրբեջանական սահմանին իրադրության փոփոխություն չի արձանագրվել. ՀՀ ՊՆ
Ժնևում պետք է սկսվեն առարկայական բանակցություններ խաղաղության պայմանագրի տեքստի մշակման շուրջ. վարչապետ
Մեր ջանքերն ուղղված են արցախահայության անվտանգությանն ու իրավունքների ապահովմանը
Չի կարելի խոսել մի երևույթի հոգեհանգստի մասին, որը դեռ չի ծնվել. Փաշինյանը՝ խաղաղության դարաշրջանի մասին
Վարչապետը հայտնեց, թե ինչ նկատի ունի, երբ խոսում է սահմանին միջազգային դիտորդական առաքելություն տեղակայելու մասին
Ես Պրահա մեկնելու որոշում ունեմ, իսկ թե այնտեղ Էրդողանի հետ կհանդիպեմ, թե ոչ՝ դեռ հստակ չէ. Փաշինյան
22:00
Ստոլտենբերգը մեկնաբանել Է Զելենսկու խոսքերը ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու հայտի մասին
Հայաստանը պետք է հայտարարի, որ չի ճանաչում ՌԴ կողմից ուկրաինական տարածքների բռնակցումը
Ասել, թե Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև սահման չկա, նշանակում է ասել, որ ՀԱՊԿ չկա. Փաշինյան
Երաշխավորված անվտանգություն կարող է ապահովել միայն խաղաղությունը. Նիկոլ Փաշինյան
Վաշինգտոնը, Բրյուսելը և Մոսկվան պատրաստ չեն Ղարաբաղը ճանաչել Հայաստանի մաս. Նիկոլ Փաշինյան
Բանակցային գործընթացի մանրամասների մասին տեղյակ է բավականին լայն շրջանակ. վարչապետ
Դա ի՞նչ խոսույթ է, ի՞նչ Արևելյան Զանգեզուր, մենք անուն ունենք անգամ նախագծին՝ Հայկական խաչմերուկ
Արցախի պետական նախարարի նախագահությամբ գումարվել է թվայնացման խորհրդի նիստ
21:00
Արժույթի միջազգային հիմնադրամը նախազգուշացրել է աշխարհում պարենային անվտանգության վատթարացման մասին
Հայաստանը պատրաստվո՞ւմ է դուրս գալ ՀԱՊԿ-ից
Եկել ենք այն եզրակացության, որ ճիշտ է զոհվածների անունները հրապարակել ինստիտուցիոնալ մեխանիզմով. Նիկոլ Փաշինյան
Երկու օրից ՀՀ-ն ու Ադրբեջանը կսկսեն խաղաղության պայմանագրի տեքստի առարկայական քննարկումը. Փաշինյան

Անկախության խորհուրդը

Անկախության օրը կարևորագույն տոն է ցանկացած քաղաքացու համար: Միաժամանակ, այս տոնը նաև խորհելու առիթներ է տալիս: Ներկայիս Հայաստանը մի երկիր է, որտեղ համազգեստավոր ավազակները քաղաքացիներին կարող են ծեծի ենթարկել կամ ազատազրկել` սեփական երկրի դրոշը, այն է` անկախության խորհրդանիշերից մեկը բարձրացնելու համար: Դա բոլորովին զարմանալի չէ, քանի որ արդեն մեկ տասնամյակից ավելի երկրի բարձրագույն իշխանավորներն այն տեսակի մարդիկ են, ում համար կարևոր է իշխանություն ունենալը և այն նյութապես շահագործելը, իսկ ինչպիսի երկրում` բացարձակապես կարևոր չէ: Նրանց կարիերայի սկզբում կաբինետներում խորհրդային Ադրբեջանի դրոշներ են կախված եղել, այժմ էլ եռագույնն իրենց համար պարզապես դեկորի մի ձևական դետալ է. հարմար առիթ լիներ` այն մեկ այլ, ոչ հայկական եռագույնով կփոխարինեին: Այնպես որ, պետք չէ զարմանալ, երբ Հայաստանի Հանրապետության դրոշն անարգվում է. գտնվելով զավթիչների հեռացումը պահանջողների ձեռքերում` այն դիտվում է որպես սպառնալիք: Այնպես որ, ՄԱԿ-ին, Եվրախորհրդին, ԵԱՀԿ-ին, այլ կառույցների անդամակցելն ինքնըստինքյան անկախ լինել չի նշանակում: Անկախությունը պետք է վերանվաճվի` զավթողական ավազակապետական համակարգի ոչնչացմամբ:

Մյուս կողմից` պետք է նշել, որ ժամանակակից աշխարհում պետական ինքնիշխանությունը չի ենթադրում, որ որևէ երկրի ղեկավարներ իրավասու են սահմանափակել քաղաքացիական իրավունքները և բռնանալ քաղաքացիների կամքի նկատմամբ. այսպես` ՄԱԿ-ին անդամակցելը պահանջում է ենթարկվել Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի պահանջներին, ԵԽ-ին անդամակցելը նույնպես մի շարք պարտավորություններ է ենթադրում, այդ թվում` պետությունը պետք է ճանաչի Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի իրավասությունը: Ժամանակակից ժողովրդավարության հատկանիշներից է այն, որ պետությունները համաձայնվում են որոշ չափով ետ կանգնել բացարձակ ինքնիշխանությունից. դա մասնավորապես վերաբերում է մարդու իրավունքների պաշտպանությանն առնչվող գործառույթներին: Ակնհայտ է, որ «Ա1+»-ին եթեր չտրամադրելու համար զավեշտական մի օրինագիծ ստեղծելը ոչ միայն Հայաստանի քաղաքացիների, այլև ստանձնած միջազգային պարտավորությունների նկատմամբ հարգանքի բացակայության նշան է: Հատկանշական է, որ պետական ինքնիշխանության սկզբունքի բացարձակացման, հետևաբար նաև անվերահսկելիության են ձգտում այնպիսի պետություններ, որոնցում ամեն ինչ ստորադասված է իշխող վարչախմբի կորպորատիվ շահերին, որտեղ ծաղկում է կոռուպցիան, ոտնահարվում են քաղաքացիների իրավունքները` ներառյալ կյանքի իրավունքը, պետական ռեկետն իշխանության գործունեության գլխավոր սկզբունքն է, և չկա որևէ բարձրագույն պետական պաշտոնյա, որ սեփական բիզնես կամ խոշոր սեփականություն չունենա:

Իհարկե, Հայաստանը միակ այդպիսի երկիրը չէ, ու բավական է նշել այդպիսի մի քանի երկրների անուններ` համոզվելու համար, թե որտեղ ենք հայտնվել տասնամյա ավազակապետության պայմաններում: Նման երկրների շարքում են, բացի Հայաստանից, Նիգերիան, Սիեռա Լեոնեն, և մի շարք աֆրիկյան երկրներ, Վենեսուելան, Մյանման, ու նաև մեկ եվրոպական երկիր` կովկասյան լեռնաշղթայից այն կողմ: Թվարկված երկրներին բնորոշ է խանական պետական համակարգը, և հատկանշական է այն, որ կառավարողները նման են օկուպացիոն բանակի, մասնավորապես` շահագրգռված չեն ստեղծագործական նախաձեռնությունների իրականացմամբ և տնտեսական աճով, այլ պարզապես ձգտում են յուրացնել առկա բոլոր ռեսուրսները` այդ թվում բացահայտ կերպով զավթելով սեփականությունը (նաև` օտարերկրյա ներդրողներից), չարաշահելով բնական հարստությունները, թալանելով պետական բյուջեի միջոցներն ու օտարերկրյա վարկերը: Այսօրինակ պետությունների ժողովրդավարացումը մահացու է նրանց իշխող վարչակարգերի համար, ահա ինչու նրանք անհաշտ պայքար են մղում «նեոկոլոնիալիզմի» կամ «ամերիկյան իմպերիալիզմի» դեմ, կամ էլ հանուն «ինքնիշխան ժողովրդավարության»:

Հայաստանում էլ վերջին տասնամյակի ընթացքում իրավունքների ամենօրյա ոտնահարումները և ազգային հարստության անխնա թալանն ուղեկցվել են «ազգային ինքնության», «ազգային արժեքների» մասին ճամարտակություններով, ինչի արդյունքում այդ կարևոր հասկացություններն իմաստազրվել ու գռեհկացվել են: Անկախության տարեդարձն առիթ է` ևս մեկ անգամ նշելու, որ ազգային ինքնության իրական կրողներն ազատությունը և քաղաքացիական իրավունքները վերանվաճելու համար պայքարող քաղաքացիներն են. իսկ կիսագրագետ պարտկոմի, մուլտիպլիկատորի, հանրապետականների ու դաշնակների իմացած «ազգային ինքնությունը» պետք է դեն նետվի:

Վերջապես, անդրադառնանք պետական ինքնիշխանության և անվտանգության ապահովման տնտեսական բաղադրիչին: Ակնհայտ է, որ մեկուսացված և բնատնտեսությամբ ապրող որոշ ցեղախմբերի բացառությամբ` պետությունները կախվածություն ունեն միմյանցից. առանց արդյունավետ տնտեսական կապերի և փոխադարձ շահերի այժմ անհնար է ապահովել լիարժեք պետական ինքնիշխանություն և անվտանգություն, ինչը նկատելի է Հայաստանի դեպքում: Այսպես. Հայաստանի տնտեսությունը մեծապես կախված է Ռուսաստանից, Եվրոպայից ու ԱՄՆ-ից դրամական փոխանցումներից, և ներկայիս միջազգային տնտեսական ճգնաժամը մեզ համար լուրջ խնդիրներ է հարուցելու:

Մյուս կողմից, մեկուսացված լինելով տարածաշրջանային կոմունիկացիաներից, Հայաստանը կախված է Վրաստանից, և վերջերս ականատեսն էինք այն բանի, թե երկու այլ պետությունների միջև կարճատև պատերազմական գործողությունների պատճառով Հայաստանն ինչպես հայտնվեց վառելիքի և սննդի դեֆիցիտի պայմաններում: Այս օրինակներն ապացուցում են, որ անկախությունը, պետական ինքնիշխանությունն ու անվտանգությունը լիարժեք են միայն այն դեպքում, երբ գոյություն ունեն նաև լիարժեք տնտեսական կապեր: Սա կարելի է մեկնաբանել հետևյալ կերպ. Հայաստանին անհրաժեշտ է, որպեսզի այլ երկրներ շահագրգռված լինեն իր կոմունիկացիաների անխափան աշխատանքով, ինչ-որ իմաստով կախված լինեն Հայաստանից: Այս խնդիրը լուծելու համար Հայաստանը պետք է ունենա լեգիտիմ իշխանություն. սա է անկախության քսանամյա և զարթոնքի եռամյա տարեդարձի խորհուրդը:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում