«Բիզնեսն այսօր, որ բողոքում է, ամենաշատ տեղական ինքնակառավարման մարմիններից է բողոքում: Բիզնեսի ներկայացուցիչները մեզնից ուզում են որևէ հարցի լուծում, թող ավագանու անդամ լինեն, տեղում լուծեն այդ հարցերը», փետրվարի -ին տեղի ունեցած հակակոռուպցիոն խորհրդի նիստում հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Նա նաեւ նշել է, որ պետք է գնալ կառավարման համակարգում հնարավորինս շատ ներկայացուցչականություն ապահովելու ճանապարհով, հնարավորինս շատ շերտեր ներգրավելու ճանապարհով, որպես ժողովրդավարության հավաստիք:
Նախ, պետք է նկատել, որ ժողովրդավարական կառավարման վերաբերյալ բավականին տարօրինակ պատկերացում է: Ժողովրդավարությունն, այո՝ ներկայացուցչականությունն է, ներառականությունը, բայց ոչ թե քանակի, այլ հասարակության եւ կառավարման համակարգերի հաղորդակցության, թափանցիկության եւ հաշվետվողականության մեխանիզմների, եւ իհարկե՝ ընտրական ազատությունների շնորհիվ: Այլ կերպ ասած, ներկայացուցչականություն եւ ներառականություն ոչ թե կառավարման համակարգում մասնակիցների քանակի ավելացման, այլ՝ ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների ձեւավորման, որոնք կապահովեն ընտրության միջոցով ներկայացուցչականություն եւ վերահսկողական մեխանիզմների միջոցով՝ ներառական լեգիտիմություն:
Երբ այդ մեխանիզմները չկան, երբ չկա այդ մեխանիզմները ձեւավորելու կամք եւ կարողություն, զուտ ֆիզիկական ներառականության եւ ներկայացուցչականության ընդլայնումը պարունակում է բավականին հնարամիտ մի այլ համատեքստ՝ մեծացնել կառավարման տվյալ համակարգի պահպանությամբ շահագրգռված անձանց եւ խմբերի քանակը, այդ կերպ մեծացնելով տվյալ կառավարման համակարգի վերարտադրության հարցում շահագրգռված քաղաքացիների, հանրային խմբերի քանակը: Ըստ էության, նույն այդ տրամաբանությունը կիրառում էր կառավարման նախկին համակարգը, պարզապես հիմնական մեխանիզմները դեռեւս ստվերային էին: Իհարկե այն, որ այժմ դրանք միտված են այսպես ասած առավել «պաշտոնականացվելու», դա առաջընթաց է, սակայն խիստ պայմանական եւ հարաբերական:
Ի վերջո, ի՞նչ է առաջարկում վարչապետ Փաշինյանը բիզնեսին, հորդորելով ընդգրկվել ավագանիներում, այն դեպքում, երբ անգամ օրենսդրորեն սահմանված է այդ ինստիտուտի ձեւավորման քաղաքական հանգամանքը: Փաստացի, կառավարության ղեկավարը բիզնեսին առաջարկում է ուղիղ ձեւով սերտաճել քաղաքականությանը, որովհետեւ այլ կերպ հնարավոր չէ հայտնվել ՏԻՄ ավագանիներում, կառավարման համակարգերում: Անկասկած է, որ բիզնեսը եւ քաղաքականությունը չեն կարող չհարաբերվել, բայց հենց այդ հարաբերության ժողովրդավարականության համար պահանջվում է ինստիտուցիոբալ զանազանումը, այդ հարաբերությունից բխող կոռուպցիոն ռիսկերը կառավարելու եւ հանցավոր սերտաճում թույլ չտալու համար:
