Հունվարի վերջին Հայաստան-Ադրբեջան սահմանին տեղի է ունենալու Հայաստանի եւ ադրբեջանի փոխվարչապետներ Մհեր Գրրիգորյանի եւ Շահիս Մուսթաֆաեւի գլխավորած աշխատանքային հանձնաժողովների երկրորդ հանդիպումը: Ըստ հայկական կողմի տարածած հաղորդագրության, հանդիպմանը շարունակվելու է հանձնաժողովնների՝ սահմանազատման եւ սահմանագծման աշխատանքի մեթոդաբանությանը, կազմակերպմանը վերաբերող, կանոնադրական հարցեր:
Փոխվարչապետերի գլխավորած հանձնաժողովների հանդիպմանն օրեր առաջ իր արդեն հայտնի դարձած հարցազրույցում խոսել էր Բաքվի ղեկավար Ալիեւը, ասելով, որ դրա ընթացքում քննարկվելու է «Ղազախ-Թովուզի» շրջանի սահմանազատման հարցը, ոչ մի այլ հարց: Ի՞նչ է ի վերջո քննարկվելու, աշխատանքի կազմակերպմա՞ն, թե՞ արդեն բուն հատվածների սահմանազատման հարց: Մեծ հաշվով սակայն, դա ըստ էության տեխնիկական խնդիր է, քանի որ ավելի խորքային իմաստով անկասկած է մի բան, որ սահմանազատման թեման ընդհանրապես Ադրբեջանի համար նպատակ չէ, այլ՝ առիթ, որը Բաքուն մտադիր է ծառայեցնել ուժային գործիքակազմի կիրառման համար, երբ կշոշափի դրա կիրառման համար անհրաժեշտ միջազգային հող:
Իսկ դրա հավանականությունը 2024 թվականին կարող է աճել, պայմանավորված մի շարք հանգամանքներով: Այն, որ 2024 թվականը համաշխարհային իրադարձությունների առումով գերլարված սպասումների տարի է, գործնականում խոստովանում կամ արձանագրում են թե պետությունների ղեկավարներ, թե միջազգային փորձագիտական հանրույթն ընդհանրապես: Սա բոլորովին չի նշանակում ճակատագրական զարգացումների անխուսափելիություն, բայց այն, որ իրադարձությունների ընթացքը գերհագենում է եւ դա բերում է պայթյունավտանգ անորոշության աճի, կասկածից վեր է:
Այդ իմաստով, Ադրբեջանի համար սահմանազատումը ընդամենը միջոց է՝ Հայաստանին ծուղակկ ներքաշելու միջոց, երբ մի կողմից ակնառու է, որ ինքնին սահմանազատումն ու սահմանագծումը անհրաժեշտություն է եւ կարեւոր՝ իրավիճակի կառավարելիությունը բարձրացնելու համար, մյուս կողմից կասկածից վեր է, որ այդ գործընթացում Հայաստանի հետ դեմ առ դեմ մնալու պարագայում Ադրբեջանն այն ծառայեցնելու է պարզապես վերը նկարագրածս խնդիրներին ու հաշվարկներին, այլ չի դիտարկելու իբրեւ լուծում պահանջող գործընթաց: Այդ տեսանկյունից, ինքնին փաստը, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը սահմանազատման ու սահմանագծման գործընթացում մնում են դեմ առ դեմ ձեւաչափով՝ առանց հարակից «արբիտրաժային պատասխանատվության» մեխանիզմի, որոշակիորեն մտահոգիչ է:
