Վերջին օրերին Ադրբեջանից հնչող հայտարարությունները ես համարում եմ լրջագույն հարված խաղաղության գործընթացին, Գավառում ՔՊ նախաձեռնող խմբի հետ հանդիպմանն իր ելույթում հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Փաստացի, եռօրյա «դադարից» հետո սա Երեւանի առաջին արձագանքն է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւի հայտարարություններին, որոնք նա արել էր օրերս ծավալուն հարցազրույցի ընթացքում: Նիկոլ Փաշինյանը հունվարի -ին կառավարության նիատում, նաեւ հետո ՆԳՆ այցի ընթացքում փաստացի չօգտվեց արձագանքի հնարավորությունից կամ առիթից, ինչի վրա հրավիրել էի ուշադրություն, ասելով, թե կամ նա պատրաստում է հանգամանալից արձագանք, այսինքն արձագանք որոշակի այսպես ասած ուսումնասիրություններից հետո, կամ պարզապես կա որոշակի հաշվարկ, որ Ալիեւի հայտարարությունները նախընտրական են եւ ըստ այդմ չկա Երեւանից արձագանքի կարիք, ակնկալիքով, որ Ալիեւն էլ չի «խանգարի» Հայաստանում հնարավոր արտահերթ զարգացումների պարագայում: Հունվարի -ի ալիեւյան ելույթին Նիկոլ Փաշինյանըւ արձագանքում է երեք օր անց:
Ի՞նչ էր մտածում կամ «ստուգում» Փաշինյանը երեք օրերի ընթացքում: Ստուգում էր Իլհամ Ալլիեւի հայտարարությունների բուն տողատա՞կը, թե՞ ճշտում էր խաղաղության այսպես ասած միջնորդների դիրքորոշումը Ալիեւի հայտարարությունների առնչությամբ, ըստ այդմ սեփական արձագանքը մշակելու եւ հանրայնացնելու համար: Փաշինյանը հայտարարում է, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը խոսում են տարբեր դիվանագիտական լեզուներով, իսկ Ադրբեջանի նախագահը գեներացնում է Հայաստանի նկատմամբ տարածքային նոր պահանջներ: Միեւնույն ժամանակ, նա հայտարարում է, որ թե Հայաստանում, թե Ադրբեջանում, թե նաեւ Հայաստանից ու Ադրրբեջանից դուրս կարող են լինել ուժեր, որոնք չեն ցանկանում խաղաղություն, բայց կարեւոր է առաջնորդների վարքագիծն ու կամքը:
Փաշինյանն այդպիսով ստեղծում է փաստացի «հայելային պատկեր», ցույց տալու համար դրա ծռությունը, այսինքն այն, որ Ալիեւը խաղաղության գործընթացի «ծուռ հայելին» է: Բայց, միթե՞ դա նորություն է որեւէ մեկի համար: Ամենեւին, դա նորություն չէ ոչ միայն վերջին երեք տարիներին, ա-յլ նորություն չէր 2020-ի պատերազմից առաջ էլ, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ Ադրբեջանը 2018-20 թվականներին երկու տարի չէր դիմում սահմանային որեւէ սադրանքի: Այս դեպքում հարց է առաջանում, ո՞րն է Նիկոլ Փաշինյանի նոր առաջարկի իմաստը՝ սահմանել Հայաստանի ու Ադրբեջանի սպառազինության նորմեր եւ փոխադարձ վերահսկել դրանք, եթե ակնառու է, որ Ալիեւը խաղաղության «ծուռ հայելին» է եւ մերժել է խաղաղության ուղղված Երեւանի բոլոր առաջարկները:
Ու՞մ է փորձում շարունակել համոզել Նիկոլ Փաշինյանը, որ ինքըւ միտված է խաղաղության, իսկ Ալիեւը՝ ոչ: Միթե՞ կա մեկը՝ Հայաստանում կամ դրա սահմաններից դուրս, միջնորդ կամ շահագրգիռ որեւէ պետությունում, որը կասկածում է այդ հարցում: Ով կամ ովքե՞ր են այդ «կասկածողները»: Ժամանակը չէ՞, որ Նիկոլ Փաշինյանն ավելի բաց խոսի հենց այդ, այլ ոչ թե առանց այդ էլ վաղուց ակնառու հարցերի վերաբերյալ:
