Ինչի՞ մասին էր վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հարցազրույցը Հանրային հեռուստաընկերությանը: Դատելով հարցազրույցի բովանդակությունից, հարցազրույցը առկա քաղաքական իրողությունների համար պատասխանատվությունը տարածելու, Հայաստանի պետականնության ամբողջ ընթացքի վրա սփռելու մասին էր: Գործնականում այն, ինչ Հայաստանի վարչապետն ու կառավարող մեծամասնությունն անում է 2020 թվականի պատերազմի դադարից ի վեր, արդեն գրեթե երեք տարի, հանրությանը հավաստիացնելով, որ ամեն ինչ կորսվել է ոչ թե պատերազմի հետեւանքով, այլ դրանից դեռ շատ առաջ՝ այսպես ասած բանակցային գործընթացում:
Այսօր սակայն, շրջանառության մեջ է դրվում մեկ այլ «շերտ»: Խոսքն այն մասին է, որ Երեւանը պաշտոնապես հայտարարում է, որ Լեռնային Ղարաբաղի գոյությունը եղել է Հայաստանի հաշվին: Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում է, որ Հայաստանի վրա ռեսուրս ծախսելու փոխարեն, ռեսուրս է ծախսվել Լեռնային Ղարաբաղի վրա եւ դա եղել է անիմաստ, քանի որ չկար Լեռնային Ղարաբաղ պահելու հնարավորություն: Անձը, որ իր վարչապետությունից ավելի քան մեկ տարի անց՝ իր իսկ խոսքով հանգամանալից ծանոթացած լինելով արցախյան թեմատիկային եւ կարգավորման գործընթացին, Ստեփանակերտի հրապարակում հայտարարում էր «Արցախը Հայաստան է եւ վերջ», այսօր հայտարարում է, թե չկար Արցախի հանրապետություն պահելու որեւէ հնարավորություն եւ Հայաստանը անիմաստ ռեսուրս է վատնել այդ խնդիրը լուծելու վրա:
Իհարկե, Նիկոլ Փաշինյանը իրեն էլ «մեղադրում» է դրա համար, այլ ոչ միայն նախկիններին, սակայն ընդհանուր խոսույթի տրամաբանության համատեքստում «ծանրության կենտրոնը» բնականաբար ընկնում է մինչեւ 2018-ը եղած շրջանի վրա: Արցախի համար «անիմաստ ռեսուրսի» մասին խոսույթը գործնականում այլ բան չէ, քան ոչ միայն քաղաքական, այլ ընդհուպ ենթագիտակցական մակարդակում Արցախից հրաժարման փուլ: Եվ սա այն դեպքում, երբ Հայաստանի այսպես ասած երրորդ հանրապետությունը կառուցվել է արցախյան շարժման եւ պատերազմի արդյունքի հիմքով, ու դա եղել է ծանրակշիռ ոչ միայն ռազմա-քաղաքական, այլեւ հոգեբանական, ենթագիտակցական իրողություն, պետական ինքնության իրողություն: Այո, հետագա ընթացքում՝ երբ Հայաստանում տեղի է ունեցել իշխանության ու բիզնեսի հանցավոր սերտաճում, ձեւավորվել է կոռուպցիոն ինստիտուցիոնալացված համակարգ, այդ հարցերը դարձել են տվյալ համակարգերը սպասարկող ռազմա-հայրենասիրական պաթոսի առարկա:
Սակայն, այդ ծայրահեղությունը ամենեւին չի կարող արդարացնել այն վտանգավոր ծայրահեղությանը, որ ներկայիս փուլում հանրային խոսույթ է բերում ներկայիս իշխանությունը՝ ելնելով սեփական քաղաքական նպատակներից ու նկատառումներից: Դա այլ բան չէ, քան հայկական պետականության ճարտարապետական ամբողջ կառուցվածքի ապամոնտաժում: Կրկնեմ բազմիցս արտահայտած տեսակետս. կարող է լինել հասկանալի, որ բարդ միջազգային, նաեւ ռեգիոնալ ռազմա-քաղաքական իրավիճակում, ուժերի բալանսի մեղմ ասած անբարենպաստ ռեժիմում Հայաստանը պաշտոնական մակարդակում իրեն թույլ չի տա անել համարձակ եւ հավակնոտ հայտարարություններ, նպատակահարմար գտնելով դիվանագիտական մեղմասացության մարտավարությունը: Բայց, որեւէ կերպ չի կարող լինել հասկանալի, երբ Հայաստանը պետական մակարդակով զբաղվում է անցնող երեք տասնամյակի պետականության հոգեբանական ու ենթագիտակցական ապամոնտաժման տանող հռետորաբանության, ու դա այն դեպքում, երբ քաղաքական իմաստով էլ դրա բավականին հստակ պահանջներն է դնում Ադրբեջանը՝ այն էլ խաղաղության պայմանագիր ասվածի քննարկման համատեքստում:
