Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
Թիրախավորումներն ինձ համար սովորական երեւույթ են արդեն 30 տարուց ավելի, նախօրեին պատասխանելով լրագրողների հարցին հայտարարել է երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը: Իսկ հարցը վերաբերել է իր հասցեին քննադատություններին, որ հնչում են ոչ միայն իշխանական, այլ նաեւ ընդդիմադիր շրջանակներից: Սարգսյանի պատասխանն ուշագրավ է հենց այդ առնչությամբ: «Ավանդաբար դա սկսել են անել ադրբեջանցիները, այնուհետեւ 1990-ականների կեսերին նրանց ձայնակցել են նաեւ տեղացիները, իսկ հիմա առանձնապես ոչինչ չի փոխվել: Այդ երգչախմբին միացել են նոր ձայներ՝ նոր տոյանությամբ:
Չգիտեմ՝ իրենք գիտակցո՞ւմ են, որ իրենց համարելով ընդդիմադիր, ջուր են լցնում Հայաստանի կառավարիչների ջրաղացին: Այս նույնը առանձին առանձնահատկություններով վերաբերում է նաեւ ՀՀԿ-ին», հայտարարում է Սերժ Սարգսյանը: Այստեղ ուշագրավն այն է, որ ընդդիմադիր շրջանակներից Սերժ Սարգսյանի հասցեին քննադատություններ առավել հաճախ եւ պարբերաբար հնչեցնում են Ռոբերտ Քոչարյանի համակիրները, որոնք քաղաքական դաշտում են տարբեր ձեւաչափերով: Նրանք բաց տեքստով են մեղադրում Սերժ Սարգսյանին Նիկոլ Փաշինյանին «իշխանության բերելու» համար: Հաշվի առնելով այդ հանգամանքը, փաստացի ստացվում է, որ Սերժ Սարգսյանը հենց Ռոբերտ Քոչարյանի համակիրներին է հորդորում իր հանդեպ մեղադրանքներով «ջուր չլցնել իշխանության ջրաղացին»:
Այլ կերպ ասած, եթե երկկրորդ նախագահի համակիրները երրորդ նախագահին մեղադրում են 2018 «պլանավորելու» համար, երրորդ նախագահն էլ երկրորդին ու նրա շրջապատին է ակնարկում, որ իրենք են այսօր պահում Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը, նպաստում այդ իշխանության դիրքերի պահպանմանը: Ընդ որում, Սարգսյանը իր հորդորը նաեւ «հասցեագրում» է ՀՀԿ-ին թերեւս այն նկատառումով, որպեսզի որոշակիորեն «ծածկի» Ռոբերտ Քոչարյանի եւ նրա շրջանակի հանդեպ թիրախավորումը, ցույց տալով, որ նույնը հորդորում է նաեւ հենց իր շրջապատին՝ ՀՀԿ-ականներին: Գործնականում, երկու նախկին նախագահների այդ դիմակայությունը նոր չէ ոչ միայն հետպատերազմական շրջանի, ոչ միայն 2018-ից հետո ընկած ժամանակաշրջանի, այլ դրան նախորդող տարիների ժամանակահատվածում:
Դրան արել եմ բազմաթիվ անդրադարձեր, խնդիրն իհարկե դիտարկելով ամենեւին ոչ անձերի կտրվածքով: Այստեղ հարցը, խնդիրը, երեւույթը բոլորովին անձերի դաշտում չէ, այլ պարզապես ի դեմս նախկին նախագահների բարդ փոխհարաբերության՝ համակարգային երեւույթների, որոնք էական նշանակություն են ունեցել Հայաստանի պատմա-քաղաքական հետագծի համար առնվազն մոտ երկու տասնամյակ: 2018-ից հետո որոշակիորեն այլ «կարգավիճակում» եւ այլ տրամաբանությամբ, բայց համակարգային այդ երեւույթները շարունակվում են առ այսօր եւ իրենց ազդեցությունը թողնում Հայաստանի թե ներքին իրողությունների, թե նաեւ արտաքին հանգամանքների վրա:
