Երասխում կառուցվող գործարանի, քաղաքացիական անձանց ուղղությամբ Բաքվի կրակոցների առիթով հայտարարություն է տարածել Ֆրանսիայի արտգործնախարարությունը, որտեղ նա կոչ է անում պաշտպանել սահմանային բնակչությանը, հիշեցնում, որ Ֆրանսիան աջակցում է Լաչինի միջանցքը բացելու վերաբերյալ Հաագայի դատարանի որոշմանը, ինչպես նաև հիշատակում Քիշնևի հունիսի 1-ի հնգակողմ հանդիպումը, արձանագրում դրանում առաջընթացի հասնելու կողմերի ցանկությունն ու նշում, որ բոլոր հարցերը պետք է լուծվեն բացառապես խաղաղ ճանապարհով: Ֆրանսիայի արտգործնախարարության հայտարարությունը կարևոր է, ինչպես որ կարևոր էր ԱՄՆ պետքարտուղարության խոսնակի թվիթերյան գրառումը, որով խորը մտահոգություն էր հայտնել ամերիկյան ներդրումով կառուցվող գործարանի քաղաքացիական աշխատակիցների վրա կրակելու առիթով:
Հետո Երասխ այցելեցին նաև Հայաստանում հավատարմագրված օտարերկրյա դեսպանները, սակայն անգամ այդ ամենից, հետո, դրա հաջորդ օրը Ադրբեջանը դարձյալ կրակել էր գործարանի ուղղությամբ: Կա գնահատական, թե Բաքուն այդ կերպ փորձում է տապալել Վաշինգտոնի կամ Բրյուսելի միջնորդությամբ բանակցային գործընթացը, բայց թե Վաշինգտոնից, թե Եվրոպայից արձագանքները կարծես թե չեն խոսում այդ մասին: Եթե Բաքուն փորձում է տապալել դրանք կրակոցներով, իրավիճակի լարումով, ապա պետք է լինի թերևս այնպիսի արձագանք, որը Բաքվի համար կլինի առավել քան հասկանալի՝ ուժի կիրառումը կամ դրա սպառնալիքը կունենա հետևանք: Իսկ Ֆրանսիան, ԱՄՆ, Եվրամիությունը, ցանկության դեպքում Բաքվի համար թերևս ի վիճակի են «ապահովել» հետևանք: Բայց, կարծես թե չկա այդ ցանկությունը, որովհետև չկան միասնական շահեր ու մոտեցումներ, չկա միասնական Արևմուտք, ինչպես հաճախ սիրում են կրկնել Հայաստանում: Կամ, եթե կա, ապա այդ միասնական Արևմուտքը միասնական է նաև Ադրբեջանին չպատժելու հարցում:
Գնահատականները, թե կգա ժամանակն ու կպատժեն, ծիծաղելի էլ չեն, քանի որ խոսքը Արցախի ժողովրդի հանդեպ կիրառվող դանդաղ պատերազմի, էթնիկ զտման հետևողական ու ցինիկ քաղաքականության մասին է, մինչդեռ իրավիճակը այդ քաղաքականության շուրջ գնահատում ենք «սուրճի մրուրի» տրամաբանությամբ՝ կգա ժամանակը, կպատժեն: Չի գալու այդ ժամանակը: Համաշխարհային դեմոկրաատիայի հաղթանակի անհեթեթ «տեսությամբ» հանրություն կերակրելը հղի է այդ հանրության համար ծանր հետևանքով: Դեմոկրատիան Հայաստանին անհրաժեշտ է որպես «ներքին այրման շարժիչ», որը պետք է արդիականացնի մեր կյանքն ու ապահովի հանրային ստեղծագործական ներուժի առավել արդյունավետ դրսևորում և ինտեգրում համաշխարհային կյանքին: Բայց, արտաքին դիվանագիտական, ռազմա-քաղաքական, միջպետական, միջազգային հարաբերությունների տիրույթում ապրել դրա սպասումով և սուրճի բաժակ նայելով, նշանակում է ինքնակամ գնալ դեպի «կառափնարան»:
