Ադրբեջանի արտգործնախարարությունը հայտարարել է, որ Հայաստանի հետ չունի սահմանազատման գործընթացը որևէ քարտեզի հիման վրա սկսելու պայմանավորվածություն և համաձայնություն, և դեմ է այդ սկզբունքով աշխատանքին: Բաքուն համարում է, որ սահմանազատումը պետք է իրականացվի եղած բոլոր միջազգային իրավական փաստաթղթերի վերլուծության հանրագումարում, առանց որևէ կոնկրետ քարտեզի: Ինչպես հայտնի է, Հայաստանը խոսում է 1975 թվականի քարտեզի հիման վրա սահմանազատման մասին: Վերջին մեկ ամսվա ընթացքում այսպես ասած բանակցային ինտենսիվ շփումներից հետո, Հայաստանի ու Ադրրբեջանի հրապարակային հայտարարությունները ավելի շատ խոսում են դիրքորոշումների հեռավորության մեծացման, քան հակառակի մասին:
Արվող հայտարարությունները վկայում են, որ գրեթե բոլոր առանցքային հարցերում պահպանվում է կողմերի իրարամերժ դիրքավորումը: Սա նշանակում է, որ հանդիպումները արդյունավետ չեն, չնայած այն հանգամանքին, որ դրանցից յուրաքանչյուրից հետո տվյալ հանդիպման միջնորդը կամ հովանին հայտարարում է, թե լավ քննարկում են ունեցել և կա առաջընթաց: Նրանք հայտարարում են առաջըընթացի մասին, իսկ Երևանի և Բաքվի հայտարարությունները վկայում են, որ սկզբունքային հարցերում չկա փոփոխություն: Սա նշանակում է, որ՝ կամ կա ստվերային գործընթաց, որը ծածկվում է իրարամերժ հայտարարություններով՝ գործընթացին այսպես ասած չխանգարելու համար, կամ չկա ոչինչ էլ և պահպանվում է իրարամերժությունը, հետևաբար ինտենսիվ հանդիպումները դառնում են նույնիսկ ավելի վտանգավոր, որովհետև դրանց դինամիկայի պայմաններում մոտեցումների անփոփոխությունը կարող է կատարել պայթյուն լիցքավորելու, այլ ոչ թե ռիսկերը լիցքաթափելու դեր: Եվ համենայն դեպս, ակնառու է, որ ռիսկերի վերաբերյալ վերջին շրջանում բավականին հաճախակի է խոսում պաշտոնական Երևանը:
Միաժամանակ, հնարավոր է նաև ստվերային, կուլիսային գործընթացի և լոկալ, կառավարելի պայթյունի «համատեղություն»: Համենայն դեպս տեսական առումով անկասկած է քաղաքական խոշոր և բազմաշերտ գործընթացներում կառավարելի «քաոսի» կամ կառավարելի «ապակայունացման» միջոցով այն խնդիրները լուծելու տեխնոլոգիայի առկայությունը, որոնց շուրջ հնարավոր է հասնել վերնախավերի քաղաքական համաձայնության, բայց հնարավոր չէ իրագործման համար ստանալ հանրության համաձայնությունը: Տվյալ պարագայում կարո՞ղ է կիրառվել այդօրինակ տեխնոլոգիա, թե՞ոչ: Այդ հարցին հնարավոր չէ պատասխանել ստույգ, քանի որ անզեն աչքով ակնառու է նաև, որ կան իրավիճակի ապակայունացման այլ ռիսկեր ու մոտիվներ, որոնք ընկած են շատ ավելի խորը և լայն միջազգային գործընթացներում: Բոլոր դեպքերում, որևէ ապակայունացման պատասխանատու են լինելու բոլոր նրանք, ովքեր ստանձնել են հայ-ադրբեջանական հակամարտության խաղաղ կարգավորման պատասխանատվություն, բայց գործնականում օգտագործում են հակամարտությունը որպես իրենց աշխարհաքաղաքական պայքարի գործիք:
