Կոռնիձորում մայիսի 20-ին տեղի ունեցած հանրահավաքի մասնակիցները հայտարարել են, որ կանխելու են Հայաստանին Արցախի հարցում զիջումներ պարտադրող որևէ փաստաթղթի ընդունում: Կոռնիձորի հանրահավաքին մասնակցել է մի քանի հազար մարդ, քաղաքացիներ, ընդդիմադիր տարբեր ուժերի ներկայացուցիչներ: Նրանք նաև երթ են կատարել դեպի Հակարիի կամուրջ՝ Լաչինի միջանցքի սկզբնամաս, որտեղ Ադրբեջանը դրել է մաքսակետ: Երթի նպատակը, ըստ նախաձեռնողների, ցույց տալն է, որ Հայաստանում կա հանրություն, որը չի հանդուրժում առկա իրավիճակն ու զարգացումների տրամաբանությունը:
Հանրահավաքի մասնակիցների քաղաքական «ներկապնակի» առնչությամբ անշուշտ կարող են լինել տարբեր գնահատականներ ու կարծիքներ, սակայն տվյալ պարագայում Հայաստանը մի իրավիճակի առաջ է, երբ խնդիրները պետք է դիտարկել ոչ միայն «ներկապնակի», և ոչ այնքան «ներկապնակի», որքան բարդագույն միջազգային ու ռեգիոնալ միջավայրում Հայաստանի ճկունության հրամայականի տեսանկյունից: Իսկ այդ առումով իսկապես շատ կարևոր է, որպեսզի Հայաստանում վարվող պետական քաղաքականությանը զուգահեռ, լինեն նաև այլ մոտեցումների կրող բևեռներ, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ներկայիս միջազգային իրադրությունը Հայաստանի և Արցախի համար չի ստեղծում սեփական շահերի ու իրավունքների պաշտպանության հարմարավետ միջավայր, ելնելով մի շարք օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ իրողություններից: Այդ իմաստով, պաշտոնական Երևանը փորձում է կառուցել հնարավորինս բազմակողմ քաղաքականություն, կամ հարմարվել այդ քաղաքականությունը պահանջող իրողություններին, միևնույն ժամանակ սակայն քայլել բավականին բարակ լարի վրայով: Այդտեղ ահա շատ անհրաժեշտ է, որպեսզի Հայաստանում գոյություն ունեցող միջավայրը ևս դառնա հնարավորինս բազմակողմ, ինչը միմիայն կնպաստի Հայաստանին անցնել այն բարակ լարի վրայով, որ այսօր առկա է միջազգային իրողությունների բերումով:
Ինչ խոսք, ներքին բազմակողմության հավասարակշռող ազդեցությունը և արդյունավետությունը կլինի շատ ավելի մեծ, եթե այդ ամենը կառուցվի ոչ թե զգայական և ըստ էության մանրախնդիր մոտիվների. կամ երազային, պատրանքային ընկալումների գերակշռության, այլ քաղաքական բովանդակության, քաղաքական պրագմատիզմի գերակայության վրա: Այստեղ է, որ հայաստանյան քաղաքականությունը ոչ մի կերպ չի դառնում միջազգային իրողություններին, ռեգիոնալ իրադրությանը համարժեք, հեռու մնալով այն որակներից, որոնք թույլ կտային Հայաստանին ոչ միայն չընկնել լարից, այլ առաջ շարժվել ավելի կայուն և ավելի արագ:
