Արդարադատության նախարար Գրիգոր Մինասյանը լրագրողներին հայտնել է, որ սահմանադրական փոփոխությունների հայեցակարգի շուրջ աշխատանքի տեմպը պահպանվելու դեպքում մինչև տարեվերջ կունենանք լավ հայեցակարգ: Մինասյանը հայտարարել է, որ չի նախատեսվում կառավարման մոդելի փոփոխություն և պառլամենտական համակարգը կպահպանվի: Իհարկե իշխանությունն ամենաբարձր մակարդակով նախկինում էլ ազդարարում էր, որ չունի այդ մոդելը փոխելու մտադրություն: Հայաստանում կառավարման «մոդելային» վեճերը կամ քննարկումները ունեն երկարատև պատմություն: Եթե դիտարկենք տեսականում, ապա կառավարման խորհրդարանական մոդելը թերևս Հայաստանի համար կարող է դիտվել առավել օպտիմալ և հայաստանյան իրողություններին, մարտահրավերներին, մտածողությանը առավել համադրելի: Նախագահի մոդելի պարագայում, այդ մոդելի քաղաքական արդյունավետությունը ապահովելու համար առաջանում է հասարակական-քաղաքական միջավայրը բռի մեջ սեղմելու անհրաժեշտություն:
Միևնույն ժամանակ, այդ սեղմումը ապահովելու հնարավորությունը Հայաստանում ավելի ու ավելի նվազել է և Սերժ Սարգսյանը պառլամենտական մոդելի էր անցնում ոչ այն պատճառով, որ ուզում էր պահպանել իշխանությունը անվերջ, այլ, որովհետև նախագահական մոդելով իշխանություն պահելը պահանջելու էր ավելի ու ավելի մեծ ծավալի ուժ: Իսկ կառավարող համակարգը Հայաստանում ուժասպառ էր լինում մի շարք օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով:
Մյուս կողմից, պառլամենտական մոդելի անցումը դեռևս չի նշանակում դե ֆակտո այդպիսի մոդելի աշխատանք: Օրինակ, ինչպես մինչև 2018, այդպես էլ առ այսօր՝ վարչապետի այցը խորհրդարան անցնում է ոչ թե գործադիր իշխանության ղեկավարի՝ իրեն նշանակող ներկայացուցչական մանդատի տեր գործիչների առաջ հաշվետվության մթնոլորտում, այլ տպավորություն է թողնում, որ վերադասը այցելել է իր ենթականերին: Եվ դա իհարկե թյուր տպավորություն չէ, ինչը սակայն արտահայտում է հենց այն, որ պառլամենտական մոդելը Հայաստանում թղթի վրա է, իսկ դե ֆակտո շարունակվում է նախագահականը կամ կիսանախագահականը, որտեղ իհարկե իշխանությունն ու ուշադրությունը միայն նախագահական կեսի վրա էր: Պառլամենտական կառավարման մոդելի զարգացումը Հայաստանի համար ընդհուպ ազգային անվտանգության հարց է, հակառակ պարագայում անգամ վերադարձը նախագահական կամ կիսանախագահական մոդելի՝ չի փոխի ոչինչ, այլ միայն կխորացնի ճգնաժամը: Սակայն, ինչպե՞ս գտնել և աշխատեցնել պառլամենտական կառավարման մոդելի կայացման և ամրացման մոդելը, սա է հարցերի հարցը: Տեսականում դրա պատասխանի տարբերակները շատ են, սակայն գործնական աշխատանք՝ գրեթե բացակայում է: Դրա առաջնորդությունը պետք է ստանձնի քաղաքական մեծամասնությունը, իսկ գլխավոր շահառուն պետք է լինեն քաղաքական ուժերն ու հանրությունը, որոնց համար է պառլամենտական մոդելը քաղաքական ներուժի իրացման առավել մեծ ու լայն հնարավորությունը: Հայաստանի համար դա խոշոր հաշվով առկա հանրային-քաղաքական բազմազանությունը իրացնելու, այն հասարակական-պետական օրգանիզմը քայքայող բաժանարարությունից՝ այդ օրգանիզմը սնուցող ստեղծարարության կապիտալիզացնելու հնարավորությունն է: Բայց, Հայաստանում խնդիրը գործնականում առանցքային ընկալում և գործնական վերաբերմունք չունի թե «վերևում», թե «ներքևում»: Հայաստանն այդ առումով բոլոր մակարդակներում շարունակում է գտնվել «անձապետության» կամ «անձապաստանության» ստատուս-քվոյի ցանցում, որը Սահմանադրության ոչ մի փոփոխության թերևս ենթակա չէ:
