Սերժ Սարգսյանն ի պատասխան Նիկոլ Փաշինյանի՝ «Մադրիդյան սկզբունքների» վերաբերյալ գնահատականի, պատասխանել էր, որ միայն Հայաստանի կառավարիչն է կասկածի տակ դնում դրանում ամրագրված Արցախի ինքնորոշման իրավունքը: Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունները վերստին խթանեցին հանրային մեծ «բանավեճ», այն մասին, թե՝ մադրիդյան սկզբունքները արձանագրում էին Արցախի անկախության հնարավորությունը, թե՞ ոչ՝ դիտարկում էին Արցախը Ադրբեջանի կազմում: Նախկին կառավարող համակարգը, որը Մադրիդյան սկզբունքների ընդունողն ու դրանց հիմքով բանակցողն էր, Փաշինյանին իր գնահատականների համար մեղադրում է, ամոթանք տալիս, ասում, որ նա իշխանության գալուց հետո կասկածի տակ դնելով այդ սկզբունքները՝ դրեց բանակցության փակուղու հիմք և փաստացի ստեղծեց պատերազմի նախադրյալ:
Փաշինյանը ուղիղ իմաստով մադրիդյան սկզբունքները չդրեց կասկածի տակ, այլ հայտարարեց, որ դրանք դարձել են տարբեր մեկնաբանությունների առարկա և հայկական կողմը այդ սկզբունքները մեկնաբանում է իր շահերից ելնելով, ադրբեջանականը՝ իր: Ըստ Փաշինյանի, դա ստեղծում է փակուղի, որն էլ լարում է իրավիճակը: Ըստ այդմ, 2019 թվականի մարտի 12-ին Ստեփանակերտում տեղի ունեցած՝ Հայաստանի և Արցախի անվտանգության խորհուրդների, ի դեպ առաջին համատեղ նիստում նա բարձրաձայն դիմեց Մինսկի խմբի համանախագահներին, որպեսզի նրանք հստակեցնեն, թե ինչի մասին են «մադրիդյան սկզբունքները»: Երբ Նիկոլ Փաշինյանը բարձրաձայնում էր այդ մասին, նրա կողքին էր օրինակ Արցախի նախագահը, նախկինում Արցախի ԱԱԾ ղեկավար Բակո Սահակյանը:
Ենթադրվում է, որ Փաշինյանի այդ հարցադրմանը համաձայն չլինելու, այլ վտանգավոր համարելու դեպքում Բակո Սահակյանը կամ պետք է չլիներ Նիկոլ Փաշինյանի կողքին, կամ՝ պետք է առարկեր նրա այդ մոտեցմանը և ներկայացներ օրինակ Արցախի հատուկ կարծիք: Որովհետև, խոսքը վերաբերում էր առաջին հերթին նաև Արցախի անվտանգության կարևորագույն հարցին: Ենթադրվում է նաև, որ 2019 թվականի մարտի 12-ին որևէ մեկը Արցաի նախագահին բռնի ուժով չէր նստեցրել Հայաստանի վարչապետի կողքին: Իսկ, եթե դա այդպես էր, ապա առավել ևս պահանջում էր բարձրաջայնում և աղաղակում: Բայց, Բակո Սահակյանը լուռ էր այն ժամանակ, և լուռ է մինչ այսօր: Ինչու՞: Արդյո՞ք ոչ այն պատճառով, որ նա թերևս իրողություններին քաջածանոթներից էր ու լավ էր պատկերացնում, որ արցախյան խնդիրը գործնականում վաղուց էր դուրս եկել «մադրիդյան սկզբունքների» ակոսից և այդ «սկզբունքները» իրենց հետ տարընթերցման «ներուժով», դարձել էին ոչ թե խաղաղ կարգավորման, այլ հենց փակուղու նախադրյալ, հետևաբար պատերազմի տանող վտանգ, որից պետք էր դուրս բերել գործընթացը և որում Հայաստանն ու Արցախը գործնականում մնացին մենակ: Մնացյալը պարզապես ներքաղաքականություն է, կամ ինչպես հայտնի անեկդոտում՝ «քաղաքականություն է, սըր»:
