Արցախի կառավարությունը հայտնում է, որ էներգետիկ համակարգի գերծանրաբեռնվածության պատճառով հաճախակիացել են հրդեհները: Ավելի վաղ հայտնի էր, որ բավականին հաճախ են դարձել շղթայական վթարները: Պատճառն այն է, որ Ադրբեջանն արդեն մի քանի շաբաթ թույլ չի տալիս, որպեսզի Արցախի էներգետիկները նորոգեն Հայաստանից Արցախ էներգամատակարարման գիծը, որ վնասվել է Լաչինի միջանցքում: Ռուս խաղաղապահները, որոնց վերահսկողության տակ է գտնվում միջանցքը, կամ՝ պետք է որ գտնվեր, համաձայն ՌԴ պաշտոնյաների մատնանշած նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության, չեն կատարում իրենց պարտականությունը, այս դեպքում՝ ապահովել էներգատար գծի նորոգման հնարավորությունը: Ցավոք, այս պատկերը նորություն չէ:
Միաժամանակ, նորություն չէ և այն, որ լուռ է նաև այսպես ասած միջազգային հանրությունը, որն օրինակ այս օրերին հիացական և ոգևորված գրառումներ է անում ավերիչ երկրաշարժի հետևանքով Թուրքիային ցուցաբերած Հայաստանի օգնության կապակցությամբ, սակայն գործնականում անօգնական է թողել Արցախի 120 հազար հայությանը և որևէ գործնական լծակ չի կիրառում արցախցիներին շրջափակող, աշխարհի հետ ազատ հաղորդակցությունն արգելափակած, էներգամատակարարումը խափանած, գազի մատակարարումը ժամանակ առ ժամանակ խափանող Ադրբեջանի հանդեպ:
Հայաստանը կատարել է իր մարդասիրական քայլը Թուրքիայի երկրաշարժից տուժած անմեղ քաղաքացիների հանդեպ, և այդ քայլի հանդեպ հիացմունքները չէ, որ պետք են մեզ, այլ դրա օրինակի վրա սեփական քայլերը՝ Լաչինի միջանցքի արգելափակման հետևանքով մարդասիրական ճգնաժամում հայտնված Արցախի ժողովրդին օգնելու և այդ ճգնաժամից դուրս բերելու համար: Արդեն ամիսներ է, ինչ միջազգային հանրությունը փորձում է օգնել ռուսական հրթիռային հարվածներից ավիրվող ուկրաինական էներգետիկ ենթակառուցվածքների վերականգնման, փոխարինման, այլընտրանքների հարցում: Արցախի էներգահամակարգին Ադրբեջանը չի հարվածում հրթիռներով, այլ՝ շրջափակմամբ, և միջազգային գործնական լռություն է, միայն կոչեր, հորդորներ, խոսքեր: Իհարկե հասկանալի է, որ այստեղ գործ ունենք քաղաքական էական տարբերությունների հետ: Մի դեպքում հարվածում է Ռուսաստանը, մյուս դեպքում՝ Ադրբեջանն իր քայլերով հարվածում է թե արցախահայությանը, թե այսպես ասած ռուսական ներկայության հեղինակությանը, մանդատի վարկին: Հետևաբար, քաղաքական տրամաբանության տեսանկյունից Ադրբեջանը անում է այն, ինչին միջազգային հանրություն ասվածը ոչ միայն դեմ չէ, այլ թերևս ինչն այդ հանրության համար խրախուսելի է: «Քաղաքականություն է, սըր», ինչպես կասվեր հայտնի անեկդոտում: Միայն թե իրավիճակն Արցախում բոլորովին անեկդոտային չէ:
