Հանրային մեծ ուշադրության և ընդդիմախոսության է արժանացել ՔՊ խորհրդարանական մեծամասնության պատգամավոր Գուրգեն Արսենյանի, նախօրեին «Հայաստան» խմբակցության կազմակերպած լսումների ժամանակ հնչեցրած միտքը: Լսումները վերաբերել են Լաչինի միջանցքի արգելափակմանը: Գուրգեն Արսենյանը իր ելույթում արձագանքում է լսումների ընթացքում հնչած ելույթներին, դրանցում շեշտադրումները որակելով զգայական և սխալ առաջնահերթություններով կազմված: Ըստ նրա, անընդհատ 120 հազար արցախցիների մասին խոսելիս, պետք է մտածել 3 միլիոն հայաստանցիների մասին, որի համար է պատասխանատու Հայաստանի իշխանությունը:
Գուցե կհնչի տարօրինակ, բայց Գուրգեն Արսենյանը թե իրավացի է, թե՝ ոչ: Նա իրավացի է, որ պետք է մտածել նախ 3 միլիոն հայաստանցիների, ասել կուզի՝ Հայաստանի Հանրապետության մասին, որովհետև Հայաստանն է, որ պետք է պաշտպաի Արցախը: Եթե Հայաստանը ինքը չեղավ պաշտպանված, չի կարող ապահովել Արցախի լիարժեք պաշտպանվածություն: Եվ այս ամենում խոսքը լոկ ֆիզիկական պաշտպանվածության մասին չէ, քանի որ Հայաստանի վրա է նաև Արցախի անվտանգության և իրավունքների, Արցախի ապագայի դիվանագիտական ասպեկտը:
Եթե խոսեմ հանրության մեջ լայնորեն շրջանառվող «այլաբանական» մոդելով, ապա, եթե ծնողը չի մտածում իր առողջության մասին, չի կարող քայքայված առողջությամբ հոգ տանել իր զավակի ապագայի մասին: Թեև, Հայաստան-Արցախ առումով մշտապես արտահայտվել եմ, որ այս քաղաքական լրջագույն կատեգորիան չպետք է բերել զավակ-ծնող օրինակների զգայական դաշտ: Սա իսկապես լրջագույն քաղաքական հարց է, և նույնիսկ «3 միլիոն, թե 120 հազար» հարցադրման խնդիր չէ: Կա 3 միլիոն 120 հազարի խնդիր, որը մեզանից՝ Հայաստանից ու Արցախից, առավել ևս այսօր պահանջում է մեծ ճկունություն, բայց միևնույն ժամանակ պահանջում է նաև մեծ պատասխանատվություն քաղաքական տեքստերի իմաստով, ձևակերպումների իմաստով:
Եվ այդ առումով է նաև, որ Գուրգեն Արսենյանն իրավացի չէ: Նա կարևոր մոդելային հանգամանքը հրապարակ է բերում ոչ միայն սխալ, այլ նաև վտանգավոր շեշտադրումներով, ինչը թույլ է տալիս աղավաղել խնդիրը խորությամբ, առավել ևս, որ կան ցանկացած քաղաքական հարց աղավաղելու միջոցով ներքին քաղաքական կոնյուկտուրային հարցեր լուծելու պատրաստ բազմաթիվ խմբեր: Միևնույն ժամանակ, այս իրավիճակի խորքային պատճառը թերևս այն է, կամ «սխալի արմատն» այն է, որ Հայաստանում ներկայումս գոյություն չունի քաղաքական խորհրդարան, քաղաքական բովանդակոությամբ ընդդիմությամբ ու մեծամասնությամբ:
