Լռության ուխտը, որ պահում եմ արդեն մի քանի ամիս, հազվադեպ ընդմիջումներով, պատասխանատվության իմ ձևն է մեր ժողովրդի ու իրավիճակի առաջ։ Լռում եմ, որովհետև այն ինչ պետք է անել` անելու ռեսուրս չունեմ, այն ինչի ռեսուրսն ունեմ` անիմաստ է անել։
Արդեն առիթներ ունեցել եմ ասելու, որ մեր ներքաղաքական պրոցեսները, որ սահմանափակվում են «դիրքորոշումներով», ոչ այլ ինչ են, քան ալիբիների ձևավորում։
Ալիբիներ, որոնք իբր պիտի կարողանան ջնջել մեր անունները Հայաստանի անկման համար պատմական մեղքի կրողների անվանացանկից։
Ի՞նչ ասեմ։ Ասեմ, որ դե՞մ եմ Լաչինի միջանցքի արգելափակմանը։ Դա ասում է նույնիսկ Գանայի մշտական ներկայացուցիչը ՄԱԿ-ում, որը հավանաբար դեռ 30 տարի առաջ գիտեր թե Լաչինը Չինաստանն է` ֆրանսերենով։ Ասեմ որ ռուսնե՞րն են պատասխանատուն այդ տարածքի համար և որ միակն են միջազգային հանրությունից, ով լեգիտիմ է համարում «բնապահպանների» բողոքը։ Իսկ ո՞վ չգիտի, որ Ռուսներն են փայատերն ու ճարտարապետը 2020-ից ձգվող այս արհավիրքի։ Մասնակցեմ ակցիաների, որոնց հաջողության շանսը գնահատում եմ զրոյական ու պատասխանեմ լրատվամիջոցների հարցերին, որ հետագայում Գուգլում այս ամսաթվով անուն-ազգանունս որոնելը ինչ-որ իրեղեն ապացույց բերի։
Ես իմաստ չեմ տեսնում։ Չկա մի արդարացում ու մի արարք, որը ինձ դուրս կդնի մեղավորների ցանկից, եթե Հայաստանը չկարողանա ոտքի վրա կանգնած դուրս գալ աշխարհքաղաքական այս վերաձևումից։ Ու չկա մի «դիրքորոշում», որը մեզ անմեղ կդարձնի 120.000 մարդու փախստական ու Ադրբեջանի դատախազության գերի սարքելու համար։
Կա հստակ մեխանիզմ, որով մեզ պահում են շանտաժի տակ։ Կա կառավարություն, որը կամ չի ուզում կամ չի հասկանում, կամ վախենում է անել հակաքայլեր այդ մեխանիզմը անգործունակ դարձնելու ուղղությամբ։ Կանք մենք` բոլորս, որ ուզում ենք ապրել ազատ ու արժանապատիվ։ Դա չի լինելու անվնաս ու ապահով դեմոկրատական գործիքակազմով, որովհետև աշխարհքաղաքական փոփոխությունների փուլը մաֆիոզ բանդաների պատերազմի կանոններ ունի։ Հիմա կամ մենք ձևավորում ենք մեր սեփական «օրգանիզացիան» ու անում քայլեր, որոնք միշտ չեն լինելու քաղաքակիրթ ու ապահով, կամ ոչ մի բան անելու իմաստ չկա։
Ու քիչ քրֆեք լռողներին, որովհետև նրանք առնվազն մեծահոգաբար չեն մերկացնում մեր քաղաքական անպիտանությունը։ Կարելի է մի փոքր երախտագետ լինել։
