Թուրքիայում անօրինական բնակվող հայաստանցի ընտանիքների երեխաներին թույլ է տրվել հաճախել հայկական դպրոցներ: Այդ փոփոխության մասին հայտնեց «Ազատություն» ռադիոկայան զանգահարած Ստամբուլի «Ժամանակ» թերթի խմբագիր Արա Գոչունյանը:
Թուրքիայում անօրինական ապրող Հայաստանի քաղաքացիների երեխաները նախկինում չէին կարող, իրավունք չունեին դպրոց հաճախել:
«Թուրքիայի Հայոց պատրիարքարանի աղբյուրները այս (օգոստոսի 31-ի) առավոտյան «Ժամանակ» օրաթերթի խմբագրությանը տեղեկացրեցին, որ 2011-2012 ուսումնական շրջանի վերամուտին ընդառաջ` Թուրքիայի պաշտոնական պատկան իշխանությունները արդեն թույլ են տալիս, որպեսզի Հայաստանից արտագաղթած այն ընտանիքները, որոնք գտնվում են Թուրքիայում, նրանց երեխաները կարողանան ընդունվել Ստամբուլի հայկական դպրոցներ», – «Ազատություն» ռադիոկայանին փոխանցեց Արա Գոչունյանը:
«Ինչպես կբնորոշենք և ինչպես կորակենք այդ ընտանիքները` ոմանք նախընտրում են ասել «ապօրինի», ոմանք` ուրիշ բաներ, բայց երևի հարմարագույն արտահայտությունը պիտի լինի, որ առանց կարգավիճակի են գտնվում այստեղ, և երկար ժամանակ է՝ այդ ընտանիքների երեխաների ուսումնական-դաստիարակչական գործի վերաբերյալ շփոթություններ կային, դժվարություններ կային, անկարելիություններ կային», – նշեց ստամբուլահայ լրագրողը` շարունակելով.
«Պատրիարքարանը, փաստորեն, հենց առաջին իսկ օրվանից այս խնդիրը օրակարգի վրա էր բերել, պետական ավագանու մոտ հետևողականորեն հետամուտ էր այս խնդրի լուծման տեսակետից, և այս վերջին օրերին համայնքի համար կատարված դրական ժեստերի մթնոլորտում։
Պատրիարքարանն այս առավոտ հաղորդեց, որ Թուրքիայի պատկան իշխանությունները բանավոր թույլտվություն են տվել, որպեսզի Հայաստանից արտագաղթած երեխաները կարողանան ընդունվել Ստամբուլի հայկական վարժարաններ»:
Այդ վարժարանները, Գոչունյանի խոսքով, շուրջ 15-ն են, և «արդեն իսկ որոշ աշակերտների, որոշ սաների գրանցումները, արձանագրությունները կատարված են դպրոցներում»:
Հարցին, թե խոսքը մոտավորապես քանի՞ երեխաների է վերաբերում, ստամբուլահայ խմբագիրը արձագանքեց. – «Դժվար է թվերի մասին խոսելը, բայց մենք ունենք մի հենակետ այդ հաշվարկը անելու համար, որ մինչև հիմա այս անկարելիությունների մթնոլորտում Ստամբուլի Գեդիքփաշա թաղամասում գտնվող Հայ ավետարանական եկեղեցու նկուղային հարկում, դարձյալ չասելու համար` «ապօրինի», այսպես` թույլատրված, հանդուրժված վարժարանային մթնոլորտում երեխաները կրթություն ստանում էին, նրանց թիվը մի քանի տասնյակ էր, բայց, իհարկե, այդ պայմաններում, այդ հնարավորություններով, այդ սահմանափակ կարելիություններով:
Հիմա, իհարկե, այս թույլտվության պայմաններում կարող է նաև բարձրանալ այդ թիվը, որովհետև մենք ընթացքում հատուկենտ, առանձնակի դեպքեր էլ նկատում էինք, որ Հայաստանից եկած ընտանիքների երեխաներն այստեղ արդեն գնում էին, ասենք, տեղական թուրքական վարժարաններ, Ստամբուլի հանրակրթական դպրոցներ»:
«Միանշանակ է, որ այստեղ արտագաղթած ընտանիքների երեխաների նորմալ կրթությունը կազմակերպելու տեսակետից սա շատ կարևոր իրադարձություն է», – ամփոփեց Արա Գոչունյանը:
