«Հեռուստաեթերի լեզվի վիճակի մասին տարիներ շարունակ մտավորականները խոսում են, բայց ոչինչ չի փոխվում: Եթե խորհրդային տարիներին հաղորդավարներն իրենք էլ բծախնդրորեն հետևում էին ուղղախոսական կանոններին, ապա հիմա մեծ մասը լիովին ազատ է՝ ո՛չ ուղղախոսություն, ո՛չ շեշտադրություն, իսկ բառի ընտրությունը մեծ հոգս չէ շատերի համար»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրուցում իր մտահոգությունը հայտնեց լեզվաբան Դավիթ Գյուրջինյանը:
«Վիճակը ցավալի է: Ասում-ասում ենք, բայց ոչինչ չի փոխվում: Հեռուստաեթեր ոտք դրած անձնավորությունը պարտավոր է հետևել գրական լեզի կանոններին, չոտնահարել դրանք»,- նշեց նա՝ ընդգծելով, որ հաղորդավարները կարծում են, թե իրենց համար էական չէ լեզվի կանոնների խստագույնս պահպանումը:
Նրա խոսքով՝ ինքը, որպես հեռուստադիտող, երբեմն զայրանում ու անջատում է հեռուստացույցը, որպեսզի չլսի այն, ինչ արվում է հայոց լեզվի հետ:
Այն հարցին, թե որն է ստեղծված վիճակից դուրս գալու ելքը, Դ. Գյուրջինյանն ասաց, որ պետությունն այստեղ հստակ աշխատանք ունի անելու: Պետությունը պետք է հոգ տանի անհրաժեշտ մթնոլորտ ձևավորելու համար, որ հեռուստահաղորդավարը շահագրգիռ լինի և անաղարտ պահի հայերենը:
«Իսկ այդ ջանքը պետության կողմից ես չեմ զգում, որովհետև պաշտոնյաներն իրենք ազատորեն խախտում են հայոց լեզվի կանոններն ու բոլորովին չեն մտահոգվում: Նույնիսկ, գուցե, լավ են զգում, թե մենք այսպես ուժեղ ենք ու ինչ ուզենք, կարող ենք անել լեզվի հետ»,- հավելեց նա՝ ընդգծելով, թե գիրքը, ընթերցանությունը, կրթությունը երբեմն ծաղրի առարկա են դառնում նրանց համար:
«Հայերենի ուսուցումը հայ ժողովրդի ինչի՞ն է պետք: Որ գնան քննությո՞ւն հանձնեն, թե՞ կատարելապես իմանան ու գործածեն ամենուր՝ կյանքի բոլոր ոլորտներում: Մենք հայերենի ուսուցումը մղում ենք դեպի քննություն, ու բոլորի հոգսը դա է՝ թե քննությունից ի՞նչ ստացավ, թեստը ո՞վ կազմեց: Լսե՞լ եք մի անգամ, որ կրթության նախարարությունը վարի շահագրգիռ խոսակցություն, թե մայրենին ինչպե՛ս են սովորեցնում, ի՛նչ դասագրքերով, ի՛նչ նպատակ ունենք, ո՛ւր ենք գնում»,- նկատեց Դ. Գյուրջինյանը:
Նրա խոսքով՝ այստեղ անելիքները շատ են, սակայն հեռուստաեթեր տնօրինողները, կրթության ոլորտի պատասխանատուները, պետական բարձր պաշտոնյաները իրենց բուն պարտականությունը հաճախ չեն կատարում: Անգամ մտավորականներն են հաշտվել այդ վիճակի հետ:
