Ազգային անվտանգության ծառայությունը հայտարարել է հերթական լրտեսական ցանցը բացահայտելու մասին, որն ըստ ԱԱԾ տեղեկության կազմված է եղել Հայաստանի և Արցախի զինված ուժերում ծառայող, նաև Արցախի պետական պաշտոնյա եղած անձանցից: ԱԱԾ-ը հայտարարել է 16 անձի բացահայտման մասին, որոնցից տասի հանդեպ կիրառվում է կալանավորում: Հիշենք, որ շաբաթներ առաջ ԱԱԾ-ը հայտարարեց 20 անձանցից կազմված գործակալական, լրտեսական ցանցի բացահայտման մասին: Եվ ահա, նոր ցանց, մոտ երկու տասնյակի հասնող, որոնք ըստ նախաքննական մարմնի, կարևոր տեղեկություններ են փոխանցել Ադրբեջանին պատերազմից առաջ և այդպիսով թույլ տվել կատարել հաշվարկներ հայկական զինուժի ՀՕՊ միջոցները, նաև ռազմական պահեստները շարքից հանելու համար:
Առաջին հարցը, որ առաջ է գալիս տեղեկության հանդեպ շոկային էմոցիոնալ արձագանքից հետո, այն է, թե Հայաստանում ընդհանրապես քանի՞ այդպիսի ցանց է գործել և ինչու՞ են այդ ցանցերը գործել անարգել, ինչո՞ւ դրանք չեն բացահայտվել պատերազմից առաջ: Քանի՞ տարվա ընթացքում են դրանք ձևավորվել, որքա՞ն ժամանակ են գործել, ինչու՞ անվտանգության ծառայությունը, հատուկ մարմինները, իրավապահները ժամանակին չեն կանխել կամ բացահայտել այդ ցանցերի գործունեությունը: Պետք է նկատել, որ ԱԱԾ տարածած տեղեկությունները հանրային մի շարք շրջանակներ կարող են դնել կասկածի տակ և պնդել, թե այդ ամենն արվում է պատերազմից և դրա հետևանքից քաղաքական իշխանության պատասխանատվությունը հանելու համար: Ինչ խոսք, Ազգային անվտանգության ծառայության քննության համոզիչ լինելուց է կախված, թե ինչպես կվերաբերի հանրությունն այդ ամենին:
Միաժամանակ, անկասկած է և այն, որ հայկական անվտանգային համակարգում տարիներ շարունակ, առնվազն տասնամյակ շարունակ տիրել է մի իրավիճակ, երբ շատ-շատ փորձագետներ, լրատվամիջոցներ, տարբեր գործիչներ պարբերաբար հարց են բարձրացրել, թե ինչու՞ է օրինակ հայկական առաջնագիծը և ընդհանրապես պաշտպանական համակարգը այդքան հասանելի գրեթե ամեն տեսախցիկի կամ ֆոտոխցիկի համար: Այն դեպքում, երբ Ադրբեջանը մեծ պատերազմի իր պատրաստությունը դեռևս տարիներ առաջ սկսել էր ոչ միայն միլիարդավոր դոլարների սպառազինություն ձեռք բերելով, այլ նաև իր պաշտպանական առանցքային շերտերի հանդեպ տեղեկատվական հասանելիությունը էապես սահմանափակկելով: Այլ կերպ ասած, ակնառու է, որ Հայաստանում լրտեսական-գործակալական ցանցերի ձևավորման համար «ստեղծված» են եղել պայմաններ, որոնցից կարող էին և օգտվել հակառակորդ կամ թշնամի երկրների հատուկ ծառայությունները: Այլ կերպ ասած, «լրտեսության» կամ «գործակալության» համար խոպան հողի առկայությունը թերևս անկասկած էր, սկսած հենց այն հանգամանքից, որ Հայաստանի զինված ուժերը մեծ հաշվով վերածվել էին սոցիալապես անապահով բնակչության «հանգրվանի», ինչը իր մեջ բնականաբար պարունակում էր այդօրինակ լրջագույն ռիսկեր: Ինքնին լրջագույն ռիսկ է եղել այն մշակութային, հանրային և արժեհամակարգային քաղաքականությունը, որ վարվել է տասնամյակներ, հիմնված լինելով իրականությունից բացարձակ հեռու կեղծ պաթոսի վրա, երբ հանրությանը «էլիտան» քարոզել է մի բան, իսկ ինքն ապրել ու վայելել բոլորովին այլը: Մյուս կողմից նաև, խնդիրն այն է, որ Հայաստանում համատարած կոռուպցիան լինելով ամբողջապես կառուցակարգված և ընկած լինելով կառավարող համակարգի հիմքում, էապես հարվածում էր նաև Հայաստանի անվտանգության համակարգի կենսունակությանը, երբ այդ անվտանգության համակարգը իր հավաքական գոյությամբ և գործունեությամբ պետական գործառույթի շրջանակում էր մնում միայն հազվադեպ նվիրյալների շնորհիվ, որոնց թիվն ԱԱԾ համակարգում անկասկած քիչ չէր, սակայն հավաքական իմաստով բավարար չէր հենց համակարգային կենսունակության համար: Եվ դա այն դեպքում, երբ Հայաստանի դեմ աշխատողը ամենևին մեկ երկրի հատուկ համակարգեր չէին, և՝ չեն:
