Saturday, 03 12 2022
ՀՀ մի շարք տարածաշրջաններում ձյուն է տեղում
ՃՏՊ Սիլիկյան թաղամասում․ կա տուժած
Ռուսական առաջարկը մեզ համար ընդունելի է, ցանկացած այլ տարբերակ բերելու է պատերազմի․ Դավիթ Բաբայան
21:55
Մունդիալ-2022. Նիդեռլանդների հավաքականը քառորդ եզրափակչում է
Պոլսո հայ համայնքում հայի որակը պահելու խնդիր ունենք, ինքնությունը կորցնելու վտանգի առաջ ենք
ՊԲ ստորաբաժանումներն ադրբեջանական դիրքերի ուղղությամբ կրակ չեն բացել․ Արցախում հերքում են Ադրբեջանի տարածած լուրը
1 օրում դարձա հաշմանդամ, սովորեցի ապրել անվասայլակին
Տարածաշրջանից Ռուսաստանի հեռացմամբ կկանխվի պատերազմը․ Վաշինգտոնը քաշում է կարմիր գիծ
Արցախի ընդերքը պետության բացառիկ սեփականությունն է
Դեկտեմբերի 5-ին Հանրապետության հրապարակ մուտք գործող փողոցները փակ կլինեն
20:15
Պելեի ինքնազգացողությունը վատացել է, քիմիոթերապիան չի օգնում
20:00
Մոսկվան և Մինսկը տարածաշրջանային անվտանգության ապահովման համաձայնագիր են ստորագրել
19:45
Կասպից ծովի ափերին շուրջ 700 սատկած փոկ է հայտնաբերվել
Խարդախության մեղադրանքով հետախուզվողը հայտնաբերվել է «Զվարթնոց» օդանավակայանում
Փախուստի դիմած կալանավորը հայտնաբերվել է
19:00
Ինդոնեզիայում 6.1 մագնիտուդ ուժգնությամբ երկրաշարժ է տեղի ունեցել
Ռուսաստանը չի ընդունի նավթի գնի առավելագույն շեմը. Պեսկով
Տարածաշրջանում կայուն խաղաղության հաստատման հիմնական խոչընդոտն Ադրբեջանի գործողություններն են. Միրզոյանը՝ Ռիքերի հետ հանդիպմանը
Գյումրիում նշվեց Հաշմանդամություն ունեցող անձանց միջազգային օրը
Լավրովի կողմից պարզունակ մանիպուլյացիա է. Ադրբեջանին սիրաշահելու և Հայաստանի նկրտումները զսպելու ուղերձ էր
Հաշմանդամություն ունեցող անձանց խնդիրները քաղաքային իշխանության դիտակետում են
Խորհրդարանական մոդելը մեզ մոտ ձևական է. Սահմանադրությունը պետք է փոխվի և կոնկրետ պատճառով
Հայ Առաքելական Եկեղեցին նշել է Սուրբ Թադեոս և Սուրբ Բարդուղիմեոս առաքյալների տոնը
Մունդիալ-2022․ Չեմպիոնի կոչման 5 հավակնորդները խմբային փուլից հետո
17:09
Իրանում վերջին անկարգությունների հետևանքով զոհվել է առնվազն 200 մարդ
Տոյվո Կլաարը Իլհամ Ալիևի շանտաժի «փաստաբա՞ն»
Մետրոպոլիտենը չի գործի «Եվրատեսիլի» նկարահանումների պատճառով
Այս ահաբեկչական քայլը խարխլում է Լաչինի միջանցքի վերաբերյալ միջազգայնորեն ձեռքբերված պայմանավորվածությունը. Արցախի ԱԳՆ
Նախագահը դատավորներ է նշանակել
Ստեփանակերտ-Գորիս ճանապարհը բաց է

Հայաստան-ՆԱՏՕ. պատրանքից զերծ կարևոր անհրաժեշտություն

ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը Ալիևի հետ հանդիպումից հետո ի պատասխան հարցի, թե արդյո՞ք դաշինքը կարող է նպաստել Հայաստանին խաղաղության պայմանագրի ադրբեջանական առաջարկի հետ համաձայնության բերելուն, պատասխանել է, որ ՆԱՏՕ-ն չեզոք է հայ-ադրբեջանական խնդրում: Ի՛նչ է սա նշանակում: Թվում է, որ ընդամենը հերթապահ հայտարարություն է, որ ՆԱՏՕ-ն, ի դեպ, արել է միշտ, պարբերաբար: Բայց, իրական քաղաքական տողատակում Ստոլտենբերգի հայտարարությունն անշուշտ զուտ հերթապահ չէ, հերթականը չէ: Այդ հայտարարությունը թերևս նաև շոշափում է մի կարևորագույն խնդիր, որ 44-օրյա պատերազմից ի վեր առկա է նախ և առաջ Հայաստանում, հայ ժողովրդի մոտ, և բացի այդ նաև ռեգիոնալ քաղաքական քննարկումներում: Դա Թուրքիայի մասնակցությունն է պատերազմի հրահրմանն ու դրա վարմանը, նաև Թուրքիայի ռազմաքաղաքական ներկայությանը Ադրբեջանում: Իսկ Թուրքիան ՆԱՏՕ անդամ է: Ըստ այդմ, Ստոլտենբերգի խոսքն այն մասին է, որ ՆԱՏՕ-ն չունի Թուրքիայի «ոչ չեզոքության» համար պատասխանատվություն: Ստոլտենբերգին ի վերջո հայտնի է, որ Թուրքիան դաշինքի անդամ է, և այդ անդամը բոլորովին չեզոք չի եղել թե պատերազմում, թե չեզոք չէ հետպատերազմյան շրջանում: Եվ չի եղել չեզոք երբևէ: ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարն այդ ամենը իմանալով հայտարարում է, որ ՆԱՏՕ չեզոք է, և ուրեմն, տողատակում ասում է, որ ՆԱՏՕ պատասխանատվություն չի կրում Թուրքիայի համար, կամ՝ չի ուզում, կամ՝ չի կարող: Թերևս չի ուզում, թեև անշուշտ այնպես էլ չէ, որ հենց ուզեց՝ մի շարժումով կարող է կանգնեցնել Թուրքիային: Որովհետև այդ հարցը որոշում է ոչ թե ՆԱՏՕ-ն, այլ դրա առաջատար մի քանի երկրի քաղաքական ռազմավարություն, ինչը արդեն դառնում է շատ բարդ ու հակասական միջավայր: Եվ, ի վերջո, ինչո՞ւ պետք է ՆԱՏՕ-ն ձգտի իր անդամին կանգնեցնել մի ռեգիոնում, որը Ռուսաստանը համարում է իր կենսական անվերապահ շահերի գոտի:

 

Մտածել, թե դա կախված է Հայաստանի դիրքավորումից, թերևս կլինի միամտություն, իսկ առնվազն մեզ հետ կատարվածից հետո մենք չունենք միամիտ լինելու իրավունք: Վրաստանն էլ հայտարարել է եվրաատլանտյան կուրսի մասին, բայց ՆԱՏՕ-ն այստեղ էլ բացարձակ չի շտապում իր ուղիղ պատասխանատվության հարցում և խոշոր հաշվով եվրաատլանտյան բեվեռը այդ խնդրի «սպասարկումը» կամ «իրացումը» «թողել» է Թուրքիային ու Ադրբեջանին, որպես Ռուսաստանի հավակնությունների հակակշիռ: Դրանով է նաև պայմանավորված հարևան Վրաստանում Անկարայի և Բաքվի մեծ ազդեցությունը տնտեսական, քաղաքական և անգամ ռազմա-քաղաքական առումներով: Ի վերջո նաև դրա վկայությունն է Վրաստան-Թուրքիա—Ադրբեջան ռազմական եռակողմ ֆորմատի գոյությունը: Ի դեպ, Բրյուսելում Ալիևի հետ Ստոլտենբերգի հանդիպումը, Ալիևի և ՆԱՏՕ-ի Խորհրդի հանդիպումը գուցե պայմանավորված է հենց այդ հանգամանքով: Այդ հանդիպումից պետք է երևի թե մտահոգվելու բան ունենա Վրաստանը: Միով բանիվ, այս իրավիճակում մտածումը, թե ՆԱՏՕ-ի հետ Հայաստանի հարաբերությունը կօգնի զսպել թուրքական հավակնությունները, թերևս այդքան էլ իրատեսական չեն: Սա իհարկե չի նշանակում, թե Հայաստանը չունի ՆԱՏՕ-ի հետ գործակցությունը խորացնելու այլ իմաստ: Ավելին, այդ գործակցության հարցում Հայաստանի առաջնային մոտիվը պետք է լինի դաշինքի ռազմա-քաղաքական մեթոդաբանական հարուստ փորձի ներառումը հայկական անվտանգային համակարգի վերակառուցման գործում: Իհարկե այստեղ բոլորիս համար հասկանալի է ռուսական գործոնը և այն բարդությունը, որ առաջանում է դրա հետևանքով: Բայց այդ առումով մենք կարող ենք գտնել ՆԱՏՕ-ի հետ գործակցային աշխատանքի այսպես ասած «փափուկ սխեմաներ», որ կարող են լինել առանձին անդամ երկրների հետ երկկողմ հարաբերության միջոցով: Բայց, որ այդ առաջադեմ, արդիական փորձը և մեթոդաբանությունը խիստ կարևոր և օգտակար են ռազմական արդիականացման համար, կասկածից վեր է:

 

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում