Ալիևն ու Էրդողանը չեն դադարում խոսել «միջանցքի» մասին, թեև իրադարձությունների զարգացումն ու տրամաբանությունը հուշում է, որ նրանց այդ խոսակցությունը «միջանցքին» ոչ թե մոտենալու, այլ դրանից հեռու վկայություն է: Եվ որքան հարցը մնում է հեռվում, այնքան ինտենսիվանում են թուրք-ադրբեջանական խոսակցությունները: Եվ դրանք մեկ էլ ինտենսիվացնում են Հայաստանում քաղաքական ընդդիմադիր շրջանակների, մասնավորապես արմատական ընդդիմադիր միավորների հռետորաբանությունն ու մեդիահնարքները: Ավելին, Ալիևին և Էրդողանին, «միջանցքի» վերաբերյալ նրանց ու նրանց ենթակաների հայտարարություններին գուցե Երևանում ընդդիմադիր շրջանակներում ավելի շատ և մեծ ուշադրություն են հատկացնում, քան հենց ադրբեջանական կամ թուրքական տիրույթում: Այս ամենով հանդերձ, սակայն, Ալիևի և Էրդողանի, նրանց ենթակաների հայտարարությունները պետք չէ թերագնահատել կամ պայմանավորել լոկ ներքին լսարանի համար ասված լինելու հանգամանքով: Իհարկե, բացարձակապես պետք չէ դրանք տեղափոխել Հայաստանի «ներքին լսարան», ինչով զբաղված է արմատական ընդդիմությունը, սակայն միաժամանակ պետք չէ նաև ցուցաբերել այդ հայտարարությունների հանդեպ անլուրջ վերաբերմունք և մտածել, թե խնդիրը ներքին սպառումն է:
Ի վերջո, այդպես էր գնահատվում նաև տարիներ շարունակ Բաքվի պատերազմական հռետորաբանությունը, Հայաստանում ձևավորված էր համոզում, որ դա էլ առավելապես ներքին սպառման համար է, քանի որ Ալիևը ռազմական հաղթանակի սպասումի վրա է կառուցել իր իշխանությունն և հայտնվել դրա «պատանդի» դերում: Բայց, փոխվեց աշխարհաքաղաքական միջավայրն ու Ալիևը ստացավ ներքինից դեպի «արտաքին ազատություն» դուրս գալու հնարավոորություն: Ըստ այդմ, բացարձակապես պետք չէ բացառել, որ կարող է փոխվել միջավայրը այսպես կոչված «միջանցքային» օրակարգի վերաբերյալ և Ալիևը այդ հարցում, ինչպես պատերազմի հարցում, ստանա «արտաքին ճեղքման» հնարավորություն: Ընդ որում, այդ հնարավորությունը իր հերթին պետք չէ դիտարկել միայն ռազմական տրամաբանության մեջ: Մենք դա չպետք է բացառենք երբեք, սակայն զուտ Հայաստանի տարածքի հանդեպ այդպիսի զարգացման հնարավորությունը շատ քիչ է, թեև պատեհության դեպքում Ալիևը չի վարանի օգտվել դրանից:
Հետևաբար, պետք է պատրաստ լինել միշտ, սակայն ոչ պակաս պատրաստ լինել նաև քաղաքական միջավայրի որևէ փոփոխության ռիսկի, այն կանխարգելելու, հարկ եղած դեպքում քաղաքական պաշտպանական կուռ սխեմաներ խաղի մեջ մտցնելու հեռանկարին:
Ալիևը «տաք հետքով» չի ստանում «միջանցք» մի քանի պատճառով, որոնք թե Ռուսաստանում են, թե Մինսկի խմբի մյուս համանախագահների տիրույթում, թե Հայաստանի ներսում՝ ի վերջո իշխանության լեգիտիմությունը այստեղ ամենևին երկրորդական դերում չէ: Սակայն, որևէ կերպ բացառելի չէ, որ իրադարձությունների ավելի լայն զարգացումը բերի իրավիճակի, երբ խոշոր խաղացողների մոտ կարող են տեղի ունենալ Կովկասի իրավիճակի հետ կապված վեևրագնահատումներ, առաջնահերթությունների վերանայումներ և «միջանցքային տրամաբանությունը» որևէ կենտրոնի համար դիտվի որևէ հարց լուծելու կամ սպասարկելու միջոց: Համենայն դեպս պետք է նկատել, որ թեև Ադրբեջանը չի ստանում «իրավունքը» Մինսկի խմբի համանախագահներից, սակայն նրանք չեն էլ սահմանափակում թեման շահարկելու և խաղարկելու Ալիևի «իրավունքը»: Իսկ նրա խաղարկումը ներքին սպառման համար չէ, թեև իհարկե ունի այդ խնդիրը մի շարք պատճառներով: Բայց, Ալիևի համար բուն հարցը «միջանցքային տրամաբանությունը» շրջանառվող հռետորաբանությունում, քաղաքական մթնոլորտում մոռացության չմատնելն է, որպեսզի, երբ հնարավոր կամ հարմար, պատեհ պահ, թե առիթ լինի, նա ձեռքի տակ ունենա «պատրաստի խաղաթուղթ»:
«Միջանցքային տրամաբանությունը» Ալիևի «ջոկերն» է, որ նա փորձում է միշտ պահել խաղի մեջ, թեկուզ ներկայումս առանց որևէ շոշափելի արդյունքի:
Հայաստանը պետք է փորձի ձևավորել և խաղի մեջ մտցնել իր «ջոկերը»՝ երկարաժամկետ հեռանկարով:
