Վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.
Ադրբեջանցիները միջանցք չեն ստանում, բայց հայերի ականջի «անցքը» վերցրել ու տնօրինում են լիուլի:
Զուֆուղարովն ասում է, որ Քոչարյանը իրենց համար նվեր էր, իսկ Տեր-Պետրոսյանը՝ պատիժ: Ու Հայաստանում այն տարածում են Քոչարյանի հակառակորրդները:
Վաղը մի ադրբեջանցի նախկին կամ ներկա չինովնիկ մի հայաստանցու կամ հայի հետ զրույցում կասի, որ Սերժ Սարգսյանն իրենց համար նվեր էր, իսկ Քոչարյանը՝ կրակ ու պատիժ, ու դա էլ Հայաստանում կգան ու սիրով կտարածեն Քոչարյանի երկրպագուներն ու Սերժ Սարգսյանի հակառակորդները:
Հետո մի այլ ադրբեջանցի նախկին կամ ներկա չինովնիկ կասի, թե Փաշինյանն էր նվեր, մյուս երեք նախագահները պատիժ, ու այդպես շարունակ՝ ադրբեջանցի չինովնիկները շատ լավ ուսումնասիրած լինելով հայկական հանրության «առանձնահատկությունները», ամիսը մեկ կամ եռամսյակը մեկ, տարին մեկ ինչ որ մեկի ականջին ինչ որ բան կփսփսան, ապահովելով հայաստանյան ֆեյսբուքյան եւ տեղեկատվական կյանքի «խրախճանքը»:
Հարգելի հայրենակիցներ, դուք եք ապրել ու ապրում Հայաստանում, ձեր դիմացով են անցել ու անցնում, ձեր դիմացով են անցնելու Հայաստանի քաղաքական ղեկավարները, ներկայացրեք նրանց ձեր պահանջները, պահանջեք պատասխաններ ու պատասխանատվություն մեծից փոքր բոլոր դրվագների ու քայլերի համար, բայց դադարեք տրվել ադրբեջանական հնարքներին:
Էն, որ Ռոբերտ Քոչարյանի կառավարման եւ բանակցային գործունեության հետ կապված մեղմ ասած կան բազմաթիվ հարցեր, անկասկած է, ու դրանք բարձրաձայնում եմ նաեւ ինքս: Բայց, մենք որպես հանրություն պետք է այդ ամենով հանդերձ զերծ մնանք ադրբեջանական տեղեկատվական «գործակալի» վերածվելուց: Դա ունի կարեւոր հոգեբանական նշանակություն, ենթագիտակցական նշանակություն: Որովհետեւ, ինչ որ դրվագում կարող է թվալ, թե՝ դե ինչ է, ոչ մի նորություն չկա, ադրբեջանցիները չասեն էլ՝ ամեն ինչ պարզ էր: Բայց, երբ մենք ադրբեջանական աղբյուրն ենք դարձնում մեր հարցադրումների «մեկնակետ», մենք ենթագիտակցորեն մտնում ենք այդ աղբյուրի ազդեցության տակ՝ հավաքականորեն, որպես հանրություն, որպես հանրային օրգանիզմ:
Սա է խնդիրը, որի հանդեպ պետք է լինենք չափազանց ուշշադիր, անկախ քաղաքական հայացքներից ու համակրանք-հակակրանքներից:
