Խաղաղության դարաշրջանի բոսոր լուսաբացը բացվում է հայոց լեռների վրա, սավառնում է հայոց երկնքում, մեղրամեղմիկ հովիկ է փչում հայոց դաշտերում…..
Կներեք, հեգնանքիս համար:
Իրականում ուզում եմ հասկանալ տրամաբանությունը:
Մեկ տարի է անցել ծանրագույն պարտությունից:
Մեկ տարի է նաև, ինչ ակնհայտ է, որ փաստացի պատերազմը, թշնամական գործողությունները Հայաստանի դեմ շարունակվում են: : Ճամփեք էին բացվում, բոլորը չաղ ու բախըավոր էին դառնում, առևտուր էին անում…..
Այսինքն՝ Ղարաբաղի պատերազմ չէր ու չէ, այլ Հայաստանի:
Այս մեկ տարվա մեջ ու այս ամենը հաշվի առնելով հարցեր.
Պարտված բանակի քանի՞ բարձրաստիճան սպա է փոխարինվել:
Պատերազմում իրենց իրապես դրսևորած քանի՞ սպա է փոխարինել թոշակի ուղարկված բարձրաստիճաններին:
Քանի՞ մարտունակ ստորաբաժանում է ստեղծվել կամ վերստեղծվել այս ընթացքում:
Պատերազմի մասնակից, իրական կռվածներից քանիսի՞ն է պետությունը գտել, հավաքել, կազմակերպել, պարապացրել, ապահովե՞լ:
Պաշտպանական ոլորտի խորը, արմատական ռեֆորմի քանի՞ ծրագիր է ներկայացվել ու քննարկվել: Այս դեպքում արդեն՝ ոչ միայն պետության կողմից: Ի՞նչ նոր մոդելներ են առաջարկվել……
Չեմ ուզում ցանկը շարունակել՝ խորանալով անվերջ մանրամասների մեջ:
Տրամաբանությունն եմ ուզում հասկանալ:
Եթե մեր պաշտոնական տեսակետն է՝ միջանցքի գաղափարի մերժումը (որը բարձրացնում է Ադրբեջանը, բայց նրա թիկունքում նաև Ռուսաստանը, որի զորքերը պետք է տեղադրվեն ճանապարհին): Եթե պարզ է, որ Սյունիքի կռիվ է գնում՝ ինչ անուն էլ դնեն այդ ճանապարհին՝ միջանցք, ոչ միջանցք, սիրո արահետ, խաղաղության դարաշրջանի մեծ մայրուղի, և եթե պարզ է (թե՞ պարզ չի), որ այսպես թե այնպես Սյունիքն առանց Արցախի միայն մի ճամփով է Հայաստան, ապա ո՞րն է մեր մերժման ուժային ապահովումը: Կա՞ այդ ապահովումը: Թե՞ լուրջ խոսում ենք միջազգային միջնորդների, ֆրանսիական զորքի, չգիտեմ ինչ դիտորդների մասին:
Պե՞տք էր արդյոք սպասել նոր սահմանային կռվի, որպեսզի ֆայմել, որ ուղնուծուծով հին ստանդարտ գեներալը չի կարող այս վիճակում լինել Հայաստանի ՊՆ: Իսկ հիմա ի՞նչ: Քաղաքական դեմք որպես ՊՆ, բայց անձի փոփոխությա՞բ հնարավոր է հասնել արդյունքի: Պատկերացում կա, թե ի՞նչը, ոնց և ինչպես պետք է արմատապես փոխել պաշտպանության ոլորտում:
Կա՞ պատկերացում, թե ինչպես է կազմակերպվելու այս անգամ Սյունիքի պաշպանությունն, եթե նպատակ է դրվել, որ դա ոչ միայն իրավականորեն, այլև փաստացի մնա Հայաստանի մաս:
Շատ խոսեցի:
Պատերազմը, ցավոք, շարունակվում է: Կարևոր չէ, թե որ օրը կլինի նոր սրացում, իսկ որ օրը՝ հարաբերական հանգիստ: Կարևոր է, որ հարցերը, որոնք դրվել են 2020-ի պատերազմով լուծված չեն վերջնականապես: Ու պետք է վերջապես կողմնորոշվել մենք ի՞նչ ենք ուզում: Ու էդ կողմնորոշվելուց կառուցել քայլերն ու քաղաքականությունը:
Հ.Գ. Մեկնաբանություններին պատասխանել երևի կկարողանամ միայն երեկոյան:
Հ.Գ. 2; Հարգելի լրագրողներ, կներեք, բայց հարցազրույցների հարվերներ տրամադիր չեմ ընդունել, զանգերին չեմ պատասխանում: Ինչ որ ունեի ասելու, մի տարվա մեջ ասել եմ: Հնարավոր չէ նոր բան ավելացնել, եթե իրավիճակն ու խոսակցությունը դոփում է տեղում: Իսկ հին բաները կրնկնելուց իմաստազրկվում են նույնիսկ ասողի համար, էներգիան սպառվում է: Երբ նորից կուզենամա խոսել, կնախընտրեմ խոսել գործերից և անելիքներից:
……..
Ֆրանսիական զորը պարաշյուտով իջնում է հայոց սեգ կատարներին:
Միջազգային դիտորդները մարաթոնային վազքով շտապում են մագլցել Սիսիանի ժայռերին:
Դե ռուսական բանակն էլ միշտ կա ու կա: Սպասում է, որ Սյունիքն էլ միացնի Արցախին՝ որպես խաղաղապահ առաքելության մաս:
Հա, չմոռանանք, ՄԱԿ դիմել: 1990-ականներին նրանք լավ ռեզոլյուցիաներ էին ընդունում Ադրբեջանի տարածքային ամբողջաանության մասին: Տենց մի 20-30 տարվա մեջ իրականացան:
Մենակ թե էն իմ ասած բաների մասին չմտածեք:
