Կա տարածված ընկալում, ընդ որում այն տարածվում է նաև ռուսական տիրույթի այսպես ասած փորձագիտական-հրապարակախոսական սեգմենտից, թե Արցախի դեմ պատերազմում թույլ տալով հայկական կողմի պարտությունը, Ռուսաստանն այդպիսով Էրդողանի ձեռքով պատժեց Հայաստանում ժողովրդավարական վերափոխում իրականացնելու կարգախոսով թավշյա հեղափոխխություն արած Նիկոլ Փաշինյանին, քանի որ այդօրինակ զարգացումը որևէ կերպ չի համապատասխանում Եվրասիական ավանդույթին: Հարց է առաջանում: Իսկ, եթե Հայաստանում չլիներ այդ հեղափոխությունը, Արցախում չէ՞ր լինելու այն, ինչ եղավ, Ռուսաստանը թույլ չէ՞ր տալու պատերազմ, թե՞ թույլ չէր տալու պարտություն: Չափել տեղի ունեցածը այդ կատեգորիայով, կնշանակի «ջնջել» Ռուսաստանի վարած կովկասյան ամբողջ քաղաքականությունը այն ավելի քան երկու տասնամյակի ընթացքում, որ հաջորդել էր ՌԴ նախագահ Պուտինի իշխանության գալուն: Պուտինը չի պատժել Փաշինյանին հեղափոխության համար: Ավելին, Պուտինը չի խանգարել հեղափոխությանը, քանի որ դրանով ստանում էր իր կովկասյան քաղաքականության գագաթնակետի՝ Արցախում ստատուս-քվոյի վերանայման անխոցելի թվացող ալիբի. եղավ հեղափոխություն, Փաշինյանը փչացրեց հարաբերությունը ՌԴ հետ և դրա հետևանքով էլ Ռուսաստանը չկատարեց իր դաշնակցային պարտավորությունը, պատժեց Փաշինյանին: Այն, որ դրա մասին խոսում են որոշ ռուսաստանցի փորձագետներ, որոնք գոնե առերևույթ Պուտինի քաղաքականությունը քննադատող դիրքերում են և այդ մասին էլ խոսում են հենց քննադատության տրամաբանությամբ, ունի թերևս իր բացատրությունը: Նրանց խնդիրը ներռուսական դաշտում է, ցույց տալու համար, որ Պուտինն իրականում «վելիկոդերժավնիկ» էլ չէ, ինչպես ուզում է ներկայանալ: Այսինքն, իրականում նրանք ոչ թե այսպես ասած ժողովրդավարության պաշտպանության դիրքերից են խոսում, այլ ռուսական «մեծապետականության», թեև հմտորեն փաթեթավորում են այլ կերպ, ենթագիտակցային թիրախը սակայն հենց մեծապետական հանրային գիտակցությունն է, որի վրա էլ իր իշխանությունը քարոզում ու կառուցում է Պուտինը: Դա նրանց և Պուտինի հարաբերության խնդիրն է:
Հայաստանի հանրության պարագայում թիրախը ունի այլ տրամաբանություն՝ ամեն ինչ բարդել թավշյա հեղափոխության, ոչ թե դրան նախորդած գրեթե լիակատար մսխումի և անարդյունավետության տարիների վրա: Միաժամանակ, նպատակն է նաև Հայաստանի հանրության առաջ արդարացնել պուտինյան ռեգիոնալ քաղաքականությունը, որը չէր կարող հիմնված չլինել Հայաստանի և Արցախի անվտանգային շահերը սակարկության առարկա դարձնելու տրամաբանության վրա: Այդ ուղղությամբ Հայաստանի որևէ դիմադրություն թուլացնող օղակը իրականում սեղմում էր 2012-13 թվականից, երբ Հայաստանին պարտադրվեց եվրասիական գիշերային շրջադարձը: Այլ հարց է, որ Մոսկվան շատ կցանկանար փոխել ստատուս-քվոն առանց կողմնակի՝ Թուրքիայի օգնության, և ռուս խաղաղապահներին էլ տեղակայել ոչ թե Ստեփանակերտ-Շուշի սահմանին, այլ շատ ավելի հարավ: Բայց, չունեցավ դրա համար բավարար ազդեցություն Ադրբեջանի վրա, քանի որ կար Թուրքիայի «հակազդեցությունը»: Մնում էր մտածել «ալիբիի» մասին, որը լինելու էր կար Սերժ Սարգսյանի «երրորդ ժամկետը», կամ այն, ինչ եղավ՝ այդ «ալիբին» կանխելուն միտված թավշյա հեղափոխությունից հետո:
